يکي از القاب حضرت مهديعليه السلام «شَريد»، به معناي آواره است. از اين جهت که آن حضرت در دوران غيبت، منزلي معيّن و خاصّ ندارد، به اين لقب خوانده شده است.
اصبغ بن نباته گويد: از اميرالمؤمنينعليه السلام شنيدم که ميفرمود: «صاحب اين امر، شريد (آواره)، طريد (رانده)، فريد (تک) و وحيد (تنها) است». [1] .
پی نوشت ها:
[1] کمالالدين، ج 1، باب 26، ح 13.
صاحب الامر
يکي از لقبهاي حضرت مهديعليه السلام «صاحب الامر» است. امام صادقعليه السلام درباره اتفاقات هنگام ظهور ميفرمايد: «... يَومَئذٍ مَنْ کانَ بِالمَدينةِ مِنْ وُلدِ عَليّعليه السلام اِلَي مَکَّةَ فَيَلحَقُونَ بِصاحِبِ الاَمرِ وَيُقْبِلُ صاحبُ الاَمرِ نَحوَ العِراقِ...» [1] ؛ «... در اين زمان هر کس از فرزندان عليعليه السلام که در مدينه است، به مکه ميگريزد و به صاحب امر ميپيوندد و صاحب امر به سوي عراق روي ميآورد...».
اگرچه بقيه ائمهعليهم السلام نيز صاحب امر امامت بودهاند؛ ولي به خاطر عظمت امر امامت وقيامآن حضرت، اين لقب درباره حضرت مهديعليه السلام متداولتر است.
ريّان بن صلت گويد: «به امام رضاعليه السلام گفتم: آياشماصاحبالامر هستيد؟ فرمود:
«اَنَا صاحِبُ هذَا الأمْرِ وَلکِنّي لَسْتُ بِالَّذي اَمْلَأَها عَدْلاً کَما مُلِئَتْ جَوراً، وَکَيْفَ اَکُونُ ذلِکَ عَلي ما تَري مِنْ ضَعْفِ بَدَني، وَاِنَّ القائِمَ هُوَ الَّذي اِذا خَرَجَ کانَ في سِنِّ الشُّيُوخِ وَمَنْظَرِ الشَّبابِ...» [2] ؛ «من صاحب الامر هستم، امّا آن کسي که زمين را از عدل آکنده سازد، همچنان که پر از جور شده باشد و چگونه او باشم در حالي که ضعف بدن مرا ميبيني، و قائم کسي است که در سن پيران و منظر جوانان قيام کند...».
البته آنچه بيشتر در روايات آمده «صاحبُ هذا الامر» است؛ ولي رفته رفته اين ترکيب در زبان مردم به «صاحب الامر» تبديل شده و به عنوان يکي از القاب آن حضرت قرار گرفته است.
پی نوشت ها:
[1] الغيبة، ص 270، باب 14، ح 43.
[2] کمالالدين، ج 2، باب 35، ح 8.
