رمزگذاری ایمیل‌ها

چه‌چیزی رمزگذاری شود؟

برای حفاظت موثر از ایمیل، باید 3 ‌چیز را رمزگذاری کنید: اتصال‌‌دهنده ایمیل، پیغام‌های واقعی ایمیل و پیام‌هایی که ذخیره یا آرشیو کرده‌اید.

اگر بعد از وارد شدن به ایمیل یا ارسال پیغام، اتصال ‌دهنده ایمیل‌تان را در رایانه یا دیگر دستگاه‌ها به‌صورت رمزگذاری نشده رها کنید، کاربران دیگر در شبکه می‌توانند براحتی به اطلاعات ورود و هر پیغامی که ارسال یا دریافت کرده‌اید، دسترسی پیدا کنند. این خطر معمولا در زمانی است که از یک شبکه عمومی استفاده کنید؛ ولی یک اتصال رمزگذاری نشده می‌تواند در محل کار یا شبکه خصوصی‌تان نیز مشکلاتی ایجاد کند.

پیغام‌های واقعی ایمیل شما از آنجا که در اینترنت جابه‌جا می‌شود، بعد از ترک سرور ارائه‌كننده ایمیل، آسیب‌پذیر خواهد بود. رمزگذاری پیغام‌ها قبل از ارسال، آنها را درطول مسیر غیرقابل خواندن می‌کند. اگر ایمیل‌های ذخیره‌شده خود را در رایانه یا دستگاه موبایل خود رها کنید، هرکسی می‌تواند به آنها دسترسی داشته باشد، حتی اگر برنامه ایمیل، حساب ویندوز یا دستگاه موبایل خود را با رمزعبور امن کرده باشید.

چگونگی رمزگذاری اتصال ایمیل

برای امن‌کردن اتصال بین ارائه‌كننده ایمیل و رایانه یا دیگر دستگاه‌هایتان، باید رمزگذاری لایه امن سوکت (SSL) و امنیت لایه انتقال (TLS) را نصب کنید. اگر شما با یک مرورگر وب، ایمیل خود را باز می‌کنید، (خواه از یک سیستم خانگی، لپ‌تاپ، تلفن هوشمند یا یک تبلت) مدتی صبر کنید تا مطمئن شوید رمزگذاری SSL/TLS فعال شده است. اگر فعال بود، نشانی وب‌سایت به‌جای http با https شروع می‌شود؛ بسته به نوع مرورگر شما، نوعی نشانه مانند یک تذکر کنار نوار آدرس یا یک آیکون قفل زرد در نوار وضعیت در پایین پنجره مرورگر نیز باید مشاهده کنید.

اگر آدرس https و دیگر نشانه‌ها را بعد از ورود به برنامه ایمیل خود ندیدید، یک «s» در پایان http تایپ کرده و كلید Enter را بزنید. اگر ارائه‌كننده سرویس ایمیل شما از SSL/TLS پشتیبانی کند، با انجام این دستورالعمل معمولا یک پیغام برای رمزگذاری اتصال فعلی شما نمایش داده می‌شود. سپس تنظیمات حساب خود را بررسی کنید ببینید چگونه می‌توانید رمزگذاری پیشفرض برای ورودهای آینده را فعال کنید و همچنین چگونه می‌توانید بوک‌مارک یا میانبری برای سایت ایمیل‌تان بااستفاده از آدرس https بسازید.

اگر از برنامه‌ای مانند Microsoft Outlook یا از یک نرم‌افزار کاربردی ایمیل در تلفن هوشمند یا تبلت خود برای بررسی ایمیل استفاده می‌کنید، همچنان باید از رمزگذاری SSL/TLS استفاده کنید؛ البته در برخی شرایط، رمزگذاری کمی مشکل می‌شود. برای انجام آن، برنامه ایمیل یا نرم‌افزار کاربردی ایمیل خود را باز کرده و به بخش تنظیمات بروید. در آنجا به‌دنبال گزینه‌ای برای فعال‌سازی رمزگذاری بگردید؛ این گزینه معمولا در تنظیمات پیشرفته نزدیک جایی که شما می‌توانید یک شماره درگاه (port) مشخص برای اتصالات ورودی و خروجی وارد کنید، قرار دارد.

اگر از یک حساب ایمیل Exchange برای کار استفاده می‌کنید، یک ناحیه طراحی‌شده برای تنظیمات امنیت خواهید یافت که می‌توانید به‌طور واضح ببینید آیا رمزگذاری برای اتصال‌های ورودی و خروجی فعال شده است یا خیر.

چگونگی رمزگذاری پیغام‌های ایمیل

شما باید تمام پیام‌های خود را درطول انتقال رمزگذاری کنید. می‌توانید از قابلیت‌های رمزگذاری که در سرویس ایمیل شما قرار گرفته است، استفاده یا نرم‌افزار رمزگذاری یا افزونه‌های آن مانند( OpenPGP) را دانلود کنید. همچنین می‌توانید از سرویس ایمیل رمزگذاری‌شده برپایه وب مانند Sendinc یا JumbleMe بهره ببرید؛ البته اگر به شرکت‌های بیرونی اطمینان دارید.

در بیشتر روش‌های رمزگذاری پیغام‌ها، ازجمله S/MIME و OpenPGP نیاز است یک گواهینامه امنیتی در رایانه خود نصب کنید تا قبل از ارسال یک پیغام رمزگذاری‌شده، به افراد مخاطب خود یک رشته کاراکتر به‌نام «کلید عمومی» داده شود. همچنین دریافت‌کنندگان پیغام شما نیز باید یک گواهینامه امنیتی روی سیستم خود نصب کنند تا یک کلید عمومی برای شما ارسال شود.

پشتیبانی از S/MIME در بسیاری از نرم‌افزارهای ایمیل مانند Microsoft Outlook قرار داده شده است. بعلاوه افزونه‌های مرورگرهای وب مانند Gmail S/MIME برای فایرفاکس، بخوبی از این روش پشتیبانی می‌کند.استاندارد رمزگذاری ایمیل OpenPGP انواع متفاوت دارد، مانند PGP و GNU Privacy Guard. همچنین شما می‌توانید براحتی افزونه‌ها و نرم‌افزارهای تجاری و رایگانی مانند

Gpg4win یا PGP Desktop Email که از روش رمزگذاری OpenPGP پشتیبانی کنند، پیدا کنید.

چگونگی رمزگذاری ایمیل‌های ذخیره شده

اگر به‌جای استفاده از مرورگر برای بررسی ایمیل‌ها از یک نرم‌افزار ایمیل در رایانه یا گوشی تلفن همراهتان استفاده می‌کنید، باید اطمینان حاصل کنید که داده‌های ایمیل‌های ذخیره‌شده‌تان رمزگذاری شده باشند تا درصورت گم شدن یا دزدیده شدن دستگاه، سوءاستفاده‌کنندگان نتوانند به پیغام‌های ذخیره‌شده شما دسترسی پیدا کنند.

بهتر است لپ‌تاپ یا گوشی‌تان را رمزگذاری کنید، چراکه قابل ‌حمل بودن این‌گونه دستگاه‌ها آنها را در خطر دزدیده یا گم شدن قرار می‌دهد. برای گوشی‌های تلفن همراه بهتر است از یک سیستم‌عامل که به‌وسیله تنظیمات PIN یا رمزعبور برای محافظت از ایمیل‌ها و دیگر داده‌هایتان، یک رمزگذاری کامل ارائه می‌کند، استفاده کنید. دستگاه‌های بلک‌بری و iOS((آی‌فون، آی‌پد و آی‌پاد) این گونه رمزگذاری را مدت‌ها ارائه کرده‌اند؛ اندروید از نسخه 0/3 به بعد از آن پشتیبانی می‌کند. برای دستگاه‌های قدیمی‌تر اندروید، باید از نرم‌افزارهای ایمیل دیگری مانند TouchDown که رمزگذاری را ارائه می‌کنند، استفاده کرد.

