یا رضا جان

نگاهم خیره شد گلدسته ها را

 هنوز از آسمان چشم هایم گریه می بارد

 هنوز از ابرها هم پا به پایم گریه می بارید

 دستم را روی  ِِِِِ سینه نهادم

سرم پایین و رو در روی ِِِِِ گنبد ایستادم

 دلم طاقت نیاورد..ایستاده نه!!! به روی سنگ فرش صحن افتادم

 سلامی این چنین دادم

 "سلام ای آسمان ها خاک پایت

سلام ای آسمانی ها گدایت

سلام ای چشم عالم در عطایت

و صلی اللّّّه علیک یا علی موسی الرضا

 ای ضامن آهوی صحرا.. سلام ای زاده ی  ِِِ زهرا

 سلام آقــــــــا...!

غریبانه صدایش کردم گفتم ؛ سلام ای آشنا و ای حبیبم !!

جوابی آمد از آقا غریبه غم مخور ، من هم غریبم !!

 بیا خوب آمدی ..بیا من آیه امن یجیبم

 زمین مرطوب بود و بوی ِِِِ خاک  ِِِِ باران خورده ای می کرد مدهوشم

زبانم باز شد، پیجید در صحن حرم آوای ِِِِ چاووشم

چه زیبا بود آن شب لحظه های ِِِ من

 خدای ِِِ من کنار پنجره فولاد بودم

 بر مشبّک های  ِِِِ زردش قفل می شد

 پنجه ها ی ِِِِ من!!

 صدایش کردم و گفتم؛ ببین بیچاره ام ، بی کس !

 برس بر دادم آقا جان

 ببین که دل به دستت دادم آقا جان

همین که با تو هستم شادم آقا جان

 میان ِِِ صحن تو از غصه ها آزادم آقا جان

 منی که از دمی که چشم باز کردم " دخیل  ِِِِِِ پنجره فولادم آقا جان "

 خودت می دانی من منی که کمتر از آهوی  ِِِِ صحرایم

 عنایت کن کنار خود بده جایم

یا امام رضا جان جوادت تو پناهم بده