گلومرولونفریت
شنبه 4 دی 1389 8:55 PM
گلومرولونفریت عبارت است از التهاب گلومرولها (فیلترهای کوچک و گردی که در کلیهها وجود دارند). آسیب به گلومرولها باعث میشود که آنها نتوانند مواد زاید را به خوبی از خون تصفیه کنند. این امر ممکن است پیامدهای جدی در بر داشته باشد. گلومرولونفریت میتواند در هر سنی رخ دهد، اما در کودکان (1 تا 11 سال) شایعتر است. و به صورت حاد یا مزمن میباشد.
گلومرلونفریت خفیف هیچ علامتی ایجاد نمیکند و تشخیص آن تنها با آزمایش ادرار میسر میشود. گلومرولونفریت شدید بطور کلی علایم زیر را ایجاد میکند:
ادرار تیره یا کمی قرمز، احساس کسالت، خوابآلودگی، تهوع یا استفراغ، سردرد، گاهی تب، بیاشتهایی، کاهش ادرار، جمعشدن مایع در بدن، خصوصاً پف کردن چشمها و ورم مچ پا، تنگی نفس، بالارفتن فشار خون، وجود پروتئین در ادرار و اختلال بینایی (به علت بالا بودن فشار خون)
اصطلاحی است که مجموعهای از بیماریها را در بر میگیرد که اکثریت آنها ناشی از یک واکنش ایمونولوژیک میباشد که به نوبه خود موجب تغییرات تکثیر سلولی و التهابی در ساختمان گلومرول میشوند. گلومرونفریت حاد دو نوع است:
هماچوری (وجود خون در ادرار) همراه با کستهای گلبول قرمز و پروتئینوری، تب و لرز، ضعف، رنگ پریدگی، بی اشتهایی، تهوع، استفراغ، ادم عمومی بخصوص تورم صورت و دور حدقه چشمها معمول است. بیمار ممکن است دچار افوزیون پلور (پرده جنب) و نارسایی احتقایی قلب باشد. سردرد ، هیپوتانسیون (افت فشار خون) متوسط تا شدید ، کاهش قدرت بینایی ، ادم شبکیه ، درد شکم یا پهلو (احتمالا ناشی از ادم کلیه و اتساع کپسول کلیوی) ، اولیگوری (ادرار کم) و آنوری (نبود ادرار) ممکن است تا چندین روز وجود داشته باشد.
اقدامات تشخیصی شامل شمارش سلولهای خون، آزمایش ادرار به دفعات برای تعیین وجود پروتئین یا سایر عناصر غیرطبیعی در ادرار، جمعآوری ادرار 24 ساعته تا برای آزمایش فرستاده شود، اندازهگیری تیتر پادتن ضداسترپتوکک، و آزمایشات مربوط به کار کلیه میباشند.
آنتی بیوتیک (پنیسیلین جهت استرپتوکوک) به منظور رفع عفونتهای زمینهساز بکار میرود. اضافه مایعات و هیپرتانسیون (افزایش فشار خون شریانها) توسط داروهای مدر، داروهای ضد فشار خون و محدودیت آب و سدیم رژیم غذایی درمان میشود. در موارد شدید ممکن است از کورتیکوستروئیدها (کورتونها) و مواد مهار کننده ایمنی (داروهای سیتوتوکسیک مثل آزاتیوپرین و سیکلوفسفاید) استفاده شود.
مجموعه متنوعی از بیماریها با علل گوناگون را در بر میگیرد. با نابود شدن گلومرولها و توبولها به واسطه فرآیندهای پاتولوژیک، کلیهها کوچک میشوند و به شدت جمع میگردند. بافت فیبرواسکار جانشین بافت کلیوی میگردد. اسکلروز عروق خونی کلیوی نیز روی میدهد. به همین صورت باعث عفونت کلیه میشود.
احساس ناخوشی، کاهش وزن، ادم، تحریک پذیری، کدورت ذهنی فزاینده، احساس طعم فلزی در دهان، پلی اوری (پر ادراری)، سردرد، سرگیجه و اختلالات گوارشی و مشکلات تنفسی و نشانه عمده بیماری، هیپرتانسیون (بالارفتن فشار خون) است.
در تجزیه ادرار، ثابت بودن وزن مخصوص، مقادیر کم پروتئینوری، در حالات شدید گرفتن قالبهای ادرار گلبولهای سفید خون، سلولهای توبولهای کلیوی و هماچوری مداوم به چشم میخورد.
از تماس با بیمارانی که عفونت استرپتوککی دارند، خودداری کنید.
برای درمان آنتیبیوتیکی هرگونه عفونت که شاید استرپتوککی باشد به پزشک مراجعه کنید.
علایم در عرض 2 هفته تا چند ماه رفع میشوند. حدود 90% از کودکان بدون بروز هیچگونه عارضهای بهبود مییابند. بزرگسالان نیز بهبود مییابند، اما سیر بهبودی آنها آهستهتر است.
نارسایی کلیه، که ممکن است نیازمند دیالیز یا سایر درمانهای اساسی باشد