برای دستگاه‌های رومیزی و لپ‌تاپ‌ها می‌توانید تنها فایل‌های داده ایمیل خود را رمزگذاری کنید؛ البته درصورتی که نمی‌خواهید همه سیستم رمزگذاری شود. قابلیت‌های رمزگذاری نرم‌افزارهای ایمیل متفاوت است بنابراین باید سندهای آن برنامه و نسخه ‌خاص آن را بررسی کنید. اگر نرم‌افزار ایمیل مورد استفاده شما رمزگذاری مطمئنی ارائه نمی‌کند، مسیری که ایمیل‌های شما در آنجا ذخیره می‌شود، رمزگذاری کنید.

اگر از نسخه حرفه‌ای، کسب‌وکار یا نهایی ویندوز استفاده می‌کنید، بدون درنظر گرفتن نوع نرم‌افزار ایمیل مورد استفاده، می‌توانید از طریق قابلیت EFS (سیستم فایل رمزگذاری‌شده)، رکوردهای ایمیل خود را رمزگذاری کنید. ابتدا فایل‌هایی را که نرم‌افزار ایمیل شما برای ذخیره‌کردن پیغام‌های ایمیل استفاده می‌کند پیدا کنید (به‌عنوان مثال Microsoft Outlook از یک فایل PST. برای ذخیره‌سازی پیغام‌ها استفاده می‌کند).

در ویندوز 7 و ویستا شما این فایل را در مسیر:

C:\Useers\YourUserName\AppData\Local\Microsoft\Outlook

پیدا خواهید کرد. هنگامی که محل ذخیره‌سازی داده‌های ایمیل‌ها را پیدا کردید، روی فایل یا پوشه‌ای که حاوی آنهاست راست کلیک کرده، گزینه Proprties را انتخاب کنید. سپس روی Advanced کلیک کرده و بعد از آن Encrypt contents to secure data (رمزگذاری محتوا برای محافظت از داده‌ها) را انتخاب کنید. این تمام کاری است که باید انجام دهید. هنگامی که وارد حساب ویندوز خود شوید، قابلیت EFS به‌طور خودکار فایل‌ها را باز و رمزگشایی می‌کند. به‌خاطر داشته باشید که قبل از نصب دوباره ویندوز یا اعمال تغییرات در حساب ویندوز، رمزنگاری را غیرفعال کنید؛ این خطر وجود دارد که دیگر نتوانید فایل‌ها را رمزگشایی کنید.

فلش ها را با جداسازی درست از کامپیوتر حفاظت کنید

دستگاه های USB مخصوصآ دستگاه های ذخیره سازی فلش ها را باید قبل از جدا کردن از کامپیوتر به طور ایمن غیرفعال کنید یا به اصطلاح Safely remove کنید. در غیر این صورت اگر فایلی در حال نوشته یا خوانده شدن از آن دستگاه باشد یا دستگاه به هر نوعی در حال استفاده باشد ممکن است باعث سوختن آن شود.

دیگر کمتر کسی را می یابد که  یک فلش مموری در جیبش نباشد ! طبیعی است با زیاد شدن استفاده از یک وسیله ، مشکلات آن نیز یکی یکی پدیدار خواهد شد .مثلا این که اگر شما در حین کار فلش خود را از دستگاه جداکنید و یا اینکه  بعد از کار فراموش کنید که آن را Eject کنید امکان صدمه دیدن دستگاه و از بین رفتن اطلاعات آن وجود دارد.

شما وقتی یک حافظه یو.اس.بی را به کامپیوتر متصل می کنید برای جدا کردن آن چه می کنید؟ در ویندوز روی دکمه Safely Remove Hardware کلیک می کنید یا در مک و لینوکس آن را Eject می کنید؟ یا اینکه بدون هیچ کدام از آنها حافظه را از کامپیوتر جدا می کنید؟ به نظر شما انجام این کار لازم است یا نه؟

کاربران مک و لینوکس همیشه دکمه Eject را می بینند. به صورت پیش فرض بسیاری از سیستم عامل ها دارای امکانی هستند که به آن کش (Cache) نوشتن اطلاعات می گویند تا سرعت بیشتری داشته باشند.

اما کش چیست؟ درعلم کامپیوتر یک کپی از اطلاعاتی که به صورت مداوم و مکرر مورد استفاده قرار می گیرند را در محلی به نام کش که می تواند مموری یا یک مسیر مشخص باشد (مانند یک پوشه ی مشخص در یک کامپیوتر ) قرار می دهند.

در سیستم عامل های مک و لینوکس که Ejecting نام دارد. اگر در این سیستم عامل ها ابزار ذخیره ای را که بر روی سیستم mount شده، بدون Eject  کردن جدا کنیم، با پیام خطایی مانند شکل زیر مواجه می شویم.

گاهی اوقات شما برای بعضی از حافظه های یو.اس.بی گزینه  Safely Remove Hardware را نمی بینید. چون ویندوز آن را به عنوان یک حافظه پرتابل شناسایی کرده و برای آن سیستم کش را خاموش کرده تا با خیال راحت حافظه را متصل و هر وقت که خواستید از کامپیوتر جدا کنید.

ویندوز بعضی از حافظه های فلش را به عنوان removable نمی شناسد و به همین دلیل برای آن امکان کش نوشتن اطلاعات را روشن می کند تا سرعت بیشتری داشته باشد. برای همین شما برای برخی حافظه های فلش دکمه جدا کردن امن را فعال می بینید.

اما در بعضی مواقع این امکان وجود دارد که شما Shortcut گزینه Safely remove یا Eject flash  را مشاهده نمی کنید در این صورت می توانید به صورت زیر این گزینه را اضافه کنید.

بر روی دسکتاپ خود کلیک راست کنید وگزینه Shortcut را از سربرگ New انتخاب کنید :

عبارت زیر را در كادر وارد كنید:

RunDll32.exe shell32.dll,Control_RunDLL HotPlug.dll

در پنجره‌ی بعدی ، یک نام دلخواه    Safely Remove Hardwareرا انتخاب كنید.

اما این یك آیكون بود برای ساخت میانبر به شكل زیر عمل كنید...

برای این کار در همان پنجره‌ی Properties مربوط به میانبری که ساخته‌اید در جلوی عبارت Shortcut  Keyیک کلیک کرده و سپس در صفحه کلید یک کلید میانبر دلخواه را فشار دهید (مثلا( Ctrl+F2  سپس بر روی دکمه‌ی OK کلیک کنید تا تغییرات اعمال شود .

در شرایطی كه بخواهیم بدون Safe Remova كردن فلش را جدا كنیم در صورتی كه امنیت فلش حفظ شود به صورت زیر عمل می كنیم.

برای اینکار ابتدا کلید ترکیبی (Run)Win+R را نگه دارید و عبارت devmgmt.msc را تایپ و Enter کنید.

در پنجره Device Manager،  USBمورد نظر خود را انتخاب كنید.

در پنجره‌ای که باز می‌شود به بخش Policies رفته و گزینه "Quick removal (default)" را انتخاب کنید.

البته این را بدانید که با این روش نمی‌توانید در هنگام انجام عملیات روی فایل‌ها هم USB خود را بیرون بکشید.  

دانستید که بر خلاف لینوکس و مک، سیستم عامل ویندوز به شما این امکان را می دهد که بتوانید با خیال راحت تر بدون زدن یک دکمه اضافی، حافظه فلش را از کامپیوتر جدا کنید. گاهی اوقات یک نرم افزار مشغول استفاده از یک فایل روی حافظه شما است و در چنین مواقعی این امکان ویندوز هم دیگر به درد شما نمی خورد. بنابراین بهترین کار این است که کاربر هر سیستم عامل که هستید حافظه های یو.اس.بی را با یک کلیک و با خیال راحت از کامپیوترش جدا کند.

