****شادی یعنی.....****

نه تو می مانی و نه اندوه
و نه هیچ یک از مردمِ این آبادی

به حبابِ نگرانِ لبِ یک رود قسم
و به کوتاهیِ آن لحظۀ شادی که گذشت
غصه هم خواهد رفت ...
آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند

لحظه ها عریانند
به تنِ لحظۀ خود جامۀ اندوه مپوشان هرگز

تو به آیینه، 
نه! آیینه به تو ... خیره شده ست

تو اگر خنده کنی
او به تو خواهد خندید ...
و اگر بغض کنی 
آه از آیینۀ دنیا که چه ها خواهد کرد

گنجۀ دیروزت، 
پر شد از حسرت و اندوه و 
چه حیف!
بسته های فردا،
همه ای کاش ای کاش!

ظرفِ این لحظه ولیکن خالی ست
ساحتِ سینه پذیرای چه کس خواهد بود

غم که از راه رسید ...
درِ این خانه بر او باز مکن

تا خدا یک رگِ گردن باقی ست
تا خدا مانده 
به غم ، وعده این خانه مده