با خدا باش پادشاهي کن
خيلي وقت ها به قول امروزي ها ما را (جو) مي گيرد و خيال ميکنيم مردم هم کارهاي هستند. براي اندک چيزي به اين و آن٬ اصطلاحا (رو) مي زنيم و گمان ميکنيم نامه آقاي فلاني و آشنايي با آقاي بهماني است که کار ما را راه مي اندازد. غافل از اينکه در عالم هستي اسراري هست که با چشم سَر بايد ديد نه با چشم سٍر. و علل و عواملي هست که چشم ظاهر بين ما فقط سطوح و اسباب ظاهري آن را ميبيند نه لايه ها و اعماق داخلي آن را.
واقعيت اين است که همه مردم اسباب اند و تا مسبب الاسباب چيزي نخواهد٬ خبري نخواهد شد و هر چه انسان تصور کند که اين آن کارهاي هستند٬ بجز وهم و خيال چيز ديگري نيست.
آن روزی که آدمی مرد خدا بشود، علومی که در غیر دستگاه الهی نیست نصیب انسان می شود. فقط دستگاه خداوند است که توان چنین کاری را دارد.
اگر شخص خود را بسازد و الهی شود، بدون این گونه روابط (منظور تکیه کردن به روابط انسانی است)، افراد مانند یک مأمور کارهای او را انجام می دهند.
انبیاء (ص) تهذیب و سازندگی را از خود شروع می کردند، آنگاه به محیط خانواده می پرداختند و سپس به جامعه روی می آوردند و درصدد تهذیب و تطهیر و تربیت جامعه برمی آمدند، انبیاء و اولیای الهی در اثر تهذیب و ریاضت نفس، چون خورشید تابان می درخشیدند و اطراف خود را روشن و نورانی می کردند و هر کس مستعد بود بر اثر نورانیت شمس نبوت و قمر ولایت، هدایت می یافت.
روش تربیتی انبیا و اولیا، عملی بود؛ نه حرفی. حرکات و سکنات و اعمال انبیا، همه تعلیم و هدایت است. »
آن روزی که آدمی مرد خدا بشود، علومی که در غیر دستگاه الهی نیست نصیب انسان می شود.
