بطالت

در مدینه بطالی بود که به هزل و مزاح خود، مردم مدینه را به خنده می‏آورد. وی گفت: علی بن الحسین علیه‏السلام مرا درمانده و عاجز گردانیده و هیچ نتوانستم وی را به خنده افکنم، تا آنکه حضرت از جایی عبور فرمودند دو تن از غلامانش در پشت سرش بودند، پس آن مرد بطال آمد و ردای آن حضرت را از در هزل و مزاح از دوش مبارکش کشید و برفت. حضرت به هیچ وجه به او التفات ننمود، از پی آن مرد رفتند و ردای مبارک را باز گرفتند و آوردند و بر دوش مبارکش افکندند. حضرت فرمود: کی بود این مرد؟ عرض کردند: مردی بطال است که اهل مدینه را از کار و کردار خود می‏خنداند. فرمود: به او بگویید «لله یوما یخسر فیه المبطلون» یعنی خدای را روزی است که در آن روز آنان که عمر خود را به بطالت گذرانیده‏اند، زیان می‏برند. [1] . 

پی نوشت ها: 
[1] منتهی الآمال، به نقل از شیخ صدوق (ره) از امام صادق علیه‏السلام.