ترانه گودال

دارد دلم بهانه گودال قتلگاه                                      داغ دلم نشانه ی گودال قتلگاه

 

بی بال و پر دوباره به معراج می رود                         تا عرش بی کرانه ی گودال قتلگاه

 

دلتنگ حال روضه ی گودال گشته باز                        سر می نهد به شانه ی گودال قتلگاه

 

گشته به پا، به شور و نوا، مجلس عزا                           در بزم عاشقانه ی گودال قتلگاه

 

زینب به نوحه خوانی و زهراست سینه زن                        با دختری، میانه ی گودال قتلگاه

 

می خواند او به ناله که: خنجر به دست، شد                       آن بی حیا روانه ی گودال قتلگاه

 

آتش به جان عالم و آدم فتاده از                                  غم های نازدانه ی گودال قتلگاه

 

آورده در خروش همه کائنات را                            این "روضه ی زنانه" ی گودال قتلگاه

 

حالا دگر زمین و زمان گریه می کند                               در محفل شبانه ی گودال قتلگاه

 

شد شعله ور دل و خاکسترش نماند                                از سوز مادرانه ی گودال قتلگاه

 

ذکر "غریب مادر" زهرا هنوز هست                            محزون ترین ترانه ی گودال قتلگاه