دلنوشته های فاطمی

برخیز اى یاس على از بسترت...
شانه بزن بر گیسوان دخترت...
برگو به من هر صبح وشب زهرا چرا...
خون مى چكد از لابلاى معجرت...

سوسو زنان گشته چرا آن كوكبت...
بازى بكن با بچه ها با زینبت...
كشته مرا آن گریه ها آن ناله ها...
"عجل وفاتى" شد دعاى هرشبت...

در كوچه ها روى تو شد زهرا كبود...
دست بلا رنگ رخت آنجا ربود...
تنها تورا آن بى حیا در كوچه دید...
جز مجتبى همراه تو یارى نبود...

یا وجیهة عندالله اشفعى لنا عندالله