بنویسم یا ننویسم؟

اسم خودمو گذاشتم افسر جنگ نرم. اما افسری که هنوز نیمی از دینش کامل نشده. افسری که صبح از خواب پا میشه (بعد نماز) همش به فکر این هست که چطوری خرجی خودش رو در بیاره؟ من که همش صبح تا شب به فکر این هستم که یه کاری برا خودم جور کنم تا خرج زندگیم رو در بیارم چطور میتونم برا دیگران مطلب بنویسم و جواب ضد انقلاب ها رو بدم. منکه نیمی از دینم کامل نیست چطور میتونم جواب بی دین هارو بدم؟

برا همین تصمیم گرفتم فعلا از نوشتن دست بکشم و تو این مدت ایام محرم هم اگه شد پوستری و یا نوحه ای برا دوستان بزارم و شاید بعد محرم هم کلاً معبر رو بستم. چون فایده ای نداره. اگه قلم من خوبه پس چرا بیکارم؟ اگه کارم درسته پس چرا ارگان هایی که ادعای کارفرهنگی دارن بی توجه هستن. البته من این وبلاگ رو برا این چیز ها نساختم اما در کل منظورم این هست که اگه واقعا کار بنده درسته پس چرا این همه بی عنایتی؟ مطمئن هستم رهبر انقلاب هم نیرویی مثل من رو نیاز ندارن چون فکرم همش درگیر شغل و آینده و ... با این ذهینت هم نمیتونم کار کنم.