درس((ق))می دادیاد بچه ها ** دردبستان خانم آموزگار

واژه ها تکرار می شد یک به یک ** قوری و بشقاب وقندان وقطار

شادمان از درس تازه کودکی ** روی کاغذ دزدکی چیزی نگاشت

یک الف دنبال آن هم شین وقاف ** خواند آن راعشق واعرابش گذاشت

چون معلم دید آن مرقومه را ** بی تامل روی آن خطی کشید

خواست چیزی گوید آن کودک ولی ** جز خشونت در رخ خانم ندید

گفت با کودک معلم:کای پسر ** اولا عین است اول حرف عشق

درس این حرف آخرین درس شماست ** پس نباید کرد چیزی صرف عشق

ثانیا باید تمام بچه ها ** بشنوند این جا کلاس ومدرسه است

جای الفاظ چرند وچار نیست ** جای تعلیم حساب و هندسه است

هر کسی غیر از کلاس ومدرسه ** در سرش باشد هوای دیگری

یا سرو گوشش بجنبد در کلاس ** یابگیرد درس من را سرسری

من خودم با چوب و خط کش بر سرش ** می زنم آن قدر تا آدم شود

یا به ناظم می دهم تحویل تا ** شر او از این دبستان کم شود

گفت کودک:بااجازه اولا ** ما یکایک بچه های آدمیم

در سر ما فکر های خام نیست ** ما به حکم عشق این جا آمدیم

ثانیا درس وکلاس ومدرسه ** بی محبت جز در و دیوار نیست

بر مدار عشق می گردد جهان ** پس سخن از عشق این جا عار نیست

زین سبب ای مهربان آموزگار ** جای آن دارد بفرمایی چرا؟

می دهی در درس آخر یاد ما ** اولین حرف از حروف عشق را

گفت با کودک معلم:وه که خوش ** آتشی در جان من افروختی

آفرین بر تو که با برهان خود ** درس اصلی را به من آموختی