مقالات طب توانبخشی

مقدمه و اهداف: با توجه به اينکه اختلالات بينائي، هنوز هم يکي از مشکلات بهداشتي و درماني کشورها مي باشد، اين مطالعه جهت تعيين علل نابينائي و کم بينائي در جامعه نابينايان تحت پوشش سازمان بهزيستي استان اردبيل انجام گرفت.
مواد و روش ها: اين مطالعه به روش توصيفي و تمام شمار انجام گرديد. جامعه مورد بررسي، همه نابينايان و کم بينايان تحت حمايت بهزيستي، واقع در کليه مناطق شهري و روستائي شهرستان هاي استان اردبيل بودند. جمع آوري نمونه ها از ابتداي سال 91 آغاز و به مدت 7 ماه بطول انجاميد. بر اساس ويرايش دهم طبقه بندي جهاني بيماري ها، افراد ابتدا جهت تعيين وضعيت بينائي (نابينائي يا کم بينائي)، توسط اپتومتريست، معاينه و سپس جهت تعيين علت اصلي معلوليت بينائي، به چشم پزشک، ارجاع شدند. اطلاعات جمع آوري شده، در نرم افزار آماريSPSS-18  وارد و مورد بررسي، قرار گرفت.
يافته ها: در اين مطالعه 403 نفر با ميانگين سني 33.21±14.36 شرکت داشتند. از اين تعداد %73.2 نابينا و %26.8 کم بينا، و بر اساس تفکيک جنسيتي %60.5 مذکر و %39.5 مونث بودند که در سه گروه سني کمتر از 15 سال (%11.2)، 15 تا 49 سال (%76.7) و 50 سال و بالاتر (%12.1) قرار گرفتند. محدوده سني افراد مورد مطالعه از يک تا 78 سال بود. علل نابينائي و کم بينائي عبارت بودند از: آتروفي اپتيک 18.4 درصد، رتينيت پيگمنتوزا 16.8 درصد، بيماري هاي قرنيه 12.4 درصد، بيماري هاي کوريورتينال 9.4 درصد، کاتاراکت 8.9 درصد، گلوکوم 8.2 درصد، تايزيس بولبي 7.2 درصد، ميوپي دژنراتيو 6.9 درصد، ميکروفتالموس 4 درصد، عيوب انکساري 3.2 درصد، آلبينيسم 2.5 درصد و نيستاگموس %2.
نتيجه گيري: در اين مطالعه، علل اصلي اختلالات بينائي، آتروفي اپتيک و رتينيت پيگمنتوزا بود، لذا اقدامات پيشگيرانه ويژه مي تواند در کاهش بروز معلوليت هاي بينائي موثر باشد.