عشق به نماز

يكى از آزادگان نقل مى كند: «صبح زود، با صداى بيدار باش يكى از بچه ها ـ كه نزديك شدن اذان صبح را خبر مى داد ـ از خواب بيدار شدم. هنوز خستگى در بدنم باقى بود؛ اما وقتى فهميدم كه بيشتر بچه ها مدت زيادى است بيدار شده اند، تعجب كردم. در چهره هيچ كدام از آنها آثار خواب آلودگى و خستگى ديده نمى شد. من هم بلافاصله وضو گرفتم. پس از اذان، نماز را به جماعت خوانديم، البته اين كار به سادگى، عملى نبود؛ مى بايست مراقب اطراف مى بوديم، به همين دليل يكى از بچه ها را كنار پنجره گذاشتيم كه مواظب باشد و يكى دو پنجره ديگر را هم با لباس پوشانديم. در اردوگاه، معمولاً از انجام اين گونه فرايض دينى، به شدّت جلوگيرى مى شد. با اين حال، بچه ها با اشتياق فراوان مشغول راز و نياز مى شدند و كمترين اهميتى به اخطار نگهبان ها نمى دادند.  در واقع دعا و نيايش، از اعماق وجود بچه ها مى جوشيد. به حدّى كه حتّى يك بار، يكى از نگهبان ها گفته بود: مگر شما پيغمبريد كه اين قدر نماز مى خوانيد».

منبع: پرسش ها و پاسخ هاى دانشجويى، دفتر 44(حضور قلب در نماز)، صفحه 30