«السَّلامُ عَلى عَبْدِ اللَّهِ بنِ الحسن بن عَلِّىِ الزَّكىِّ لَعَنَ اللَّهُ قاتِلَهُ و راميهُ حَرمَلَةَ بنَ كاهل الأسَدِىَّ»
سلام بر بندهی خاص خدا؛ زادهی مجتبی علیه السلام، قربانی مخصوص کربلا، صاحب مقتل اعلی بر سینهی سیدالشهدا علیه السلام، شریک علی اصغر علیه السلام در نوع بلا، سهیم قاسم علیه السلام در ابتلا، شبیه علی اکبر علیه السلام در اربااربا، شکسته شده در زیر سم ستوران اعدا، صاحب نالهی وا اماه، سلام بر عبدالله، سلام بر صاحب کتاب از دست قلم شده، انی عبدالله آتانی الکتاب، سلام بر پیامبر وحدت خون حسن و حسین؛ و جعلنی نبیا، سلام بر برکهی برکت؛ و جعلنی مبارکا.
عبداللَّه اصغر فرزند امام حسن مجتبى عليه السلام، مادرش دختر سليل بن عبداللَّه بجلى بود كه برخى نام وى را رمله آوردهاند. وى در حادثه عاشورا هنوز به سن بلوغ نرسيده بود و در خيمه زنان نگهدارى مىشد.
لحظات آخر سیدالشهدا علیه السلام چون مالک بن النسر الکندي شمشير بر سر حضرت فرود آورد حضرت کلاه را از سرش بيرون آورد، پارچه و کلاه ديگري خواست، سر مبارکش را با پارچه بست و کلاه را بر سر نهاد و عمامه را روي آن بست، شمر و اطرافيانش به جاي خود برگشتند، کمي درنگ کرد. سپس برگشت، اطرافيان هم برگشتند و اطراف آن حضرت حلقه زدند، عبدالله بن الحسن از بين زنان حرم، بيرون دويد و به سوى عمويش حركت كرد. زينب عليها السلام او را گرفت و امام عليه السلام نيز فرمود: «إحبسيه يا أختي» « خواهرم او را نگه دار»، ولى عبداللَّه نپذيرفت و از بازگشت به خيمه به شدت خوددارى كرد و گفت: « والله لا أُفارق عمِّي!»؛ «به خدا قسم هرگز از عمويم جدا نخواهم شد.»
در آن هنگام ابجر [بحر] بن كعب شمشير خود را بر امام عليه السلام فرود آورد. عبداللَّه گفت: «واى بر تو اى فرزند زن ناپاك! آيا مىخواهى عموى مرا بكشى؟ و دست خود را سپر قرار داد كه قطع شد و به پوست آويخت. او فرياد: «يا عمّاه » برآورد و حسين عليه السلام وى را در آغوش كشيد و به سينه چسبانيد و فرمود: «برادرزاده شكيبا باش كه خير است و خداوند تو را به پدران پاك و نيكوكارت، رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم، على بن ابىطالب عليهالسلام، حمزه، جعفر و حسن بن على عليهم السلام كه درود خداوند بر آنان باد ملحق خواهد ساخت.»
ناگاه حرملة بن كاهل تيرى به سوى وى پرتاب كرد و او را در دامن عمويش به شهادت رسانيد.
