ماميران

مشخصات گياه شناسي : گياهي است با برگ هاي منقسم که تقسيمات آن دندانه دار مي باشند گل ها زرد رنگ و ميوه هاي آن دراز مي باشند و از نوع خورجين.

انتشار جغرافيايي : در مناطق کوهستاني شمال غرب و غرب ايران رويش دارد.

ترکيبات شيميايي : برخي ترکيبات معدني همچون کلسيم، منيزيم و ... الکالوئيدهاي کليدونين و همو کليدونين و پروتوپين و موسيلاژ در ماميران يافت مي شوند.

قسمت مورد استفاده : ريشه گياه مصرف دارويي دارد.

اثرات دارويي و طرز استعمال : 1.درمان زگيل، ميخچه و بيماري هاي پوستي : استعمال خارجي شيره خالص گياه مخلوط با آب يا ريشه له شده گياه در درمان بيماري هاي جلدي و قرار دادن ضماد شيره گياه روي زگيل و ميخچه در رفع آنان مؤثر است. 2.درمان بيماذي هاي کبدي و سينه : بداين منظور تنطور شيره گياه به شکل خوراکي بايد مصرف شود براي تهيه تنطور شيره گياه را با لکل سفيد مخلوط کرده و بعد از چند روز صاف نموده و با مخلوط کردن 4 گرم صمغ عربي و 220 گرم آب ان را در ساعت يک قاشق مصرف نمايند. 3.رفع التهابات چشمي : جوشانده برگ ماميران که با استعمال خارجي و به منظور شستشوي چشم استفاده مي شود در درمان ورم چشم و پلک مؤثر است. 4.آرام بخش، ضد تشنج و مخدر : مصرف جوشانده برگ ماميران اين اثرات را دارد.

  مَرغ

مشخصات گياه شناسي : مَرغ گياه بسيار کوچکي است که عموماً در کنار جاده، داخل مزارع و ... رويش دارد. ساقه کوچک آن در نهايت به گل آذين منشعبي ختم مي شود که منظره اي شبيه به پاي مرغ داشته و از 4ـ7 سنبله باريک و دراز که از يک نقطه خارج مي شوند تشکيل يافته است. گل ها بسيار کوچک و نامشخص بوده و سبز متکايل به بنفش به نظر مي رسند و بدون دمگل مستقيماً به انشعابات گل آذين متصل هستند.

انتشار جغرافيايي : اين گياه را در سراسر ايران خصوصاً در داخل به عنوان علف هرز مي توان مشاهده نمود.

ترکيبات شيميايي :

قسمت مورد استفاده : اغلب قسمت هاي گياه خصوصاً ريشه آن مصرف دارويي دارند.

اثرات دارويي و طرز استعمال : 1.دفع سنگ هاي صفراوي : به اين منظور 15 گرم ريشه خشک گياه بايد به مدت 10 دقيقه در يک ليتر آب جوشانده شود و بعد از سرد شدن و صاف نمودن مورد مصرف قرار گيرد. 2.التيام زخم ها : شير تازه اين گياه اگر بر زخم ها ماليده شود باعث التيام وبهبودي زخم ها مي گردد. 3.جلوگيري از خون دماغ : اگر عصاره و شيره تازه گياه به بيني اثر داده شود از خونريزي جلوگيري مي نمايد.