فائزه خاموشی

بخش دانش و زندگی تبیان

منابع:

Quickly remove USB devices without using Safe Removal"by Ed Rhee"

safelyremove

SAFES Removed, Installed or Disposed of

صندوقچه آنلاین؛ هر آنچه باید از گوگل درایو بدانید

چه کسی دوست دارد هزینه زیادی را صرف خرید حافظه‌های کامپیوتری بکند؟ رویکرد شرکت و کاربران این روزها به سمت تکنولوژی فضای ابری و محاسبات ابری رفته است. بدین معنا که تمام اطلاعات به صورت آنلاین ذخیره می شوند و هر کجا که باشید با اتصال به اینترنت می توانید از اطلاعات خود به صورت امن بهره ببرید.

DropBox و Sky Drive از معروف ترین فضاهای ذخیره سازی آنلاین هستند که این روزها باید با حریف قدرتندی به نام گوگل مقابله کنند.

بالاخره پیشبینی ها درست از آب در آمد و هفته گذشته گوگل، سرویس جدید خود به نام گوگل درایو را معرفی کرد. اگر نمی دانید گوگل درایو چیست و یا تا حالا با سرویس های ابری کار نکرده اید خواندن این مقاله را توصیه می کنیم.

گوگل درایو در واقع نسخه پیشرفته گوگل داکز است. حتی اگر آدرس docs.google.com را هم تایپ کنید به drive.google.com هدایت خواهید شد.

گوگل درایو برای هر کاربری در هر سطحی مناسب است. می توانید با همکلاسی خود به صورت آنلاین روی پروژه ای کار کنید و اسناد خود را روی گوگل درایو ذخیره کنید و یا برنامه سفر پیش رویتان را با دوستانتان روی گوگل درایو برنامه ریزی کنید.

در گوگل درایو می توانید فایل های خود را به هر فرمتی که می خواهید آپلود کنید. برای هر فایل سطح دسترسی مشخص کنید. اسناد را به راحتی به اشتراک بگذارید. دوستانتان می توانند برای فایل های به اشتراک گذاشته شما کامنت بگذارند. نکته جالب در کامنت ها این است که افراد محدود به کامنت های نوشتاری نیستند و میتوانند فایل و یا تصویر خاصی را به عنوان کامنت آپلود کنند. فرض کنید روی مقاله ای کار می کنید و آن را به اشتراک می گذارید. خوانندگان می توانند مقاله های خودشان را به عنوان پیشنهاد برای تان آپلود کنند.

گفتیم گوگل درایو نسخه پیشرفته گوگل داکز است. یعنی می توانید اسناد خود را به صورت آنلاین، سریع و بی درنگ بسازید، ویرایش کنید و ارائه دهید. سپس آنها را در فضایی امن ذخیره کنید.

ممکن است زمانی به اینترنت دسترسی نداشته باشید ولی به اسناد خود احتیاج داشته باشید. گوگل درایو امکان استفاده به صورت آفلاین را نیز دارد. در این حالت امکان ویرایش ندارید ولی می توانید اسناد خود را مشاهده کنید. کافی ست ابتدا نرم افزار گوگل درایو را نصب کنید. به سایت مراجعه کنید. روی گزینه چرخ دنده کلیک کنید و گزینه Setup Docs Offline را انتخاب کنید.

درایو برای کاربران 5 گیگا بایت فضتی پیش فرض رایگان قرار داده است. کاربران می توانند با مبالغی این فضا را تا 16 ترابایت افزایش دهند. لازم به ذکر است هزینه خرید از گوگل نسبت به سایر ارائه دهندگان فضای آنلاین پایین تر است.

در مجموع گوگل 16 گیگا بایت در اختیار کاربرانش قرار داده است. 5 گیگا بایت در گوگل درایو، 10 گیگا بایت در جیمیل و 1 گیگا بایت در پیکاسا.

قسمت هیجان انگیز گوگل درایو مجهز بودن آن به سیستم OCR است. که با استفاده از آن گوگل کلمات درون فایل های پی ‌دی ‌اف شما را شناسایی و در نتایج جستجوهایتان نمایش خواهد داد. همچنین عکس ها و تصاویر مربوط به مکان های خاص تا حد امکان شناخته و درصورت جستجوی نام آن مکان توسط کاربر ، در نتایج جستجو قابل دسترسی خواهند بود.

برای مثال اگر در تصویری برج ایفل وجود داشته باشد و آن را در گوگل درایو آپلود کنید، گوگل برج ایفل را شناسایی می کند و اگر عبارت برج ایفل را سرپ کنید، عکسی که آپلود کرده اید در نتیجه جستجوها قرار می گیرد. فناوری OCR در اسکنرها برای تبدیل تصاویر گرفته شده از متون به نوشته های text استفاده می شود.

گوگل در ادغام سرویس های خود و یکپارچه سازی آنها استاد است. به این ترتیب اگر عکسی را در گوگل درایو آپلود کرده باشید به راحتی می توانید آن را در گوگل پلاس منتشر کنید. گوگل قول داده است به زودی این امکان را فراهم کند که بتوانید فایل های آپلود شده در گوگل درایو را به جیمیل پیوست کنید.

ویژگی جالب دیگر امکان مشارکت توسعه‌دهندگان ثالث است. به این ترتیب توسعه‌دهندگان دیگر می‌توانند سرویس‌هایی برای ویرایش عکس و ویدئو یا حتی ایجاد شبه‌سایت با استفاده از این فضا ارائه دهند. در حال حاضر اپلیکیشن‌هایی برای گوگل کروم برای کار با گوگل درایو وجود دارد که آنها را می‌توانید در اینجا ببیند.

برای مثال برای ویرایش تصاویر در درایو می‌توانید افزونه ‌Pixlr را نصب کنید. با نصب این افزونه می‌توانید بر روی تصاویر موجود در درایو کلیک کرده و گزینه ویرایش با این نرم‌افزار را انتخاب کنید.

یکی دیگر از امکانات جالب گوگل درایو امکان دسترسی به نسه های پیشین است. فرض کنید روی یک فایل word کار می کنید. در طی چندین روز بارها نسخه مورد نظر را ویرایش کرده اید و در آن تغییر ایجاد کرده اید. اگر بعد از یک هفته به نسخه دو روز پیش نیاز داشته باشید چه می کنید؟

گوگل درایو با داشتن امکان See revision history می توانید هر نسخه را تا 30 روز برای شما نگه دارد.

به نظر می رسد آینده درخشانی برای گوگل درایو در پیش روست. گوگل درایو می تواند زمینه ساز سیستم عامل های ابری باشد.  به سایت   drive.google.com  سر بزنید. اگر هنوز این گزینه برای اکانت شما فعال نشده است نگران نباشید. در چند روز آینده این سرویس برای تمامی اکانت ها فعال می شود.

چگونه فید آر.اس.اس(RSS)  خود را تنظیم کنیم ؟

سال هاست که اینترنت جای خود را در میان همه افراد از برنامه نویسان و وبلاگ نویسان گرفته تا نوجوانان به طرز قابل توجهی باز کرده است. اینترنت جزیی از زندگی آنهاست و به یك عادت و فراتر از آن ، اعتیاد تبدیل شده است و آنها مدت زمان زیادی از روز را صرف وب‌گردی می‌كنند . . .

امروزه وب گردی کار بسیار رایجی در بین افراد شده است و هر کس به منظور خاصی این کار را انجام می دهد از سرگرمی گرفته تا مطلع شدن از خبرهای روز دنیا...

ولی برخی افراد گویی به وب گردی عادت کرده اند و کار روتین هر روز آن هاست. این کار نیاز به صرف مقداری زمان است تا بتوانند تمام وب ها را بررسی کرده و از به روز شدن آن ها مطلع شوند.

