سوره شعرا، آیات 119-122

✨ فأَنجَيْنَاهُ وَ مَن مَّعَهُ فِي الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ- ثُمَّ أَغْرَقْنَا بَعْدُ الْبَاقِينَ - إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَةً وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ- وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ؛

⇦ پس او و هر كه را در آن كشتى آكنده با او بود رهانيديم - آنگاه باقى‏ماندگان را غرق كرديم - قطعا در اين [ماجرا درس] عبرتى بود و[لى] بيشترشان ايمان‏ آورنده نبودند - و در حقيقت پروردگار تو همان شكست‏‌ناپذير مهربان است.

★ چند نکته کوتاه:

√ دعاى انبیا و مظلومین مستجاب است. «فانجَیناه»

 √ مؤمنین در پرتو انبیا بیمه هستند. «فانجَیناه و مَن معه»

 √ جدایى از انبیا سبب هلاكت است. «ثمّ اَغرقنا بعدُ الباقین»

 √ داستان نجات نوح و یارانش و غرق كفّار و مخالفان، نمودى از سنّت خداوند در یارى حقّ و سركوبى باطل است. «اِنّ فى ذلك لآیة»

√  اگر به كفّار مهلتى مى‏‌دهد، به خاطر رحمت است نه ناتوانى. «العزیز الرّحیم»