زندگینامه
سمیه در سال 1363 در تهران در آغوش مادر جای گرفت. مادر با شوق به او نگاه می کرد؛ با سعی و تلاش به تربیت او همت گماشت. تا آن جا که سمیه خیلی زود فرامین دین اسلام را آموخت. گرچه کوچک بود اما علاقه ی زیادی به امام داشت.
آن روزها سیمای جمهوری اسلامی تصویر و سخنرانی های امام را زیاد پخش می کرد و سمیه با شوق از مادر می خواست تا او را به دیدار پیر جماران ببرد. روز بیستم فروردین ماه سال 1367 به مادر گفت: «خواب دیدم خانه ی ما ویران شده و من زیر آوار مانده ام و فقط انگشتم بیرون مانده است.»
رؤیای صادقه اش دو روز بعد در روز بیست و دوم فروردین ماه به حقیقت پیوست. بمباران هوایی رژیم بعثی خانه ی آنان را در تهران ویران ساخت و سمیه در میان تلی از خاک، خونین جامه در سن 4 سالگی به آسمان پرکشید.
