شعر و متون ادبی

هر کس وارد اتاق کار من شد گفت:سقف این اتاق چقدر کوتاه است اما کسی نگفت کف این اتاق چقدر بلند است!

"می آیی"

بر خط ساحل دوان دوان می آیی

و گیسوانت در باد چون شعله هایی سیاه رنگ از قفای چهره ات زبانه می کشد.

در آخرین غروب می آیی.

نامت را بر ماسه ها نوشته ام!

امواج کدر دوان دوان و دیوانه سرانگشتان سپیدشان را بر تن تیره ساحل می کشند.

از میان دریا می بینمت

مردد بر ماسه های غم زده ساحل خم شده ای

آنجا نامت را نوشته بودم.!