اين امر دلايل متعددي دارد؛ از جمله:
1. ايجاد زباني مشترك در ميان همه پيروان و در واقع فراهم ساختن نوعي وحدت و پيوند بين‏الملل ديني، باعث تأكيد بر قرائت و حفظ زبان عربي شده است.
2. روح و محتواي هر پيام و سخني در قالب زبان خاص خود، عميق‏تر درك مي‏شود تا زماني كه به زبان‏هاي ديگر برگردانده شود و قرآن كه‏داراي مضامين بسيار بلند و عالي است، هرگز قابل ترجمه دقيق و كامل به هيچ زباني نيست. ترجمه‏هاي قرآن معمولاً نارسا و در مواردي داراي غلط است. كافي است اندكي در مباحث مربوط به زبان‏شناسي، فن ترجمه و تئوري‏هاي مربوط به آن و نقد ترجمه‏هاي قرآن مطالعه شود، آن گاه روشن مي‏گردد كه فرق بين قرآن و ترجمه‏هايش، همان فرق بين كتاب الهي و بشري است.
3. قرآن علاوه بر محتواي مطالب، از لطافت زيبايي و نكات ادبي عجيبي برخوردار است كه خود وجهي از وجوه اعجاز قرآن مي‏باشد و در قالب هيچ ترجمه‏اي بيان شدني نيست.براي آگاهي بيشتر ر.ك: مجله بينات و مجله مترجم (ويژه نامه قرآن).
ترديدي نيست كه زبان‏ها از نظر بلاغت و شيوايي مي‏كنند و نمي‏توان تمام معاني و مقاصد قرآن را به زبان ديگر برگرداند. از اين رو «تحدي» قرآن در اثبات ناتواني انسان‏ها در تهيه متني همانند قرآن، شامل مجموعه امتيازات لفظي و معاني والاي قرآن است.ر.ك: محمود راميار، تاريخ قرآن، ص 649.
4. تشويق و ترغيب بر استفاده از همان الفاظي كه جبرئيل بر پيامبر اكرم‏صلي الله عليه وآله نازل فرموده، يكي از شيوه‏هاي حفظ قرآن از تحريف است؛ چنان كه وقتي مطلبي نزد همگان با يك قرائت معين به اثبات رسيده باشد، تحريف آن مشخص خواهد شد. از اين رو در تاريخ اسلام وقايعي نقل شده است كه مسلمين حتي نسبت به جا به جايي يا حذف يك «واو»، حساسيت نشان مي‏دادند.
5. گفتني است حتي ترجمه قرآن به زبان عربي، موجب اختلاف در ميان مسلمانان شد تا آنجا كه برخي تا مرز تكفير يكديگر پيش رفتند. بدين جهت در دوره عثمان (سال 25 ه.ق) صحابه پيامبر اكرم‏صلي الله عليه وآله - و از جمله حضرت علي‏عليه السلام بر ضرورت وجود قرآن رسمي (غير ترجمه‏اي) به توافق رسيدند.
6. در پايان گفتني است، آنچه بسيار ثواب دارد تلاوت قرآن و نگاه به آيات آن همراه با دقت و تفكر است.