می توان گفت این افراد راه های سریع تری نیز برای دستیابی به اطلاعات خود می شناسند.

از جمله این روش ها  می توان به استفاده از Feed reader یا همان فیدخوان اشاره کرد.

فید چیست؟ و فیدخوان چگونه کار می کند؟

با استفاده از فید (Feed) کاربر می‌تواند از جدیدترین به روزرسانی‌ها مطلع شود.

RSS (آر اس اس) نیز یک نوع فید می‌باشد که در بیشتر سایت‌ها فید RSS، با آیکون و تصویر خاص خود قابل شناسایی است.RSS feed  اضافه های وبلاگ را مانند قالب، تبلیغات، مطالب قدیمی و ... حذف کرده و فقط آنچه را که شما به دنبالش هستید در اختیارتان قرار می دهد: مطالب جدید به همراه تصاویرشان.

برای اینکه بتوانیم چندین RSS feed را همزمان با هم مشاهده کنیم از سیستمی که با نام Reader ارائه شده است استفاده می کنیم. استفاده از آن به راحتی استفاده از جعبه ایمیل است. استفاده از سیستم Reader کمک می کند تا شما بتوانید به راحتی هر تعداد وبلاگ را که میخواهید در کوتاه ترین مدت مطالعه کنید و اگر وبلاگی به روز نشده بود بی جهت به آن مراجعه نکنید. زیرا در سیستم Reader دقیقا اعلام می شود که کدام وبلاگ به روز شده و چند مطلب جدید وجود دارد که شما آن را مرور نکرده اید.

از جمله این Reader می توان به Google reader اشاره کرد.

برای استفاده از Google reader می بایست برای خود در Gmail یک اکانت داشته باشید.

در صورت دارا بودن اکانت وارد Google reader شوید.( reader.google.com)

RSS سایت مورد نظر خود را براشته و در قسمت subscription Add a اضافه کنید.

با توجه به اینکه ممکن است تعداد سایت های مشاهده شده توسط شما زیاد باشد بهتر است فیدهای خود را دسته بندی کنید.

در گوگل ریدر می توانید این کار را به راحتی انجام دهید.

بر روی  Feed Setting  کلیک نمائید و سپس  New Folder  را اتخاب کنید.

 حال نام مورد نظر خود را وارد کنید.

به این ترتیب می توانید هر روز با باز کردن Google reader خود آخرین مطالب وبلاگها و سایتهای مورد علاقه ی خود را یکجا و در کمترین زمان ممکن مطالعه کنید.

شما همچنین می توانید از نرم افزارهای دیگری نیز برای فید خوانی استفاده کنید.

یکی از این نرم افزاها که می توان به آن اشاره کرد Snarfer  است. با کشیدن و انداختن فید هایتان به درون این برنامه به راحتی میتوانید از آن استفاده کنید.

 Feed demon نیز یکی دیگر از این برنامه ها است. کار با آن بسیار راحت هست و اینکه با Google reader سازگاری بسیار خوبی دارد.

حال که توانستیم لیستی از وب های مورد علاقه خود را در یک جا جمع کنیم می توانیم کاری کنیم که در روزهای معین گروهی از وب سایت ها را که خودمان انتخاب کرده ایم را مشاهده کنیم آن هم به صورت خودکار.

به تازگی افزونه های جدیدی به مرورگرهای Mozilla Firefox و Google Chrome اضافه شده است که می تواند این کا ر را برای شما انجام دهد.

این دو افزونه  Daily Link برای مرورگر Google Chrome و  Morning Coffee برای مرورگر Mozilla Firefox نام دارند.

به وسیله  Daily Link می توانید لیست سفارشی از وب‌سایت‌های مورد نظر خود را تهیه نموده و یا از بین بوک ‌مارک‌های خود انتخاب کنید. سپس می‌توانید تعریف کنید که این وب‌سایت‌ها در چه روزی و به چه ترتیبی باز شوند.

Morning Coffee هم شبیه Daily Links است تنها کافی است تعریف کنید قصد دارید کدام آدرس‌های اینترنتی را در چه روزهای باز کنید. سپس در هر روز تنها کافی است برروی آیکون افزونه کلیک کنید تا لینک‌های آن روز باز شوند.

اما Morning Coffee یک برتری نسبت به Daily Link دارد و آن هم این است که می‌توان Morning Coffee را جایگزین Home Page کرد به این ترتیب هر بار که مرورگر را باز می‌کنید لینک‌های آن روز بصورت خودکار اجرا می‌شوند.

انواع حمله‌های شبکه‌ای

استراق‌ سمع‌

به طور کلی بیشتر ارتباطات شبکه‌ای در فرم ناامن یا متن ساده صورت می‌گیرد و به هکری که به شبکه و اطلاعات آن دسترسی پیدا کرده است اجازه می‌دهد ترافیک را بخواند. وقتی یک هکر ارتباطات شبکه را استراق سمع می‌کند، به این کار sniff یا snoop‌کردن می‌گویند. در واقع توانایی یک هکر در استراق سمع شبکه، یکی از بزرگ‌ترین مشکلاتی است که مدیر یک شبکه بزرگ با آن روبه‌روست. بدون اعمال سرویس‌های کدگذاری قدرتمند روی داده‌های شبکه، داده‌های شما هنگام انتقال در شبکه قابل خواندن است.

تغییر داده‌ها

بعد از این که یک هکر داده‌های شما را خواند، از نظر منطقی گام بعدی تغییردادن این داده‌هاست. یک هکر می‌تواند بدون این که فرستنده یا گیرنده را باخبر کند، داده‌ها را آن‌گونه که می‌خواهد تغییر دهد. حتی اگر همه پیام‌های شما محرمانه نباشد، هیچ وقت نمی‌خواهید داده‌های شما در طول مسیر تغییر کند. برای مثال در حال ارسال داده‌های مربوط به تقاضای خرید هستید، تغییر این اطلاعات ممکن است ضرر‌های جبران‌ناپذیری به شما وارد کند.

جعل هویت (‌جعل آدرس IP)

بیشتر شبکه‌ها و سیستم‌های عامل از آدرس IP یک دستگاه برای شناسایی آن استفاده می‌کند. بعضی وقت‌ها، ممکن است یک آدرس IP به طور اشتباه ارسال شود که به آن جعل هویت می‌گویند. یک هکر همچنین می‌تواند از برنامه‌های خاصی برای ساختن پکت‌ها با آدرس جعلی استفاده کند به گونه‌ای که به نظر بیاید این پکت از یک آدرس معتبر درون شبکه داخلی یک شرکت ارسال شده است.

حملات مبتنی بر رمز عبور

یکی از ویژگی‌های مشترک بیشتر سیستم‌های عامل و تمهیدات امنیتی یک شبکه، کنترل دسترسی بر اساس رمز عبور است. یعنی دسترسی شما به منابع یک رایانه یا شبکه به هویت شما بستگی دارد که به وسیله نام کاربری و رمز عبورتان مشخص می‌شود.

برنامه‌های قدیمی‌ ممکن است اطلاعات تشخیص هویت را به صورت محرمانه روی شبکه ارسال نکند. این کار به یک هکر که مشغول استراق سمع است اجازه می‌دهد با به دست‌آوردن اسم کاربری و رمز عبور، دارای هویتی معتبر در شبکه شود و با این هویت کارهای مخرب خود را آغاز کند.

وقتی یک هکر حساب کاربری معتبر داشته باشد، دقیقا مانند همان کاربر می‌تواند به منابع شبکه دسترسی داشته باشد. بنابراین اگر کاربر در سطح مدیر شبکه به منابع دسترسی داشته باشد، هکر حتی می‌تواند برای حمله‌های بعدی خود، حساب کاربری معتبر ایجاد کند. بعد از این که هکر با یک حساب کاربری معتبر به شبکه شما دسترسی پیدا کرد، می‌تواند کارهای زیر را انجام دهد:

ـ به دست آوردن فهرستی از حساب‌های کاربری و رایانه‌های معتبر و اطلاعات مهم شبکه.

