چند سطر یادگاری
نه سفیدی بیانگر زیبایی است..
ونه سیاهی نشانه زشتی..
کفن سفید اما ترساننده است..
و کعبه سیاه اما محبوب و دوست داشنتی است..
انسان به اخلاقش هست نه به مظهرش..
اگر صدای بلند نشانگر مردانگی بود.. سگ سرور مردان بود..
واگر لختی و برهنگی نشانه زن بودن بود میمون ازهمه خانمتربود..
قبل ازاینکه سرت را بالا ببری ونداشته هات رابه پیش الله گلایه کنی.. نظری به پایین بیندازوداشته هات را شاکر باش
انسان بزرگ نمیشود جز به وسیله ی فكرش، شریف نمیشود جز به واسطه ی رفتارش و قابل احترام نمیگردد جز به سبب اعمال نیكش.
تقدیم به كسانی که شایسته ي. احترامند..
ببین چه جوری داره تلویزیون نگاه میکنه!؟
هنر همينه كه در هر شرايطي زندگي كنيم.
زندگي رو سخت نگيريم.
ميگذره...
خداي شما كجاست؟
دلها همانند بدن ها افسرده می شوند
پس برای شادابی دلها
سخنان زیبای حکمت آمیز را بجویید
از دست دادن حاجت
بهتر است از
درخواست کردن از نا اهل
باید دنیا را کمی بهتر از آنچه تحویل گرفته ای ؛ تحویل دهی .
خواه با فرزندی خوب .
خواه با باغچه ای سرسبز .
خواه با اندکی بهبود شرایط اجتماعی .
و اینکه بدانی حتی فقط یک نفر با بودن تو ساده تر نفس کشیده است .
این یعنی تو موفق شده ای ؛
گابریل گارسیا مارکز
هر شب خودتان را محاکمه کنید که آیا امروز یک کاری کردید که دل کسی شاد بشود ؟
و نفع شخصی نداشته باشد و صرفاً بخاطر دل دیگری بوده باشد؟
آیا یک لبخندی زدید و یا محبتی کردید که دل کسی را گرم کرده یاشید؟
و یا دستی برای کمک دراز کردید که صرفاً بخاطر خدا بوده باشد؟
استاد الهی قمشه ای
که گنجشکها هم می توانند
در جیب هایم لانه کنند
با پروانه ای سال ها دوست می شوم
برای پای مورچه ام که به گل می ماند
های های گریه می کنم
در دور و دراز باور خود
کودک می مانم
همیشه
علی عبداللهی برفجانی
همیشه در انتظار به پایان رسیدن روز هایی هستیم که بهترین روزهای زندگیمان را تشکیل می دهند... مدرسه...دانشگاه...کار...
حتی در سفر همواره به مقصد می اندیشیم , بدون لذت از مسیر!!
غافل از اینکه زندگی همان لحظاتی بود که می خواستیم بگذرند...
انگار حتما باید آسمان به زمین بیاید یا باید اتفاق خاصی بیفتد یا معجزه ای رخ دهد تا از زندگی لذت ببریم!!!
گاهی آنقدر در روزمرگی غرق می شویم که فراموشمان می شود ساده ترین داشته های ما شاید آرزوی فرد دیگری باشد...
عده ای از امر و نهی پدر کلافه می شوند و بعضی در آرزوی شنیدن صدای پدر...
عده ای از باب میل نبودن غذا به جان مادر غر می زنند و بعضی در حسرت صدا کردن نامش و شنیدن جواب...
همیشه شاکی هستیم انگار!
از گرما می نالیم
از سرما فرار می کنیم
در جمع از شلوغی کلافه می شویم
در خلوت از تنهایی بغض می کنیم
تمام هفته منتظر رسیدن روز تعطیل هستیم
آخر هفته هم بی حوصلگی مان را گردن غروب جمعه می اندازیم!!
هی فــــلانی...
زنــــــدگی شاید همین باشد!
روی مبل نشسته بودم و فارغ از زمین و زمان، به دیوار روبرو نگاه میکردم. این روشی است که معمولاً اوقات فراغتم را میگذارنم. گاه سه یا چهار ساعت طول می کشد. کتابهای زیادی در این سکوتها متولد شده اند، نوشته های پراکنده ای نیز، کلاس ها و دوره ها و شرکتها و سازمانهایی نیز!
اما این بار، اتفاق متفاوتی افتاد. ساعت روی دیوار توجهم را جلب کرد. تیک تاکی که برای اولین بار طی چند سال گذشته، میشنیدم و چه وحشتناک بود. پیام مشخصی داشت: چشمت را باز نگهداری یا ببندی، به ساعت رو کنی یا پشت آن بایستی، زمان از حرکت نمی ایستد. صدای تیک تاک ساعت هر لحظه بلندتر میشد. طوری که هیچ صدای دیگری به گوش نمیرسید. بر خلاف تمام این سالها، که صدای این تیک تاک در هیاهوی صدای شهر، گم شده بود.
چه سخت است زندگی. چه سخت است تصمیم گرفتن. چه سخت است خوابیدن. چه سخت است نخوابیدن! وقتی که تیک تاک ساعت در گوشت میپیچد و بیرون نمیرود. صدای تلخی است اما پیامش حقیقت دارد. زمان میگذرد. چه با من. چه بی من.
چه ایده بدی بوده گرد ساختن ساعت. احساس میکنی همیشه فرصت تکرار است:
قرار بوده ۸ صبح بیدار شوی و میبینی شده ۸ و ربع٫ میگویی: اشکال ندارد تا ۹ میخوابم بعد بیدار میشوم!
قرار بوده امشب ساعت ۹ یک ساعتی را صرف مطالعه کتاب کنی، می بینی کتاب نخوانده ۱۰ شده. میگویی: اشکال ندارد. فردا شب ساعت ۹ میخوانم.
ساعت دروغ میگوید. دروغ. زمان بر گرد یک دایره نمی چرخد! زمان بر روی خطی مستقیم میدود. و هیچگاه، هیچگاه، هیچگاه باز نمیگردد.
ایده ساختن ساعت به شکل دایره، ایده جادوگری فریبکار بوده است! ساعت خوب، ساعت شنی است! هر لحظه به تو یادآوری میکند که دانه ای که افتاد دیگر باز نمیگردد. اگر روزی خانه بزرگی داشته باشم، به جای همه دکورها و مجسمه ها و ستونها، ساعت شنی بزرگی برای آن خواهم ساخت و میگویم در آن آنقدر شن بریزند که تخلیه اش به اندازه متوسط عمر یک انسان طول بکشد. تا هر لحظه که روبرویش می ایستم به یاد بیاورم که زمان «خط» است نه «دایره».
یادم باشد تابلویی زیر ساعت شنی ام نصب کنم: «خوش بین نباشید. این ساعت به ضربه سنگی میشکند…»
محمدرضا شعبانعلی
بامی به کنار جوی می باید بود
وز غصه کنار رود می باید بود
این مدت عمر ما چو گل ده روزست
خندان لب وتازه روی می باید بود
همه گویند با انگشت اشاره
مگر این عاشق دلسوخته ارباب ندارد
روزی اگر بناست فدای کسی شوم
سوگند می خورم که فدای تو می شوم
دلم خیلی برا امام رضا تنگ شده ...