گرفته بوي تو را خلوت خزاني من

كجايي؟ اي گل شبْ‏بوي بي‏نشاني من!

غزل براي تو سر مي‏بُرم عزيزترين!

اگر شبانه بيايي به ميهماني من

چنين كه بوي تنت در رواق‏ها جاري است

 

                                          چگونه گل نكند بُغضِ جمكراني من؟!

                                          عجب حكايت تلخي است نااميد شدن

                                          شما كجا و من و چادر شباني من؟!

                                          درين تغزُّل كوچك سُرودمت اي خوب!

                                          خدا كند كه بخندي به ناتواني من

                                          به پاي بوس تو، آيينه دستْ چين كردم

                                          كجايي؟ اي گل شبْ‏بوي بي‏نشاني من!