یا رحمه للعالمین ...
امــشــب کــه شــب هــفــدهــم مــاه ربيع است
آواي خــوش از مـــأذنــهي عــشـق رفیع است
مي در کف و هر عيش بساطش به جميع است
دل در طــــلــــبِ ســــاقــــي و آواز بدیع است
ســاغــر بــه مــي آلــوده و مـيخانه وسيع است
از غـــم بــرهــان ايــن دل آلـــوده بــه پـسـتـي
آن دم کـــه بــيــامــد بــشــري چــون تـو محمد
خـــامـــوش شـــد آتـــشــکــدهي روشــنِ سرمد
شــــيـــطـــان ز خــبــــرداري اســــرار سرامد
اکــنـــون شـــده مـمــنـوع بـــه روي گــل احمد
بــــا آمـــدنـــت مـــهــــلـــت ديــوان به سر آمد
يــــاد آر بـــه ما عشق و شراب و مي و مستي
از نـــــور وجــــودت هـــمـــه عــالـم بدرخشید
بــــاران کـــرم ســیـــلِ روان گــشــت و بباريد
دريــــاچـــهی ســـاوه ز شـــررهــات بـخـشکيد
ايـــوان مــدائــن بـــه ســمــاع آمــد و چـون بيد
از هـــيـــبــت و از شــوق به وجد آمد و لرزيد
از جـــام خــرابـــت بـــده ای ســـاغـــر هـستی
تـــــو ٱیــت عــشــقــی تـو عـزیـزی تو کریمی
تـــــو مــرحــم دردی تـو شـفـیـعـی تو رحیـمی
تـــــو ســرّ خـــدایـــی تـو رســولی تو عظیمی
تـــو بــــادهی ربـــــی تــــو نــبیـی تــو حلیمی
تــــو عـیـن صــفــایـی تـــو نـعیمی تو حکیمی
ای بـــر همـه شــیــدا تو دلیل و ای همه مستی