تباهی فقر

ألفقر شره النفس و شدة القنوط. [1] . 
فقر، مایه‏ی آزمندی نفس و سبب اوج ناامیدی است. 

پی نوشت ها: 
[1] بحارالانوار، ج 78، ص 368.