پیاده‌های سواره، سواره‌ها محروم
پیاده‌ها به سلامت، سواره‌ها مرحوم

سواره‌های به جا مانده، متهم در شهر
پیاده‌های بیابان، به عاشقی محکوم

غزل غزل دلِ من هم پیاده می‌آید
سوارِ موجِ خیالاتِ مرکبی منظوم

پیاده شد دلِ من هم به موکبی در راه
سواره ای که ننوشیده جرعه ای مختوم

نفس نفس شده ام با پیاده‌ها همراه
سوارِ آبله‌هایم، به عادتی مرسوم

کنارِ همسفران می‌شود دلم راهی
به خاک بوسیِ درگاهِ حضرتِ معصوم

سواره می‌گذرم از عمودها... ناگاه
پیاده می‌شوم و ... السلام یا مظلوم!
.
(علیرضا رنجبر)