ـ تغییردادن تنظیمات شبکه و سرور‌ها که شامل کنترل سطح دسترسی به منابع و اطلاعات جدول‌های مسیریابی می‌شود.

ـ تغییر مسیر یا حذف داده‌های شما.

حمله انکار سرویس

بر خلاف حملات مبتنی بر رمز عبور، حمله انکار سرویس مانع استفاده کاربران معتبر از منابع شبکه و رایانه‌ها می‌شود.

بعد از این که هکر به شبکه شما دسترسی پیدا کرد، کار‌های زیر را می‌تواند انجام دهد:

ـ تمرکز کارکنان سیستم اطلاعاتی داخلی شما را به اتفاقات تصادفی جلب کند که تشخیص نفوذ هکر، بسادگی و بلافاصله صورت نگیرد. زمانی که تمرکز آنها منحرف شده است، هکر می‌تواند حملات دیگری را صورت دهد.

ـ فرستادن داده‌های غیرمعتبر به برنامه‌ها یا سرویس‌های شبکه که باعث بروز رفتار یا از کار افتادن غیرعادی برنامه‌ها یا سرویس‌ها می‌شود.

ـ ارسال سیلی از داده‌ها به یک رایانه یا شبکه تا این که آن را از کار بیندازد.

ـ جلوگیری از ورود ترافیک که منجر به عدم استفاده کاربران معتبر از منابع شبکه می‌شود.

حمله مردی در میان (Man-in-the-Middle)

این حمله زمانی رخ می‌دهد که شخصی به صورت همزمان و فعال، ارتباطات شما و گیرنده را زیر نظر بگیرد و بدون این که فرستنده یا گیرنده از حضور این شخص سوم با خبر شود، داده‌ها را آن طور که می‌خواهد تغییر دهد. برای مثال یک هکر می‌تواند در چنین حمله‌ای مسیر انتقال داده‌ها را عوض کند. وقتی رایانه‌ها در سطوح پایین شبکه در ارتباط هستند، ممکن است تشخیص هویت گیرنده یا فرستنده برای آنها دشوار باشد.

در این نوع حمله، هکر هویت خود را جعل می‌کند و از دید فرستنده او جای گیرنده را می‌گیرد و از دید گیرنده، جای فرستنده را. در چنین شرایطی، اگر فرستنده یا گیرنده از حضور شخص سوم با خبر نشوند، با ادامه پیدا‌کردن ارتباط، اطلاعات هکر بیشتر و بیشتر می‌شود. این حمله، به اندازه حمله در لایه نرم‌افزار که در ادامه به آن می‌پردازیم، خطرناک و مخرب است.

حمله کلید از دست‌رفته

اطلاعات به وسیله یک کلید کدگذاری و رمزگشایی می‌شود. با این که به دست‌آوردن یک کلید کار سخت و پرهزینه‌ای برای هکر است، اما غیرممکن نیست. وقتی یک کلید به وسیله هکر کشف شود، به آن کلید، یک «کلید از دست رفته» گفته می‌شود. هکر با به دست آوردن این کلید می‌تواند بدون باخبرشدن فرستنده یا گیرنده، پیغام‌های آنها را بخواند و حتی با استفاده از آن، کلیدهای بعدی را حدس بزند.

حمله sniffer

Sniffer نرم‌افزاری است که با استفاده از آن می‌توانید داده‌های موجود در شبکه را دریافت کنید و اگر پکت‌ها رمزگذاری نشده باشد، براحتی جزئیات آنها را بخوانید. حتی پکت‌های encapsulated  مانند( پکت‌های VPN )را نیز می‌توان با استفاده از این نرم‌افزار باز کرد و خواند؛ البته به شرط این که کدگذاری نباشد و هکر به کلید کد دسترسی نداشته باشد.

با استفاده از sniffer هکر می‌تواند کارهای زیر را انجام دهد:

ـ شبکه شما را تجزیه و تحلیل کند و با به‌دست آوردن اطلاعات لازم، بتدریج شبکه شما را از کار بیندازد یا آن را تسخیر کند.

ـ ارتباطات شما را بخواند.

حمله در لایه نرم‌افزار

یک حمله در لایه نرم‌افزار، سعی می‌کند عمدا باعث خرابی سیستم عامل یا نرم‌افزارهای سرور شود تا آنها را از کار بیندازد. هکر با این کار می‌تواند بدون به دست آوردن حساب کاربری یا رمز عبور، محدودیت‌های کنترل دسترسی‌ها را دور بزند. هکر از وضعیت به وجود آمده استفاده می‌کند تا بتواند کنترل برنامه، سیستم یا شبکه را به دست آورد و کارهای زیر را انجام دهد:

ـ خواندن، اضافه و حذف‌کردن، تغییردادن داده‌ها و حتی سیستم‌عامل.

ـ اضافه‌کردن یک ویروس که از رایانه‌ها و برنامه‌ها استفاده می‌کند تا خود را در کل شبکه تکثیر کند.

ـ اضافه‌کردن یک sniffer به شبکه و دریافت اطلاعات که با استفاده از آنها می‌توان بتدریج سیستم‌ها و شبکه را آلوده کرد یا از کار انداخت.

ـ از کار انداختن غیرعادی نرم‌افزارها یا سیستم‌های عامل.

ـ غیرفعال‌کردن کنترل‌های امنیتی که راه را برای حمله‌های بعدی هموار می‌کند.

Outlook ، ایمیل و وب خود را امن کنید

امروزه شاید بتوان گفت که که با گسترش خدماتی چون Email یا SMS استفاده مردم از تلفن کمتر شده و حتی تحقیقات علاقه مردم به استفاده از SMS را در مقابل تلفن نشان می دهد اما در هیچ کدام از موارد یاد شده امنیت لازم مشاهده نمیشود، مثلا شاید در هنگام صحبت مکالمات ما شنود شود و یا اینکه ایمیلتان هک شود در هر صورت باید راهی برای افزایش امنیت پیدا کرد.

شکل email sequrity

در حال حاضر استفاده از پست الکترونیکی یا همان ایمیل ها نقش موثری در تبادل اطلاعات در همه جا حتی شرکت های بزرگ ایفا می کنند. این اطلاعات هم هرگز نباید بدون حافظت در شبکه داخلی شرکت و یا اینترنت رها شوند.

Email از دو قسمت E (الکترونیک) و Mail (پست) تشکیل شده است. در حقیقت فضایی در اینترنت (مشابه صندوق پستی شما در اداره پست یا در ورودی خانه) می باشد که کلید آن فقط در دست شما است.

اما اگر همین ایمیل ها دارای امنیت نباشند می توانند افشا کننده اطلاعت مهمی باشند.

چگونه می توانیم ایمیل خود را رمزگذاری کنیم؟؟

رمزگذاری تبدیل اطلاعات قابل خواندن (متن ساده)، به اطلاعات غیرقابل خواندن (متن رمزی) است.

رمزگذاری باید به عنوان یک لایه اضافه در چهارچوب کنترل امنیت شما دیده شود؛ وقتی از آن استفاده کنید که منظور خاصی را برآورده کند.

چندی پیش افراد از فناوری PKI برای رمزگذاری اطلاعات ایمیل های رد و بدل شده استفاده می کردند که مانع از سرقت محتوای آنها توسط هکرها و سارقان جهان مجازی می شد. اما برای استفاده از این فناوری نیاز به نصب نرم افزار بود.

