کمردرد

كمردردهاي ناشي از مهارت هاي ورزشي

در برخي ورزش ها ماهيت قهرماني و مهارتي ورزش سبب ايجاد لوردوز كمري مي گردد. به طور مثال اجراي مهارت هاي سرويس و اسپك در واليبال كه شخص باري اجراي قوي تر حركت، گودي كمر را افزايش مي دهد از آن جمله مي باشد كه اين نيز به نوبه خود و با گذشت زمان سبب بروز كمر درد مي گردد. بنابراين انجام بي رويه و بدون برنامه ريزي تمرينات ورزشي نيز مي توانند عاملي براي بروز كمردرد باشد.

بررسي كمردرد در ورزشكاران رشته هاي مختلف ورزش هاي پر برخوردي نظير فوتبال، كشتي و ژيمناستيك و ورزش هايي كه داراي بلند كردن ها، كشيدن ها و هل دادن هاي مكرر و پر نيرو هستند در ميزان بروز كمر درد سهم بيشتري دارند. هر چند ورزشكاران داراي وضعيت جسماني خوبي هستند، ليكن اين باعث نمي گردد كه آنان از دايره كمر درد دور باشند.

برخوردهاي شديد نظير پريدن از روي بلندي ممكن است بر استحكام بافت هاي نگهدارنده فشار وارد كند. گرانهد و مورلي[1] (1988) در مطالعه كشتي گيران و وزنه برداران قدرتي بازنشسته، دريافتند كه طول تداوم كمر درد دركشتي گيران نسبت به سايرين بيشتر بود، همچنين كشتي گيران بيشتر در معرض شكستگي ستون فقرات بوده اند. وزنه برداران قدرتي داراي كاهش بيشتري در ضخامت ديسك نسبت به سايرين بوده اند، هر دو گروه علايم و نشانه هاي كمر درد را از خود نشان داده اند. كولويكي و ديگران[2] (1991) نيروهاي تراكمي و مشاركتي بر روي مهره هاي چهارم و پنجم يك گروه از مردان و زنان وزنه بردار را در حال اجراي بلند كردن اندازه گيري كردند، مقايسه ها بين شيوه سنتي و تكنيك سامو كه در آن لگن خاصره وزنه بردار به طرف خارج چرخيده و دور مي شود انجام گرديد، ميانگين فشار وارده در مردان وزن 125 كيلوگرم بيشتر از 192/17 نيوتن تخمين زده شده است بارهاي مشاركتي در تكينك سامو 8/0 كمتر از تكنيك سنتي و معمول بوده است. به علاوه آن ها گزارش نمودند كه 8/0 نقصان در درصد بالاتري از بار حداكثر فقط بعد از 10 تكرار مشخص مي گردد. اين سطوح و تكرارها براي ورزشكاران در يك برنامه بدن سازي غير معمول مي باشد.

صدمات ناشي از فرود به آن دسته از ورزشكاران وارد مي شود كه بيشتر درگير اين گونه فعاليت ها مي باشند. (هال 1989)[3] باز شدن بيش از حد كمر و فشارهاي ناشي از ضربه در زنان ژيمناست كه حركات عقب، جلو و واروي دستي، و جهش واروي دستي بيشترين نيروهاي ضربه عمودي را توليد مي كند، ليكن واروي دستي پشتي و واك اوور[4] به هايپر اكستنشن پشت (بيش از حد باز شدگي) نياز دارد. حداكثر هايپراكستنشن تنه اكثرا نزديك به زماني اتفاق مي افتد كه نيروي ضربه به وسيله دست يا پا تحمل مي شود. بديهي است كه شكستگي صفحه انتهاي با خستگي و نيز ميزان فشار وارده ارتباط دارد.

ژيمناست هاي زن در زمان مشابه در معرض خطر بيشتر هايپراكستنشن كمر هستند زيرا نقش بيشتري را در اجراي مهارت ها اجرا مي كند گزارشات در خصوص مشكلات كمردرد در مردان ژيمناست بسيار اندك بوده است. ترتي و ديگران (1990)[5] از MRI براي مشخص كردن، تخريب ديسك در ژيمناست هاي جوان استفاده كردند. از 35 ژيمناست رقابتي جوان، يازده نفر از ناحيه كمر آسيب ديدند. تصاوير نشان دادند كه فقط سه ژيمناست هيچ مدركي دال بر انحطاط ديسكي نداشته اند، ميانگين سن اين رقابت كنندگان 12+12 (دامنه بين 8 تا 19 سال) بوده است. ظاهراً تخريب ديسكي در ژيمناست هاي جوان غير معمول است با اين وجود هنوز مشخص نيست كه چرا بعضي مطالعات حاكي از آن است كه تخريب ديسكي در افراد نوجوان و جواني كه در مسابقات ژيمناستيك شركت مي كنند بيشتر است. گلدراستين و ديگران (1992) نيز از MRI به عنوان مدركي جهت شناخت عارضه هاي موجود در شناگران و ژيمناست ها استفاده كردند، 43 درصد حرفه اي ها و 63 درصد ژيمناست هاي المپيك داراي عوارض مهره اي بودند 8/15 درصد تمام شناگران به نوعي داراي عارضه بودند.