پناهیان: جناحی کردن دو طیف سیاسی کشور برای من از خندوانه هم خنده دارتر است

نقل قول mhzahraee

یک مورد را خلاصه می نویسم بعدش اگر خواستید مراجعشو می گم که مستنداً ببینید:

روزهای آخر جنگ یک عده از مدیران و مسؤولین به امام اصرار می کردند برای صلح با صدام. امام رحمة الله علیه هم مخالف بودند و دلایلی داشتند. آن آقایان و بعضیهای دیگر که در جریان ماجرا بودند صدایش را در نیاوردند و به مردم نگفتند چه می گذرد. جالب است که یکی از دلایل آن افرادی که بر صلح با صدام اصرار می کردند این بود که مردم دیگر به جبهه نمی روند و نیرو نداریم. امام هم فرموده بودند فتوای جهاد می دهم ولی آقایان قبول نمی کردند و حرف خودشان را می زدند. با اعلام قبول قطعنامه 598 خیلیها غافلگیر و بهت زده شدند چون مردم از ماجراهای پشت پرده خبر نداشتند به این معنا که کسی به آنها چیزی نگفته بود. چند روز بعد از قبول قطعنامه از سوی ایران و در شرایطی که نیروها را از جبهه ها برگردانده بودند، ناگهان صدام یک یورش بزرگ انجام داد و نزدیک بود دوباره خرمشهر را بگیرد و به اهواز نزدیک شود. با اعلام این خبر سیل نیرو به جبهه ها سرازیر شد و صحت دیدگاه امام و پوچی دیدگاه آن حضرات مثلا کارشناس و مدیر و مسؤول ثابت شد ولی دیگر دیر بود و ایران رسماً قبول قطعنامه را اعلام کرده بود.

آن روز اگر پیش از قبول قطعنامه مردم از مواضع و برخوردهای بعضی از آقایان با حضرت امام آگاه می شدند، آن آقایان نمی توانستند در برابر امام جبهه درست کنند و امروز هم دیگر در جایگاهی نبودند که کشور را به بیگانه بفروشند و یک چیزی هم از ملت طلبکار شوند!

این ماجرا را کمی مفصلتر می توانید در کتاب "راز قطعنامه" نوشته ی کامران غضنفری بخوانید.

موفق باشید