زود قضاوت نکنیم

قضاوت امر بسیار مهمی است . ما در بیشتر مواقع در حال قضاوت در مورد مسائل جاری و گذشته و افراد هستیم . گاهی اوقات این روحیه قضاوت کردن آنقدر افراطی می شود که مانع ارتباط درست و صمیمانه ما با دیگران می شود . لزومی ندارد تا در مورد همه چیز و همه کس قضاوت کنیم . وقتی قضاوت کردیم موضع داریم و با موضع و دید پیشداورانه به استقبال افراد و مسائل می رویم . وقتی بدون هیچ دلیل و مدرکی یا با حداقل ها و عدم بررسی همه جانبه دست به قضاوت در مورد یک فرد می زنیم و می گوییم که او آدم فلانی است راه ارتباطی خود را با او مسدود کرده ایم در مورد او با دیگران صحبت می کنیم و قضاوت خود را نشر می دهیم و ناگهان بواسطه یک اتفاق و با تکمیل اطلاعاتمان متوجه می شویم که اشتباه کرده ایم . راحت ترین راه این است که می رویم و عذر خواهی می کنیم ولی با اذهانی که خراب کرده ایم چه می کنیم؟

حتی اگر نیت منفی نیز در کار نباشد انتقال کلمات بخودی خود از شخصی به شخص دیگر دچار تغییر می شود . یا حالت بیان یک جمله که عوض شود معنای ان متفاوت خواهد شد . پس عجولانه قضاوت نکنیم . هر کاری هم که می کنیم فرصت اخرین دفاع را هم بدهیم و بگذاریم کسی که می خواهیم در موردش قضاوت کنیم نیز حرف بزند . خیلی به نقل قولها اعتماد نکنیم

در قرآن می‏خوانیم که فرشتگان هنگام خلقت حضرت آدم ( چون آگاهی عمیقی نسبت به انسان نداشتند ) به خدا عرض کردند: ما تو را تسبیح می‏کنیم و با وجود عبادت ما چرا انسان مفسد را خلق می‏کنی؟! ولی خداوند با اعطای علومی به انسان و اعطای مقام جانشنی خود به او ، به فرشتگان ثابت کرد که قضاوت آنها درباره انسان سطحی و عجولانه بوده است

 شخصی در منزل سگی داشت ، برای خرید از خانه بیرون رفت و کودک شیرخوار خود را تنها گذاشت به امیّد اینکه زود برمی‏گردد ، چون بازگشت ، سگ با پوزه خونین به استقبالش آمد ، با خود فکر کرد که حتماً سگ به کودک حمله کرده و او را دریده است ، در حالی که عصبانی بود با اسلحه خود به سگ شلیک کرد و با شتاب به درون خانه دوید ، امّا با صحنه‏ای که تصوّرش را نمی‏کرد مواجه شد.
 ماجرا از این قرار بود که گرگی به خانه آنان - که در خارج شهر قرار داشت - وارد شده و به داخل اطاق‏ها می‏آید و به کودک حمله می‏کند ، سگ از کودک حمایت کرده با تلاش زیاد و با چنگ و دندان گرگ را به عقب می‏راند و خود ، خون آلود می‏گردد ، امّا قضاوت عجولانه صاحبخانه موجب شد که به جای سپاسگزاری ، سگ را بکشد!
 صاحبخانه از کار خود پشیمان شد و به سوی سگ آمد تا شاید او را از مرگ برهاند ولی کار از کار گذشته و سگ از بین رفته بود و پشیمانی سودی نداشت. می‏گوید: به چشم‏های سگ که باز بود نگاه کردم و این فریاد را از چشم‏های باز این سگ با گوش دل شنیدم که ای انسان! چقدر عجولی و چه زود قضاوت می‏کنی؟! چرا به درون خانه نرفته و خبر نگرفته مرا کشتی؟! او پس از این جریان تأسّف آور مقاله‏ای نوشت با عنوان « ای انسان چه زود قضاوت می‏کنی! »