مجمع بن عبداللّه عائذى
«السَّلام عَلى مَجمَعِ بنِ عَبْداللّهِ العائذى»
عبدالله پـدر مجمع از صحابـه پیامبر صلی الله عل یه واله بـوده و خـود او از تابعین و اصحاب امیرالمؤمنین علیه السلام و از مجاهدین یوم صفین است.
وى همراه فرزندش عائذ و عمربن خالد و جنادة بن حارث و غلام عمربن خالد از كوفه براى يارى امام حسين عليه السلام بيرون شدند.
چون شنیدند سفیر امام قیس بـن مسهر صیداوی خبر داده که امام در کجاست با چند تن دیگر از کوفه خارج شدند تا اینکه در محلی بنام عذیب الهجانات به امام ملحق شدند، حر بن یزید ریاحی خواست آنها را حبس کند یا بـه کـوفه برگرداند ، امام ممانعت کرده و آنها راداخل کاروان خود نمودند سپس از مردم کوفه سؤال فرمودند. مجمع عرض کرد: یـابن رسول الله اشراف کوفه را رشوه زیـاد داده اند و آنها را بسوی خود جلب کردند وغیر اشراف دلشان مایل به شماست ولی شمشیرهایشان برای کشتن شما مهیاست. امام فرمودند: از رسولی که بسوی شما فرستادم چه خبر؟ مجمع گفت: بلی، او را حصین بن نمیر تمیمی گرفته وتسلیم ابن زیاد نمود. آن ملعون از او درخواست کرد که شما وپدرتان را برروی منبر لعن کند، او برشما وپدرتان صلوات فرستاد وبر معاویه، یزید وابن زیاد لعن متواتر کرد، ابن زیاد فرمان داد او را از بالای قصر به زیر انداختند که استخوانهای بدنش درهم شکست وجان به حق تسلیم کرد، اومارا از مکان شما در حاجز مطلع ساخت.
روز عاشورا در آغاز جنگ، وى و همراه سه تن ديگر: عمربن خالد صيداوى و جابر بن حارث سلمانى و غلام عمر بن خالد صيداوى، با شمشيرهاى كشيده وارد ميدان مبارزه گشتند، و جنگى سخت نمودند، چنان كه در صف دشمن شكاف ايجاد شد. لشكر آنان را در ميان گرفتند و راه بازگشت بر آنان بسته شد. در اين هنگام حضرت عباس عليه السلام آنان را نجات داد، در حالى كه جراحات زيادى برداشته بودند، [ بار ديگر] دشمن به آنها نزديك شد و در يك نبرد سخت هر چهارتن به درجه رفيع شهادت نايل آمدند.