اما شرکت ترندمیکرو ابزار جدیدی را برای رمزگذاری ایمیل ها ایجاد کرد که در عین حال استفاده از آن ساده تر است، چون کاربران نیازی به نصب نرم افزاری خاص قبل از تبادل ایمیل یا مراجعه به یک پرتال ویژه ندارند و می توانند به همان شکل سابق دست به دریافت و ارسال ایمیل بزنند.

سرویس دهندگان دیگری نیز هستند که با یک حساب ایمیل شما را به صورت رمز ذخیره می کنند و شما با وارد کردن پسوردتان وارد اکانت خود می شوید و رمزگشایی می گردد. ایمیلهای رد و بدل شده بین کاربران این سرویس به صورت اتوماتیک رمزگذاری و رمزگشایی می شوند و در صورتی که قصد داشته باشید به شخصی دیگری خارج از این سرویس ایمیل ارسال کنید می توانید یک سوال امنیتی برای ایمیل تعیین کنید که در صورت پاسخ درست طرف مقابل ایمیل رمز گشایی شود.

بهتر است قبل از ایجاد هر نوع امنیتی اتصال اینترنتی خود را نیز بررسی کنید و از اتصالات اینترنتی امن مانند SSL و یا TLS استفاده کنید. اگر دارای چنین ارتباطی نیستید خود می توانید آن را تنظیم کنید.

در ادامه هنگامی که از وب میل خود استفاده می کنید به این نکته توجه کنید که عبارت HTTPS ظاهر شده باشد و در صورت عدم وجود این عبارت خودتان آن را به صورت دستی تنظیم کنید.

از راه حل‌های مناسب برای انتقال امن اطلاعات می‌توان به FTP محافظت شده یا SSL اشاره کرد.

اگر از برنامه های دیگری مانند Outlook استفاده می کنید می بایست تنظیماتی مربوط به POP/SMTP، HTTPو... را انجام دهید و به دنبال گزینه ای برای فعال کردن رمزگذاری باشید.

OPenPGP یک استاندارد است برای پیام رسانی کاملا ایمن، نام open به این دلیل استفاده شده که هرکسی می تواند از آن استفاده کند، این نرم افزار برای رمزگذاری پیام های پست الکترونیک شما به کار می رود شما می توانید برنامه های رایگان و تجاری مناسبی چونGPG4Win  یاPGP Desktop Email را تهیه کنید.

البته در این روش می بایست یک مجوز امنیتی را در رایانه خود نصب نمایید و سپس کاراکترهایی که کلید عمومی نام دارند را برای افرادی که ایمیل را برایشان ارسال می‌کنید بفرستید. این رشته کارکترها در واقع یک مدرک امنیتی را روی سیستم افراد مورد نظر شما نصب می‌کند و به این ترتیب می‌توانند ایمیل شما را مشاهده کنند.

برای رمزنگاری فایلهای مربوط به برنامه outlook کافی است فایلهایی با فرمت .PST و .OST را یافته و رمزنگاری کنید.

ایجاد بنرهای جذاب در چند دقیقه

روش‌های مختلفی برای تبلیغات محصولات و خدمات در اینترنت وجود دارد که برخی از رایج‌ترین آنها عبارتند از: ارسال پیام‌های پستی الکترونیک و تبلیغات از طریق متون و تصاویر گرافیکی. از میان روش‌های تبلیغاتی در اینترنت، رایج‌ترین آن استفاده از بنرهای تبلیغاتی است.

 این بنرها که اغلب نیز با تغییر تصاویر و محتوا همراه می‌شود، به‌شکلی کاملا موثر توجه کاربر را به خود جلب کرده و به نمایش تبلیغات مربوطه می‌پردازند. همچنین این بنرها در هنگام استفاده از روش‌های تبلیغاتی دیگر همچون ارسال پیام‌های پستی الکترونیک و ... نیز برای انتقال سریع محتوای تبلیغاتی و جلب نظر مخاطب مورد استفاده قرار گرفته و به همین دلیل جزو یکی از ضروری‌ترین ابزارهای تبلیغاتی در حوزه اینترنت به‌شمار می‌رود.

باتوجه به اهمیت بسیار بالای بنرها برای جلب نظر مخاطبان، طراحی یک بنر حرفه‌ای، جذاب و زیبا می‌تواند تاثیر تبلیغات شما را چند برابر کند. روش‌های مختلفی برای طراحی این بنرها وجود دارد که هر یک نرم‌افزارهای مخصوصی به خود اختصاص می‌دهد.

دراین مطلب قصد داریم یکی از بهترین این نرم‌افزارها را به شما معرفی کنیم که نه‌تنها به کمک آن قادرید انواع بنرهای حرفه‌ای و جذاب را طراحی کنید، بلکه برای انجام این کار ، نیاز به هیچ دانشی از کار با ابزارهای گرافیکی و نرم‌افزارهایی همچون فلش نخواهید داشت.

طراح حرفه‌ای بنر

نرم‌افزار قدرتمند  Banner Designer Pro، یکی از تواناترین نرم‌افزارهای طراحی بنر است که امکانات مختلفی اعم از پشتیبانی از صدها افکت حرکتی، امکان ایجاد بنرهای انیمیشنی فلش بدون نیاز به تسلط روی نرم‌افزار فلش، رابط کاربری آسان و روش کار ساده، ذخیره فایل خروجی در فرمت‌های مختلف و... را به خود اختصاص داده است.

بنرهای چرخشی

فرض کنید چند بنر تبلیغاتی در اختیار دارید و می‌خواهید هریک از این بنرها به‌مدت چند ثانیه روی صفحات وب‌سایت یا وبلاگ شما نمایش داده شود و پس از آن، بنر فعلی پنهان و بنر بعدی به‌نمایش درآید. انجام چنین کاری نیازمند استفاده از روش‌های گوناگون همچون به‌کارگیری کدهای جاوا‌اسکریپت است! به‌کمک این نرم‌افزار بدون نیاز به جستجو روی سایت‌های مختلف و یادگیری چگونگی استفاده از این کدها می‌توانید براحتی بنرهای موردنظرتان را مشخص كنید و تمامی کدهای موردنیاز برای ایجاد بنرهای چرخشی را در کمتر از یک دقیقه از نرم‌افزار تحویل بگیرید.

مجموعه تصاویر و موضوعات

اولین قدم برای طراحی یک بنر، انتخاب یک تصویر زمینه مناسب برای آن است. اگر هیچ ایده‌ای برای تصویر زمینه بنر موردنظرتان ندارید و می‌خواهید بهترین و جذاب‌ترین بنرها را نیز طراحی کنید، می‌توانید از مجموعه تصاویر ثابت و متحرکی که به‌طور پیشفرض توسط این نرم‌افزار در اختیار شما قرار می‌گیرد، استفاده کنید. نرم‌افزار فوق شامل بیش از 350 تصویر ثابت در 18 اندازه استاندارد بنرهای تبلیغاتی اینترنتی است و علاوه بر این بیش از 50 تصویر زمینه متحرک را نیز در خود جای داده است که براحتی یک کلیک ماوس، می‌توانید از هریک از آنها برای طراحی بنرهای خود کمک بگیرید.

فیلترها

معکوس، خاکستری، لبه‌دار، افزایش و کاهش وضوح تصویر و ... فیلترهایی است که بدون نیاز به هیچ نرم‌افزار اضافه‌ای می‌توانید در طراحی بنرهای خود مورد استفاده قرار دهید.در این نرم‌افزار بیش از ده‌ها فیلتر مختلف برای استفاده شما طراحی شده است که بسادگی می‌توانید آنها را روی بنرهای خود اعمال کنید.

