تاريخ آمريکا پيش از رسيدن اروپائيان به آنجا تقريبآ ناگتفه مانده است، بطوريکه هم اکنون نيز همه ساله بخش هاي تازه اي از آن آشکار مي شود.
نخستين انسانهايي که به قاره آمريکا رسيدند، بخشي از موج مردماني بودند که به آرامي از آفريقا گذر کرده به قاره هاي ديگر رفته بودند. پاره اي از اين مردمان حدود يکصد هزار سال پيش ابتدا به آسيا و اروپا مهاجرت کردند. زماني گروه هاي اندکي از همين مردمان به اقيانوس آرام رسيدند و حتي از اقيانوس نيز گذشتند و خود را به استراليا رساندند. سر انجام چهارده هزار سال پيش يا اندکي زودتر گروه هاي انساني از آسيا گذر کردند و خود را به قاره آمريکا رساندند.
اين گروه هاي انساني، مانند ساير گروه هاي آن دوران، هنر و مهارت بقا و زنده ماندن را داشتند و نيز صاحب ابزارهاي سنگي، استخواني و چوبي بودند. به همين ترتيب داراي فرهنگ پر اهميت در کنار هم و باهم زيستن بودند که در نتيجه برايشان جا و مکاني در جهان فراهم مي آورد. اما هنوز به کشاورزي دست نيافته بودند و با راه هاي پر پيچ و خمي که در زندگي امروز تمدن ناميده مي شود آشنا نشده بودند.
از صنايع دستي استک (aztec)طي هزاران سال پيش از کشف آمريکا به دست کاشفان اروپايي در سال 1492 ، مردماني که امروز به بومي آمريکايي يا سرخپوست معروفند در جدايي و انزواي مطلق از قسمت هاي ديگر جهان تکامل يافتند. جدايي اين بوميان بدان معنا نيست که آنان همگي يک شکل و يکسان ماندند. اجتماعاتي متنوع و گونه گون در ميان آنان پديد آمد. گروه هايي از آنان به شيوه خود و با استعدادهاي خاص خويش تکامل يافتند، گروه هايي نيز نابود شدند و از ميان رفتند …
مردمان و اقوام گوناگون دو قاره آمريکا هر يک تاريخ مخصوص به خود را داشتند، دقيقا” مانند اروپاييان. هر گروهي افسانه آفرينش مخصوص به خود را داشت، افسانه اي که مردمان آن گروه را به همان بخش از زمين خودشان مربوط مي ساخت. سالخوردگان در تمام جوامع بومي حافظ خاطرات گذشته بودند. آنان با داستانها، ترانه ها، اشعار و مراسم در زنده نگه داشتن سنت ها و وقايع معنا دار مي کوشيدند. علاوه بر آن اشياء نيز معرف گذشته بودند. يک چپق ممکن بود نياي آنان را که سازنده چپق بود به ياد آورد و دود کردن و کشيدن تنباکو توسط آن چپق، احترام به روح نياکان …
ورود اروپاييان
يک زن بومي آمريکايياز آثار وحشتناک ورود اروپائيان به آمريکا، انکار اهميت و حتي وجود تاريخ پر شکوه بوميان در آمريکا بود. از آن چا که نست هاي دو قاره آمريکا با سنت هاي اروپا بسيار متفاوت بود، براي اروپائيان تقريبا” غير ممکن بود که درک کنند اين مردمان هم براي خود تاريخي داشته اند مردمي که حتي براي ثبت و ضبط تاريخ خود روش معتبري داشتند.علائم سابقه هاي تاريخي بوميان که به شکل اشيا، نوشتار يا تصوير وجود داشتند غالبا” توسط اروپايي ها منهدم و نابود مي شد. چون طبق سليقه مذهبي و طرز تفکر آنان نبود. تاريخ را بزرگسالان و سالخوردگان به جوانان منتقل مي کردند ولي هنگامي که بيماري، جنگ، و جابجايي اجباري، کار تربيت کودکان و تشريفات قبيله اي را مختل مي کرد، تاريخ رنگ مي باخت. بنابراين در خلال چند نسل پس از ورود اروپائيان قسمت عمده تاريخ آمريکا از ميان رفت.
با اين همه، اين حقيقت تلخ پايان ماجرا نيست با وجود تخريب گذشته اين مردمان، بوميان موفق شدند از راه هاي گوناگوني تاريخ خود را زنده نگه دارند. اين تاريخ در نام مکانها، آوازها، داستانهاي خانوادگي، اسطوره ها و آداب و رسوم، هستي خود را نشان مي دهد … تاريخ آمريکاي باستان در اشياء بسيار کهن که در مجموعه هاي خصوصي يا در موزه ها نگهداري مي شود زندگي مي کند.
