عبدالرحمن بن عروه غفارى
دوشنبه 18 آبان 1394 12:47 PM
«السلام على عبداللَّه وعبدالرحمن ابنى عروة بن حرّاق الغفاريين.»
عبدالرحمن با برادرش عبدالله از اشراف و شجاعان و صاحبان استیلاء و نفوز و از شیعیان وارادتمندان امیرالمؤمنین علیه السلام و از قبیله بنی غفار بودند .
جدّ آنها، حرّاق، از اصحاب اميرالمؤمنين عليه السلام بود؛ و در سه جنگ [ جمل، صفين و نهروان] با آن حضرت شركت داشت.
آن دو برادرچون دیدند که دشمنان چیره شدند باچشم گریان به نزد آن سلاله طیبین عرض کردند: السلام علیک یا اباعبدالله یابن رسول دشمن ما وشما را فرو گرفته دستور داریم در پیش روی شما فداکاری بنماییم ودشمن را از شما دفع کنیم تا کشته شویم. امـام علیه السلام فرمودند: مرحبا به شما ، به نزدیک مـن بیایید ایشان بـا دیده هـای گریـان نزدیک آمـدند حضرت فرمودند: چرا گریه میکنید؟ بخدا قسم من امیدوارم که ساعتی دیگر دیده های شما به نعیم پروردگار روشن شود. عرض کردند: یابن رسول الله خدا مارا به فدای شما بگرداند، والله ما برای نفس خود گریه نمی کنیم گریه ما برای غریبی شماست که اینگونه دشمن شما را احاطه کرده است و قدرت نداریم که چاره این دشمن بنماییم .امام فرمودند: . امام فرمود: برادرزادگانم خدا به شما پاداش پرهيزكاران عطا فرمايد که در این قسمت هم با من مواسات می نمائید وبرای غربت من غم گرفته اید، امیدوارم که بهترین جزائی که به متقین عطا می کند را به شما مرحمت کند سپس با آن حضرت وداع گفتند وبه جنگ پرداختند .
عبدالرحمن، پس از عمرو بن قرظه انصارى يا عمرو بن جناده و به قولى يحيى بن سليم مازنى وارد ميدان شد. او 42 تن از دشمن را در دو نوبت به هلاكت رساند؛
وى در حال مبارزه چنين رجز مىخواند:
قَدْ عَلِمَتْ حَقّا بنو غِفارٍ وخِنْدَفٌ بعد بنىنِزار
لَنَضْرِبَنَّ مَعْشَر الفُجّارِ بِكُلِّ عَضْبٍ صارمٍ بَتّار
يا قوم ذو ذوا عن بنى الاحرار بالمَشْرَفى
والقَنا الخَطّارِ
بنو غفار و خِنْدَف و بنىنزار به حقّ مىدانند كه با هر شمشير برّان گروه بدكاران را مىزنيم. اى قوم! با [ شمشير] مشرفى و نيزه جنبنده از فرزندان آزادگان دفاع كنيد.
عبدالرحمن در برابر امام میجنگید و برادرش اورا حمایت میکرد و سرانجام در جنگ تن به تن به فيض شهادت نايل گشت.
من مبتلایم مبتلای ابتلایت
من بیقرارم بیقرار کربلایت
