با هم قرآن بخوانیم

وَحُصِّلَ مَا فِي الصُّدُورِ ﴿١٠﴾

و آنچه در سينه‌هاست فاش شود، (۱۰) 

 إِنَّ رَبَّهُم بِهِمْ يَوْمَئِذٍ لَّخَبِيرٌ ﴿١١﴾

در چنان روزى پروردگارشان به [حال‌] ايشان نيك آگاه است؟ (۱۱)

الْقَارِعَةُ ﴿١﴾

كوبنده، (۱) 

 مَا الْقَارِعَةُ ﴿٢﴾ 

چيست كوبنده؟ (۲) 

وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْقَارِعَةُ ﴿٣﴾ 

و تو چه دانى كه كوبنده چيست؟ (۳) 

يَوْمَ يَكُونُ النَّاسُ كَالْفَرَاشِ الْمَبْثُوثِ ﴿٤﴾

روزى كه مردم چون پروانه‌[هاى‌] پراكنده گردند، (۴) 

 وَتَكُونُ الْجِبَالُ كَالْعِهْنِ الْمَنفُوشِ ﴿٥﴾

و كوه‌ها مانند پشم زده‌شده رنگين شود. (۵) 

 فَأَمَّا مَن ثَقُلَتْ مَوَازِينُهُ ﴿٦﴾

اما هر كه سنجيده‌هايش سنگين برآيد، (۶) 

 فَهُوَ فِي عِيشَةٍ رَّاضِيَةٍ﴿٧﴾

پس وى در زندگى خوشى خواهد بود! (۷) 

 وَأَمَّا مَنْ خَفَّتْ مَوَازِينُهُ ﴿٨﴾ 

و اما هر كه سنجيده‌هايش سبك بر آيد، (۸)

فَأُمُّهُ هَاوِيَةٌ ﴿٩﴾

 پس جايش «هاويه» باشد. (۹) 

 وَمَا أَدْرَاكَ مَا هِيَهْ ﴿١٠﴾ 

و تو چه دانى كه آن چيست؟ (۱۰) 

نَارٌ حَامِيَةٌ ﴿١١﴾

آتشى است سوزنده. (۱۱)

أَلْهَاكُمُ التَّكَاثُرُ ﴿١﴾ 

تفاخر به بيشترداشتن، شما را غافل داشت. (۱) 

حَتَّى زُرْتُمُ الْمَقَابِرَ ﴿٢﴾

تا كارتان [و پايتان‌] به گورستان رسيد. (۲) 

 كَلَّا سَوْفَ تَعْلَمُونَ﴿٣﴾ 

نه چنين است، زودا كه بدانيد. (۳) 

ثُمَّ كَلَّا سَوْفَ تَعْلَمُونَ ﴿٤﴾

باز هم نه چنين است، زودا كه بدانيد. (۴) 

 كَلَّا لَوْ تَعْلَمُونَ عِلْمَ الْيَقِينِ﴿٥﴾

هرگز چنين نيست، اگر علم‌اليقين داشتيد! (۵) 

 لَتَرَوُنَّ الْجَحِيمَ ﴿٦﴾

به يقين دوزخ را مى‌بينيد. (۶) 

 ثُمَّ لَتَرَوُنَّهَا عَيْنَ الْيَقِينِ ﴿٧﴾

سپس آن را قطعاً به عين‌اليقين درمى‌يابيد.(۷) 

 ثُمَّ لَتُسْأَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِيمِ ﴿٨﴾

سپس در همان روز است كه از نعمت [روى زمين‌] پرسيده خواهيد شد. (۸)

وَالْعَصْرِ ﴿١﴾ 

سوگند به عصر [غلبه حق بر باطل‌]، (۱) 

إِنَّ الْإِنسَانَ لَفِي خُسْرٍ ﴿٢﴾

كه واقعاً انسان دستخوش زيان است؛ (۲) 

 إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ ﴿٣﴾

مگر كسانى كه گرويده و كارهاى شايسته كرده و همديگر را به حق سفارش و به شكيبايى توصيه كرده‌اند. (۳)

وَيْلٌ لِّكُلِّ هُمَزَةٍ لُّمَزَةٍ ﴿١﴾

واى بر هر بدگوى عيبجويى، (۱) 

 الَّذِي جَمَعَ مَالًا وَعَدَّدَهُ ﴿٢﴾

كه مالى گرد آورد و برشمردش. (۲) 

 يَحْسَبُ أَنَّ مَالَهُ أَخْلَدَهُ ﴿٣﴾

پندارد كه مالش او را جاويد كرده، (۳) 

