امید دیدار

چه خوش روزی بود روز جدایی // اگر با وی نباشد بی وفایی

اگر چه تلخ باشد فرقت یار // در او شیرین بود امّید دیدار

خوش است اندوه تنهایی کشیدن // اگر باشد امید باز دیدن

چه باشد گر خورم صد سال تیمار // چو بینم دوست را یک روز دیدار

اگر یک روز با دلبر خوری نوش // کنی تیمار صد ساله فراموش

نه ای دل تو کمی از باغبانی // نه مهر تو کم است از گل سِتانی

نبینی باغبان چون گل بکارد // چه مایه غم خورد تا گل برآرد

به روز و شب بود بی خورد و بی خواب // گَهی پیراید او را گَه دهد آب

گهی از بهر او خوابش رمیده // گهی از خار او دستش خلیده

به امّید آن همه تیمار بیند // که تا روزی بر او گل بار بیند

نبینی آن که دارد بلبلی را // که از بانگش طرب خیزد دلی را

دهد او را شب و روز آب و دانه // کند او را ز عود و ساج خانه

بدو باشد همیشه خرم و کَش // بر آن امید که بانگی کند خُوَش

همیشه تا برآید ماه و خورشید // مرا باشد به وصل یار امّید

مرا در دل درخت مهربانی // به چه ماند ؟ به سرو بوستانی

نه شاخش خشک گردد روز سرما // نه برگش زرد گردد روز گرما

همیشه سبز و نغز و آبدار است // تو پنداری که هر روزش بهار است

تو را در دل درخت مهربانی // به چه ماند ؟ به گلزار خزانی

برهنه گشته و بی بار مانده // گل و برگش برفته خار مانده

منم چون شاخ تشنه در بهاران // تویی همچون هوای ابر و باران

نبرّم از تو امّید ، ای نگارین // که تا از من نَبُرَّد جان شیرین

مرا تا عشق صبر از دل براندَست // بدین امّید جان من بماندَست

نسوزد جان من یک باره در تاب // که امّیدت زَنَد گَه گَه بَر او آب

گر امّیدم نماند وایِ جانم // که بی امّید یک ساعت نمانم