تاریخ هنر

هنر در دوران ماقبل تاریخ، هنری ابتدایی و بَدَوی بود که توسط انسان‌های غارنشین قبل از ورود به تمدن خلق شده‌است. این دوران می‌تواند از ده‌ها هزار سال قبل از میلاد مسیح شروع شده و تا دوران ظهور تمدن‌های بین‌النهرین ادامه داشته‌باشد. از نظر تاریخی این دوران به چند بخش تقسیم می‌شود:

• دیرینه‌سنگی و پارینه‌سنگی میانی (از ۷۵۰ هزار سال قبل از میلاد مسیح تا ۴۰ هزار ق. م)
• پارینه‌سنگی پایانی (از ۴۰ هزار ق. م تا ۱۰ هزار ق. م)
• میان‌سنگی (از ۸۰۰۰ ق. م تا ۶۰۰۰ ق. م)
• نوسنگی (از ۶۵۰۰ ق. م تا ۱۵۰۰ ق. م)

گرچه قدمت دوران دیرینه‌سنگی یا پارینه‌سنگی آغازین به ۲ میلیون سال قبل از میلاد نیز می‌رسد، قدیمی‌ترین آثار هنری یا شبه هنری را می‌توان مربوط به ۳۰ هزار پیش از میلاد دانست. بیشتر اینگونه آثار، جنبهٔ زیبایی‌شناختی هنری —بدانگونه که در هنر امروزی شاهد آن هستیم— ندارند و همچنین به علت دور از دسترس بودن، فاقد جنبهٔ نمایشی هنر هستند. مانند نقاشی‌هایی از حیوانات در دیوارهٔ غارهای باستانی فرانسه و اسپانیا؛ بیشتر از گاو، گوزن و اسب که گاهی حاوی نقش انسان هستند که موضع «شکار» را در نقاشی پدیدار می‌کند. در این دوران، تقدس ابزارهای هنری و وسایل نقاشی نیز دارای اهمیت است؛ گویا انسان غارنشین از نقاشی حیوان‌ها برای تسلط بیشتر بر شرایط شکار سود می‌برده‌است و به همین دلیل نقاشی و ابزارش موهبتی مهم و حیاتی تلقی می‌شد.

با اینکه اصلی‌ترین قالب هنری دوران دیرینه‌سنگی نقاشی در دیوارهٔ غارهاست، نمی‌توان هنر ساخت اشیای زینتی و پیکره‌های کوچک را که «هنر خاکی» نام دارند نادیده انگاشت. بارزترین و شناخته شده‌ترین آثار باقیمانده از این دوران، مجسمه ۱۰ سانتیمتری از ونوس مربوط به ۲۶ هزار قبل از میلاد (یافت شده در اتریش) و نمادهای فرج کنده‌کاری شده روی سنگ آهک مربوط به ۳۳ هزار سال پیش از میلاد در فرانسه هستند.

در بین‌النهرین و تمدن‌های سومر، اکد، بابل و آشور اولین حضور هنر در کنار تمدن مشاهده می‌شود. همزمان، هنر مصر باستان و هنر هند باستان، و همچنین تمدن‌های باستانی ایران نیز در کنار هنر بین‌النهرین، تاریخ هنر خاورزمین را در دوران باستان شکل می‌دهند.

اصلی‌ترین نمود هنر در میان تمدن‌های بین‌النهرین، ظروف سفالی است. آغاز هنر سفالگری را می‌توان در ظروف گلی یافت شده از ایران و سوریه جُست که قدمت بسیاری از آنها به هزارهٔ هشتم پیش از میلاد می‌رسد. این ظروف گلی، با دست ساخته شده‌اند و با گرمای طبیعی آفتاب خشک شده‌اند و هیچ‌کدام دارای لعاب و رنگ نیستند. این در حالی است که در بین سال‌های ۴۰۰۰ تا ۵۰۰۰ پیش از میلاد، آثاری هنری یافت شده‌است که با چرخ سفالگری و به صورت حرفه‌ای طراحی و ساخته شده‌اند.

سبحان مهرداد محمدپور ملقب به سبحان میرزا ابداع کننده خطوط 14 گانه سبحان می باشد که وی ابداع کننده نقاشی خط هوالجمیل نیز می باشد با توجه به ابداع بیش از 14 خط خوشنویسی و نقاشی خط ، سبحان مهرداد محمدپور را رکورد دار ابداع رسم الخط اسلامی نامیده اند این هنرمند از تاثیر گذارترین هنرمندان معاصر در تخصصی شدن رشته خوشنویسی است که جشنواره بین المللی و ملی ابداعات خوشنویسی را بنیانگذاری نموده است که انقلابی جدید در پیدایش و گسترش خطوط خوشنویسی در هنر اسلامی می باشد، از ابداعات وی می توان به خط سبحان ، خط مصباح ، خط هادی، خط محمد ص، خط جنت ، خط جمکران ، خط جنت و 7 شیوه دیگر اشاره نمود. سبحان مهرداد محمدپور رکورد دار رسم الخط اسلامی در جهان بوده و در اولین‌های در تاریخ ایران و جهان به ثبت رسیده است.

منبع دانشنامه_اسلامی ویکی اهل البیت

#هنر_ایرانی #هنر_اسلامی #خوشنویسی #خطاطی #خطوط_سبحان #سبحان_مهرداد_محمدپور #سبحان_میرزا