دلنوشته های فاطمی

تا علی ماهش به سوی قبر بُرد
ماه، رخ از شرم، پشت ابر بُرد
آرزوها را علی در خاک کرد
خاک هم گویی گریبان چاک کرد
زد صدا:ای خاک، جانانم بگیر
تن نمانده هیچ از او، جانم بگیر
ناگهان بر یاری دست خدا
دستی آمد،همچو دست مصطفی
گوهرش را ازصدف، دریا گرفت
احمد از داماد خود، زهرا گرفت