مقالات طب توانبخشی

مقدمه و اهداف: ارتباط، به عنوان مهمترين ويژگي لازم براي افراد شاغل در مراقبت هاي بهداشتي اوليه توصيف شده است. مهارتهاي ارتباطي يکي از اجزاي اصلي صلاحيتهاي باليني به شمار ميرود که براي تبعيت بيمار از اقدامات درماني کمک کننده مي باشد. هدف از اين پژوهش تعيين وضعيت مهارت هاي ارتباطي پايه دانشجويان کارشناسي ترم 6 و 8 دانشکده توانبخشي دانشگاه علوم پزشکي شهيد بهشتي سال 91-1390 تا بتوان از آن براي تدوين برنامه هاي درسي استفاده کرد.
مواد و روش ها: در اين مطالعه مقطعي از پرسشنامه مهارت هاي ارتباطي درمانگر و بيمار استفاده شد که توسط متد کالگري-کمبريج بيان مي شود و در اين تحقيق متناسب با زبان و فرهنگ فارسي تغيير داده شده بود و اساتيد دو گروه فيزيوتراپي و کاردرماني بعد از بررسي دانشجويان حين کار باليني به آن پاسخ دادند. جامعه آماري اين پژوهش 89 نفر از دانشجويان کارشناسي دانشکده توانبخشي شهيد بهشتي ترم 6-8 هستند که از اين تعداد تعداد 53 نفر از دانشجويان کارشناسي کاردرماني و 36 نفر از دانشجويان کارشناسي فيزيوتراپي بودند.
بحث: نتايج نشان مي دهد که اکثريت دانشجويان نمره متوسط را در مهارت هاي ارتباطي درمانگر- بيمار کسب مي کنند اما دانشجويان فيزيوتراپي بهتر از دانشجويان کاردرماني در اين مهارت ها ارزيابي شده اند.
نتيجه گيري: نياز به آموزش مهارت هاي ارتباطي و برقراري ارتباط صحيح باليني گرچه در هر دو رشته وجود دارد ولي با توجه به نمرات کسب شده و نياز بيشتر دانشجويان کاردرماني و تاثير آن بر نتايج درماني آنها، آموزش به اين گروه از دانشجويان در اولويت قرار گرفته و قويا پيشنهاد مي شود.