کتابخانه موضوعات

یکی از مهم‌ترین موارد در طراحی بنرها، استفاده از موضوعات و تصاویر جذاب، زیبا و حرفه‌ای است. اگر در پیدا‌کردن این تصاویر با مشکل مواجهید و نمی‌توانید تصاویری را با رنگ‌بندی مناسب و جذابیت‌های موردنیاز به بنرهای خود اضافه کنید، می‌توانید از مجموعه 4000 تصویری که به همین منظور در این نرم‌افزار گنجانده شده است، استفاده کنید! بیش از 4000 تصویر در 37 موضوع دسته‌بندی شده در این نرم‌افزار وجود دارد که جستجوی سریع و انتخاب مناسب را برای شما به‌همراه خواهد داشت.

افکت‌های حرکتی

یکی دیگر از جذابیت‌های بنرهای تبلیغاتی زمانی مشاهده می‌شود که عملیات حرکت از یک فریم به فریم بعدی صورت می‌گیرد. حرکت میان فریم‌های یک بنر تبلیغاتی با به‌کارگیری افکت‌هایی همچون Slide, Fade, Checkerboard, Sparkles, Spin Shatter, Stars و ... جذابیت بنرهای شما را چند برابر کرده و براحتی توجه مخاطبان را به خود جلب می‌کند.

اعمال افکت منحنی روی متون موردنظر، پر‌کردن موضوعات و اشکال با تصاویر دلخواه شما، یکپارچه‌کردن چند تصویر در یک گروه، پشتیبانی از ابزار انتخابگر رنگ و استفاده از رنگ‌های انتخابی در تمامی بخش‌های طراحی، آپلود مستقیم بنرها روی سرورهای اف‌تی‌پی، طراحی همزمان چند بنر در تب‌های مختلف، امکان ذخیره‌سازی بنرها به‌عنوان قالب‌هایی برای طرح‌های بعدی، اندازه‌گیری دقیق همه موضوعات و قسمت‌های دلخواه در بنر با استفاده از ابزار خط‌کش، پشتیبانی از 17 اندازه استاندارد از پیش تعریف شده برای شروع کار طراحی، پشتیبانی از قلم‌های سیستمی شما برای طراحی بنرها، ایجاد خودکار Preloader های زیبا برای بنرهای فلش، پشتیبانی از 14 فرمت (ثابت و متحرک) جهت ذخیره‌سازی و انتشار بنرهای طراحی شده و بسیاری از قابلیت‌های دیگر، از جمله امکاناتی است که در این نرم‌افزار مشاهده می‌شود.

چنانچه می‌خواهید تبلیغات خود را اثربخش‌تر جلوه داده و بازدهی‌اش را افزایش دهید، پیشنهاد می‌کنیم همین امروز نسخه‌ای از این نرم‌افزار را از لینک زیر دانلود کنید تا علاوه بر استفاده رایگان، با امکانات و ویژگی‌های منحصر به‌فرد آن نیز بیشتر آشنا شوید.

http://www.bannerdesignerpro.com/asp/DirectDownload.asp?strPro=8

آشنایی با DNS(قسمت دوم)

DNSچطور کار می کند ؟

به زبان ساده DNS مثل یک مرکز 118 (مرکز اطلاعات تلفن در ایران) کار می کند یعنی لیست نامها و IP هر کدام از آنها را در یک بانک اطلاعاتی ذخیره کرده و هر وقت سئوالی از آن پرسیده شود با مراجعه به این بانک اطلاعاتی ، IP مربوط رو پیدا و به شما اطلاع می دهد.   (مثل 118 که اسم شخص رو می پرسید و آنها شماره را می گویند )اطلاعات DNS در فایلهایی ذخیره می شود که به آنها Zone می گوییم.یک Zone می تواند شامل نامهایی بشود که به یک Suffix ختم می شوند و آن Zone را با نام آن suffix میشناسیم.

یک DNS سرور ممکن دارای تعداد زیادی Zone باشد و در هر Zone ممکن است یک یا چند Domain وجودداشته باشد با شرط اینکه به یک Suffix ختم شوند.پس برای اینکه در یک شبکه کاربران بتوانند از اسم به جای IP استفاده کنند باید DNS سرور داشته باشیم و یک Zone در آن DNS سرور بسازیم .

مثلا اسم شبکه شما mydomain.net است پس یک Zone با این نام می سازیم . مرحله بعدی معرفی کامپیوتر ها در Zone است ، این کار به کمک Record انجام می شود .هر Zone ممکن است شامل چندین نوع Record باشد که موارد مصرف مختلفی دارند .

انواع Record در DNS :

پرمصرف ترین و شناخته شده ترین Record ها عبارتند از:

A یا AAAA رکورد (نام دیگر آن HOST رکورد است. این نوع رکورد برای معرفی IPv4 یا IPv6 به یک نام استفاده می شودمثلا : PC8=10.10.10.5 یا Server4=2001:f301::1566:ab4d:3301

که این نام به ابتدای Suffix (نام Zone) اضافه میشود پس اگر نام شبکه Qasedak.com باشد،

pc8 به این صورت شناخته می شود pc8.qasedak.com

MX یا Mail Exchangerبرای معرفی Mail سرورهای شبکه استفاده می شود.

CNAME یا Aliasاگر یک کامپیوتر دارای چند نام مستعار باشد و بخواهیم کاربر با نامهای مختلف به آن متصل شود می توانیم ازCNAME استفاده کنیم مثلا Server4فرض کنید در مثال بالا WEB سرور هم هست و دوست داریم کاربران با نام WWW هم به این سیستم متصل شوند پس باید یک CNAME به این صورت بسازیم :  WWW CNAME Server4.qasedak.com

NSبرای معرفی Name Server ها (DNS) شبکه استفاده می شود معمولا به تعداد DNS سرور های یک شبکه NS رکورد  در Zone آن وجود دارد.

SOA یا start of authority اولین رکوردی است که به صورت خودکار در یک Zone ساخته می شود وتنظیمات Zone در آن قرار میگیرد در یک Zone فقط یک SOA وجود دارد و قابل حذف نیست.

SRV رکورد در Active Directory استفاده میشود و سرویسهای مختلف AD به کمک این رکورد به کاربران وکامپیوتر های شبکه معرفی میشوند.

لیست کامل انواع رکوردها را اینجا مطالعه کنید.

فضای نامگذاری در اینترنت (DNS Name Space )

استفاده اصلی DNS در اینترنت است ، جایی که میلیونها شبکه با نامهای مختلف از کشورهای مختلف به هم متصل هستند و میلیاردها کاربر اینترنتی نیاز دارند به این شبکه ها و کامپیوترهای موجود در اونها با استفاده از نام ارتباط برقرار کنند. اما کامپیوتر ها هنوز با IP با هم ارتباط برقرار می کنند.

همانگونه که اشاره کرد یم DNS از یک ساختار سلسله مراتبی برای سیستم نامگذاری خود استفاده می نماید. با توجه به ماهیت سلسله مراتبی بودن ساختار فوق، چندین کامپیوتر می توانند دارای اسامی یکسان بر روی یک شبکه بوده و هیچگونه نگرانی از عدم ارسال پیام ها وجود نخواهد داشت.

بالاترین سطح در DNS با نام Root Domain نامیده شده و اغلب بصورت یک “.”‌ و یا یک فضای خالی “ ”‌ نشان داده می شود. بلافاصله پس از ریشه با اسامی موجود در دامنه بالاترین سطح (Top Level) برخورد خواهیم کرد. دامنه های .Com , .net , .org , .edu نمونه هائی از این نوع می باشند. سازمانهائی که تمایل به داشتن یک وب سایت بر روی اینترنت دارند، می بایست یک دامنه را که بعنوان عضوی از اسامی حوزه Top Level می باشد را برای خود اختیار نماید. هر یک از حوزه های سطح بالا دارای کاربردهای خاصی می باشند. مثلا" سازمان های اقتصادی در حوزه .com و موسسات آموزشی در حوزه .edu و ... domain خود را ثبت خواهند نمود.

