حکمت و برکت
من از خدا خواستم که زشتی های وجود مرا از بین ببرد
خداگفت:نه آنها برای این در تو نیستند که من آنها را از بین ببرم.برای این هستند که تو در برابرشان استقامت به خرج دهی."
من از خدا خواستم که سلامتی و هماهنگی بدنم را کامل سازد.
خدا گفت:نه . روح تو کامل است. اما جسم و بدن تو موقتی است.
من از خدا خواستم که به من صبر دهد.
خدا گفت:نه. صبر بر اثر سختی ها به دست می آید.شکیبایی و صبوری دادنی نیست بلکه به دست آوردنی است.
من از خدا خواستم به من خوشبتی دهد.
خدا گفت: نه. من به تو برکت می دهم اما خوشبتی به خودت بستگی دارد.
من از خدا خواستم تا از درد و رنج رهایم کند.
خدا گفت:نه. درد و رنج تورا از جهان دور و به من نزدیکتر می کند.
من از خدا خواستم تا روحم را رشد دهد.
خدا گفت : نه. تو خودت باید رشد کنی اما من تورا کمک می کنم تا میوه دهی.
من از خدا خواستم به من چیزهایی بدهد که زندگی را دوست داشته باشم.
خدا گفت : نه.من به تو زندگی می بخشم تا تو از همه لحظات آن لذت ببری.
نهایتا من از خدا خواستم که کمکم کند تا دیگران را همان طور که هستند و او آنها را دوست دارد،دوست داشته باشم.
خداگفت :سرانجام حکمت را آموختی
امروز روز توست.پس آن را هدر نده تا خداوند نیز به تو برکت دهد. وقتی آنچه را رخ می دهد درک کنی و به مردم محبت کنی برکت خواهی یافت.