پناهیان: جناحی کردن دو طیف سیاسی کشور برای من از خندوانه هم خنده دارتر است

یک مورد را خلاصه می نویسم بعدش اگر خواستید مراجعشو می گم که مستنداً ببینید:

روزهای آخر جنگ یک عده از مدیران و مسؤولین به امام اصرار می کردند برای صلح با صدام. امام رحمة الله علیه هم مخالف بودند و دلایلی داشتند. آن آقایان و بعضیهای دیگر که در جریان ماجرا بودند صدایش را در نیاوردند و به مردم نگفتند چه می گذرد. جالب است که یکی از دلایل آن افرادی که بر صلح با صدام اصرار می کردند این بود که مردم دیگر به جبهه نمی روند و نیرو نداریم. امام هم فرموده بودند فتوای جهاد می دهم ولی آقایان قبول نمی کردند و حرف خودشان را می زدند. با اعلام قبول قطعنامه 598 خیلیها غافلگیر و بهت زده شدند چون مردم از ماجراهای پشت پرده خبر نداشتند به این معنا که کسی به آنها چیزی نگفته بود. چند روز بعد از قبول قطعنامه از سوی ایران و در شرایطی که نیروها را از جبهه ها برگردانده بودند، ناگهان صدام یک یورش بزرگ انجام داد و نزدیک بود دوباره خرمشهر را بگیرد و به اهواز نزدیک شود. با اعلام این خبر سیل نیرو به جبهه ها سرازیر شد و صحت دیدگاه امام و پوچی دیدگاه آن حضرات مثلا کارشناس و مدیر و مسؤول ثابت شد ولی دیگر دیر بود و ایران رسماً قبول قطعنامه را اعلام کرده بود.

آن روز اگر پیش از قبول قطعنامه مردم از مواضع و برخوردهای بعضی از آقایان با حضرت امام آگاه می شدند، آن آقایان نمی توانستند در برابر امام جبهه درست کنند و امروز هم دیگر در جایگاهی نبودند که کشور را به بیگانه بفروشند و یک چیزی هم از ملت طلبکار شوند!

این ماجرا را کمی مفصلتر می توانید در کتاب "راز قطعنامه" نوشته ی کامران غضنفری بخوانید.

موفق باشید