بگذار تا بگريم و باراني ات كنم                              مانند قبل دچار پشيماني ات كنم
خاتون قصه ي شب بگذار ازاين به بعد                   در لابه لاي غزلهام زنداني ات كنم
خاتون بيا و بهانه نكن اين راه دور را                        مي خواهم از انار و عشق مهماني ات كنم
ديگر نپرس و نگو چرا گفته ام بيا                             اصلاَ به اين دليل كه طوفاني ات كنم
شعرم تمام شد حالا تو حرف بزن كه من                 گوش به نغمه هاي خراساني ات كنم