کتک زدن کودکان

کتک زدن کودکان – بخش دوم

کودک آنلاین: امروزه دیگر از کتک زدن به عنوان یک روش تربیتی استفاده نمی شود، اگرچه هنوز بعضی از والدین معتقدند که این روش خوب است و خود کتک خورده اند و بزرگ شده اند.
بیشتر والدین دوست ندارند فرزندشان را کتک بزنند و زمانی که می بینند پدر یا مادری فرزندشان را کتک می زنند، ناراحت می شوند. بعضی از والدین نیز وقتی فرزندشان را کتک می زنند، از کار خود پشیمان می شوند و کودک را در بغل می گیرند و از او معذرت خواهی می کنند تا مبادا فرزندشان از آنها متنفر شود.
کتک زدن کودک مشکلاتی به وجود می آورد. اول اینکه باعث می شود او از شما الگو بگیرد و بچه های دیگر را کتک بزند، کودک به خودش می گوید اگر پدر یا مادرم به خاطر کار بدی که انجام داده ام مرا کتک می زند، پس چرا من نتوانم دیگران را به خاطر کاری که دوست ندارم آنها انجام دهند، کتک بزنم؟
آیا وقتی والدین خودشان فرزندشان را کتک می زنند، می توانند به او بگویند که او نباید این کار را انجام دهد؟
کتک زدن بچه های دو تا سه ساله اصلاً فایده ای ندارد، چون آنها نمی دانند که کارشان اشتباه است و به خاطر آن کتک می خورند. کودک ممکن است به گلدان زیبایی دست بزند و مادرش برای اینکه او گلدان را نشکند کتکش بزند.
کودک در آن لحظه فقط درد را احساس می کند و به این فکر می کند که چرا کتک خورده است. کودک نمی تواند بفهمد که دلیل کتک خوردنش کاری بوده که انجام داده است. در حالی که هدف از تنبیه کودک این است که او بفهمد کارش اشتباه بوده است.
کتک زدن کودکان سه تا چهار ساله نیز نتیجۀ مطلوبی به ما نمی دهد و باعث بهبود رفتار او نمی شود. والدین امید دارند که وقتی فرزندشان بزرگتر می شود، خودش خوب را از بد تشخیص دهد.
وقتی کودک بزرگتر می شود از کار بدی که انجام داده احساس گناه می کند، این احساس گناه باید باعث شود که کودک دوباره آن کار بد را انجام ندهد، ولی وقتی کودکی را به خاطر کار بدی که انجام داده، تنبیه می کنیم او یاد نمی گیرد که باید رفتارش را کنترل کند، بلکه احساس می کند تا زمانی که والدینش مچ او را نگرفته اند، می تواند آن کار بد را انجام دهد.
کودک فکر می کند که اگر والدینش متوجه کار بد او بشوند و او را کتک بزنند، او تاوان کار بدش را داده است، کم کم او یاد می گیرد که اگر کتک بخورد، دیگر مجبور نیست رفتارش را تغییر دهد، چون تنبیه شده است و مجازات کار بدش را نیز دیده است.
حتی اگر والدین او برایش توضیح دهند که چرا او را کتک زده اند، کودک در آن لحظه عصبانی است و نمی تواند به حرف های آنها گوش کند.
تربیت کردن کودک با کتک زدن او ممکن نیست. برای این کار بهتر است حد و مرزهای کودک را برایش توضیح دهید و سعی کنید کودک در شرایطی وسوسه انگیز قرار نگیرد که مجبور باشد حرف های شما را گوش نکند.
اگر او به حرف شما گوش نکرده می توانید او را از چیزی محروم کنید و یا مجبورش کنید در اتاقش تنها بماند تا رفتارش را تغییر دهد، وقتی تنبیه کودک به جا باشد، مثلاً زمانی که او اسباب بازی هایش را پرت می کند، از بازی کردن با آن محروم می شود، می تواند بفهمد که محرومیت از بازی به خاطر کار بدی که انجام داده می باشد.
تا زمانی که کودک خودش خوب را از بد تشخیص ندهد، فقط به دنبال جلب رضایت والدینش است و دوست ندارد از چیزی محروم شود. بنابراین از این دو روش برای تربیت او استفاده کنید.
حتی یک کودک یک ساله وقتی مادرش به او نه می گوید و می خواهد او را از خطر دور کند، متوجه این موضوع می شود. والدین فکر می کنند برای اینکه به فرزندان شان بفهمانند که آنها نباید در خیابان بازی کنند، باید به کودکان کتک بزنند، برای محافظت کودکان از خطرات احتمالی باید دائم مراقب آنها باشیم و مرتب به آنها بگوییم که مراقب باشند.
گاهی اوقات والدین می گویند که وقتی با فرزندشان حرف می زنند و از آنها می خواهند کاری را انجام ندهد آنها حرف های والدین شان را گوش نمی کنند و به کار خودشان ادامه می دهند. اما زمانی که کودک را می زنند حرف شنوی او بیشتر می شود.
روزی مادری با کودکش به فروشگاه رفته بود و کودک سه سالۀ او به اتاق پرو رفت و مادرش به او گفت از آنجا بیرون بیاید، ولی او به حرف های مادرش گوش نمی کرد، مادر کودک به خاطر این کار او را کتک زد. کودک نیز در حالی که دور خودش می چرخید، شروع به گریه کرد.
شاید شما نیز در شرایط مشابهی قرار گرفته باشید. در حالی که مادر می توانست کار دیگری انجام دهد تا هم خودش و هم کودکش را ناراحت نکند. مادر می توانست به خواستۀ کودکش توجه کند و چند دقیقه ای او را به اتاق پرو ببرد. مادر همچنین می توانست به کودکش بگوید که فرصت انجام این کار را ندارد و یا اینکه حواس کودک را به چیز دیگری پرت کند.
بچه ها گاهی رفتارهایی از خودشان نشان می دهند که والدین کنترل خودشان را از دست می دهند و آنها را کتک می زنند. ولی والدین باید بدانند که بچه ها نمی توانند همیشه به حد و مرزهای خودشان توجه کنند.
تربیت کردن کودکان کار سخت و زمان بری است، شما باید مدام به فرزندتان بگویید که چه کار کند. او به مرور زمان به مسئولیت های خودش پی خواهد برد.
اگر شما فرزندتان را کتک بزنید، او عصبانی و تحقیر می شود. او نمی داند که چرا کتکش زده اید. اما همگی خوب می دانیم که کنترل کردن خودمان و کتک نزدن کودکان نیز کار سختی است، ولی بهتر است به جای اینکه کودک را کتک بزنیم، قاطعانه حد و حدود او را مشخص کنیم تا او نیز بدون این که احساس ناامیدی و یاس کند به حرف های ما گوش دهد.