 كَلَّا لَيُنبَذَنَّ فِي الْحُطَمَةِ ﴿٤﴾ 

ولى نه! قطعاً در آتش خردكننده فرو افكنده خواهد شد. (۴) 

وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْحُطَمَةُ ﴿٥﴾

و تو چه دانى كه آن آتش خردكننده چيست؟ (۵)

 نَارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ ﴿٦﴾

 آتش افروخته خدا[يى‌] است. (۶) 

 الَّتِي تَطَّلِعُ عَلَى الْأَفْئِدَةِ ﴿٧﴾

[آتشى‌] كه به دلها مى‌رسد. (۷) 

إِنَّهَا عَلَيْهِم مُّؤْصَدَةٌ ﴿٨﴾

آنان را در ميان فرامى‌گيرد. (۸)

 فِي عَمَدٍ مُّمَدَّدَةٍ ﴿٩﴾

 [آتشى كه‌] در ستونهايى دراز است. (۹)

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِأَصْحَابِ الْفِيلِ ﴿١﴾

مگر نديدى پروردگارت با پيلداران چه كرد؟ (۱)

 أَلَمْ يَجْعَلْ كَيْدَهُمْ فِي تَضْلِيلٍ ﴿٢﴾ 

 آيا نيرنگشان را بر باد نداد؟ (۲) 

وَأَرْسَلَ عَلَيْهِمْ طَيْرًا أَبَابِيلَ ﴿٣﴾ 

و بر سر آنها، دسته دسته پرندگانى «اَبابيل» فرستاد. (۳) 

تَرْمِيهِم بِحِجَارَةٍ مِّن سِجِّيلٍ ﴿٤﴾

[كه‌] بر آنان سنگهايى از گل [سخت‌] مى‌افكندند. (۴) 

 فَجَعَلَهُمْ كَعَصْفٍ مَّأْكُولٍ ﴿٥﴾

و [سرانجام، خدا] آنان را مانند كاه جويده‌شده گردانيد. (۵)

لِإِيلَافِ قُرَيْشٍ ﴿١﴾

براى الفت‌دادن قريش، (۱) 

 إِيلَافِهِمْ رِحْلَةَ الشِّتَاء وَالصَّيْفِ ﴿٢﴾

الفتشان هنگام كوچ زمستان و تابستان، [خدا پيلداران را نابود كرد.] (۲) 

 فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هَذَا الْبَيْتِ ﴿٣﴾

پس بايد خداوندِ اين خانه را بپرستند؛ (۳) 

 الَّذِي أَطْعَمَهُم مِّن جُوعٍ وَآمَنَهُم مِّنْ خَوْفٍ﴿٤﴾

همان [خدايى‌] كه در گرسنگى غذايشان داد، و از بيم [دشمن‌] آسوده‌خاطرشان كرد. (۴)

أَرَأَيْتَ الَّذِي يُكَذِّبُ بِالدِّينِ ﴿١﴾

آيا كسى را كه [روز] جزا را دروغ مى‌خواند، ديدى؟ (۱) 

 فَذَلِكَ الَّذِي يَدُعُّ الْيَتِيمَ ﴿٢﴾

اين همان كس است كه يتيم را بسختى مى‌راند، (۲) 

وَلَا يَحُضُّ عَلَى طَعَامِ الْمِسْكِينِ ﴿٣﴾ 

و به خوراك‌دادن بينوا ترغيب نمى‌كند. (۳) 

فَوَيْلٌ لِّلْمُصَلِّينَ ﴿٤﴾

پس واى بر نمازگزارانى (۴) 

 الَّذِينَ هُمْ عَن صَلَاتِهِمْ سَاهُونَ ﴿٥﴾

كه از نمازشان غافلند، (۵) 

 الَّذِينَ هُمْ يُرَاؤُونَ ﴿٦﴾

آنان كه ريا مى‌كنند، (۶) 

 وَيَمْنَعُونَ الْمَاعُونَ ﴿٧﴾

و از [دادن‌] زكات [و وسايل و مايحتاج خانه‌] خوددارى مى‌ورزند. (۷)

إِنَّا أَعْطَيْنَاكَ الْكَوْثَرَ ﴿١﴾

ما تو را [چشمه‌] كوثر داديم، (۱) 

 فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَانْحَرْ ﴿٢﴾ 

پس براى پروردگارت نماز گزار و قربانى كن. (۲)

إِنَّ شَانِئَكَ هُوَ الْأَبْتَرُ ﴿٣﴾

 دشمنت خود بى‌تبار خواهد بود. (۳)

قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ ﴿١﴾

بگو: «اى كافران، (۱)

 لَا أَعْبُدُ مَا تَعْبُدُونَ ﴿٢﴾

 آنچه مى‌پرستيد، نمى‌پرستم. (۲) 

 وَلَا أَنتُمْ عَابِدُونَ مَا أَعْبُدُ ﴿٣﴾ 

و آنچه مى‌پرستم، شما نمى‌پرستيد. (۳) 

وَلَا أَنَا عَابِدٌ مَّا عَبَدتُّمْ ﴿٤﴾ 

و نه آنچه پرستيديد من مى‌پرستم. (۴) 

وَلَا أَنتُمْ عَابِدُونَ مَا أَعْبُدُ ﴿٥﴾

و نه آنچه مى‌پرستم شما مى‌پرستيد.(۵) 

 لَكُمْ دِينُكُمْ وَلِيَ دِينِ ﴿٦﴾

دين شما براى خودتان، و دين من براى خودم.» (۶)

إِذَا جَاء نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ ﴿١﴾ 

چون يارى خدا و پيروزى فرا رسد، (۱) 

وَرَأَيْتَ النَّاسَ يَدْخُلُونَ فِي دِينِ اللَّهِ أَفْوَاجًا ﴿٢﴾

و ببينى كه مردم دسته‌دسته در دين خدا درآيند، (۲) 

 فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَاسْتَغْفِرْهُ إِنَّهُ كَانَ تَوَّابًا ﴿٣﴾

پس به ستايش پروردگارت نيايشگر باش و از او آمرزش خواه، كه وى همواره توبه‌پذير است. (۳)

تَبَّتْ يَدَا أَبِي لَهَبٍ وَتَبَّ ﴿١﴾

بريده باد دو دست ابولهب، و مرگ بر او باد. (۱) 

 مَا أَغْنَى عَنْهُ مَالُهُ وَمَا كَسَبَ ﴿٢﴾

دارايى او و آنچه اندوخت، سودش نكرد. (۲) 

سَيَصْلَى نَارًا ذَاتَ لَهَبٍ ﴿٣﴾

بزودى در آتشى پرزبانه درآيد. (۳) 

 وَامْرَأَتُهُ حَمَّالَةَ الْحَطَبِ ﴿٤﴾

و زنش، آن هيمه‌كش [آتش فروز]،

 فِي جِيدِهَا حَبْلٌ مِّن مَّسَدٍ ﴿٥﴾

 (۴) بر گردنش طنابى از ليف خرماست. (۵)

قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ ﴿١﴾ 

بگو: «اوست خداى يگانه، (۱) 

اللَّهُ الصَّمَدُ ﴿٢﴾

خداى صمد [ثابت - متعالى‌]،(۲) 

 لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ ﴿٣﴾

[كسى را] نزاده، و زاده نشده است، (۳) 

وَلَمْ يَكُن لَّهُ كُفُوًا أَحَدٌ ﴿٤﴾

و هيچ كس او را همتا نيست.» (۴)

قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ ﴿١﴾ 

بگو: «پناه مى‌برم به پروردگار سپيده دم، (۱) 

مِن شَرِّ مَا خَلَقَ ﴿٢﴾

از شرّ آنچه آفريده، (۲) 

وَمِن شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ ﴿٣﴾ 

و از شرّ تاريكى چون فراگيرد، (۳) 

وَمِن شَرِّ النَّفَّاثَاتِ فِي الْعُقَدِ ﴿٤﴾

و از شرّ دمندگان افسون در گره‌ها، (۴) 

 وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ ﴿٥﴾

و از شرّ [هر] حسود، آنگاه كه حسد ورزد.» (۵)

قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ ﴿١﴾

بگو: «پناه مى‌برم به پروردگار مردم، (۱) 

 مَلِكِ النَّاسِ ﴿٢﴾

پادشاه مردم، (۲)

 إِلَهِ النَّاسِ ﴿٣﴾ 

معبود مردم، (۳) 

مِن شَرِّ الْوَسْوَاسِ الْخَنَّاسِ ﴿٤﴾

از شرّ وسوسه‌گر نهانى؛ (۴)

 الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ ﴿٥﴾

 آن كس كه در سينه‌هاى مردم وسوسه مى‌كند، (۵) 

مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ ﴿٦﴾

چه از جنّ و [چه از] انس.» (۶)