در هر سطح از ساختار سلسله مراتبی فوق می بایست اسامی با یکدیگر متفاوت باشد. مثلا" نمی توان دو حوزه .com و یا دو حوزه .net را تعریف و یا دو حوزه Microsoft.com در سطح دوم را داشته باشیم .استفاده از اسامی تکراری در سطوح متفاوت مجاز بوده و بهمین دلیل است که اغلب وب سایت ها دارای نام www می باشند.

حوزه های Top Level و Second level تنها بخش هائی از سیستم DNS می باشند که می بایست بصورت مرکزی مدیریت و کنترل گردنند. بمنظور ریجستر نمودن دامنه مورد نظر خود می بایست با سازمان و یا شرکتی که مسئولیت ریجستر نمودن را برعهده دارد ارتباط برقرار نموده و از آنها درخواست نمود که عملیات مربوط به ریجستر نمودن دامنه مورد نظر ما را انجام دهند. در گذشته تنها سازمانی که دارای مجوز لازم برای ریجستر نمودن حوزه های سطح دوم را در اختیار داشت شرکت NSI)Network Solutions Intcorporated) بود. امروزه امتیاز فوق صرفا" در اختیار شرکت فوق نبوده و شرکت های متعددی اقدام به ریجستر نمودن حوزه ها می نمایند.

مشخصات دامنه و اسم Host

هر کامپیوتر در DNS بعنوان عضوی از یک دامنه در نظر گرفته می شود. بمنظور شناخت و ضرورت استفاده از ساختار سلسله مراتبی بهمراه DNS لازم است در ابتدا با FQDN آشنا شویم

معرفی FQDN)Fully Qualified Domain Names)

یک FQDN محل یک کامپیوتر خاص را در DNS مشخص خواهد نمود. با استفاده از FQDN می توان بسادگی محل کامپیوتر در دامنه مربوطه را مشخص و به آن دستیابی نمود. FQDN یک نام ترکیبی است که در آن نام ماشین (Host) و نام دامنه مربوطه قرار خواهد گرفت . مثلا" اگر شرکتی با نام TestCorp در حوزه سطح دوم دامنه خود را ثبت نماید (TestCorp.com) در صورتیکه سرویس دهنده وب بر روی TestCorp.com اجراء گردد می توان آن را www نامید و کاربران با استفاده از www.testCorp.com به آن دستیابی پیدا نمایند.

دقت داشته باشید که www از نام FQDN مثال فوق نشاندهنده یک شناسه خدماتی نبوده و صرفا" نام host مربوط به ماشین مربوطه را مشخص خواهد کرد.

 یک نام FQDN از دو عنصر اساسی تشکیل شده است :

 Label : شامل نام حوزه و یا نام یک host است .

 Dots : نقطه ها که باعت جداسازی بخش های متفاوت خواهد شد.

هر lable توسط نقطه از یکدیگر جدا خواهند شد. هر lable می تواند حداکثر دارای 63 بایت باشد. دقت داشته باشید که طول ( اندازه ) هر lable بر حسب بایت مشخص شده است نه بر حسب طول رشته . علت این است که DNS در ویندوز 2000 از کاراکترهای UTF 8 استفاده می نماید. بر خلاف کاراکترهای اسکی که قبلا" از آنان استفاده می گردید. بهرحال FQDN می بایست دارای طولی به اندازه حداکثر 255 بایت باشد.

  ادامه دارد...

عینک جادویی

مدتیست که پروژه ی عینک گوگل حسابی سر و صدا به راه انداخته است. برخی این پروژه را تنها یک خیال پردازی و در حد ایده های کاری آینده گوگل می دانستند ولی گوگل اعلام کرده است که این پروژه در یک تیم اختصاصی مراحل تست و آزمایش را می گذراند. اگر هنوز نمی دانید از چه تکنولوژی و پروژه ای صحبت می کنیم با خواندن ادامه مطلب با ما همراه باشید.

فیلم ترمینیتور را حتما دیده اید. در این فیلم شاهد روبات هایی هستیم که اطلاعات آدم ها، مکان ها و دستورات را در چشم های خود همزمان با دیدن محیط مشاهده می کنند.

حالا گوگل قصد تولید عینک هایی را دارد که با آن ها می توانید دنیای دیجیتالی و مجازی خود را با دنیای حقیقی و مشاهدات روزانه ترکیب کنید. می توانید همواره به اینترنت متصل باشید. اطلاعات افراد و پروفایل آدم های دور و برتان روی شیشه عینک درج می شود. همزمان با دیدن یک آدم غریبه می توانید دیتاهای آن فرد به صورت آنلاین مشاهده کنید.

چند سالی می شود که مفهومی به نام "واقعیت افزوده" به دایره واژگان تکنولوژی و فناوری اضافه شده است. واقعیت افزوده را به ساده ترین حالت می توان این گونه شرح داد : نقش بستن اطلاعات تکمیلی در کنار مشاهدات روزانه و حقیقی ما.

یکی از کاربردهای معمول واقعیت افزوده که در حال حاضر استفاده می شود اپلیکیشن های خاصی است که روی موبایل ها نصب می شود. برای مثال دوربین گوشی خود را روشن می کنید، اپلیکیشن مورد نظر را فعال می کنید و موبایل را مقابل یک ساختمان ناشناخته می گیرید. به کمک واقعیت افزوده اطلاعات مربوط به آن ساختمان برای شما نمایش داده می شود. به این ترتیب که اگر ساختمان تاریخی باشد، تاریخچه ساختمان نشان داده می شود یا اگر رستوران باشد، منوی آن رستوران را می توانید مشاهده کنید.

شاید تا چند سال قبل همین اپلیکیشنی که شرح آن را گفتیم بسیار جالب و فوق العاده به نظر می رسید ولی اکنون این گونه نیست. مراحلی مثل روشن کردن دوربین، فعال کرد اپلیکیشن و گرفتن آن جلوی ساختمان به نظر طاقت فرسا می آید!!!

پروژه عینک گوگل این امکان را به شما می دهد که بدون تمام این مراحل، تنها با نگاه کردن به مکان مورد نظر تمام اطلاعات آن روی صفحه عینک نقش ببندد.

گوگل برای این پروژه، سه نفر از بهترین مختصصان خود را برگزیده است. جالب است بدانید یکی از این افراد، ایرانی است. بابک پرویز ، استیو لی و سباستین ترن سه فرد شاخص تیم هستند که در آزمایشگاه مرموز Google X بر روی این پروژه کار می کنند. Google X محل تولید ایده های ناب و پروژه های عجیب و غریب گوگل است.

تخصص این سه نفر نشان می دهد که این پروژه در لیست پروژه های مهم گوگل قرار دارد. تخصص بابک پرویز در واقعیت افزوده و لنزهای لمسی است، استیو لی از تولیدکنندگان Latitude گوگل است و در نهایت سباستین ترن مدیر آزمایشگاه هوش مصنوعی دانشگاه استنفورد است.

گوگل برای معرفی این پروژه، ویدیویی منتشر کرده که باعث می شود حسابی ذوق کنید! در این ویدیو فردی صبح از خواب بیدار می شود، عینک جادویی را بر چشمان خود می زند، در حالی که با آرامش صبحانه اش را صرف می کند برنامه و قرارهای روزانه اش را چک می کند. یک نگاه به بیرون از خانه می کند و فورا وضعیت آب و هوا برایش نشان داده می شود. اطلاعات مسیر از طریق جی پی اس و سرویس مسیر یاب گوگل برایش نشان داده می شود. در حین رفتن به محل کار با دوستانش در ارتباط است.

گوگل حتی قیمت نهایی محصول را 600 دلار اعلام کرده است.

ورود هر تکنولوژی جدیدی می تواند در عین جذابیت آسیب های جدیدی به وجود بیاورد. گوگل به عنوان یکی از غول های فناوری دنیا قدم در راهی گذاشته است که رابط کاربری ما با دنیای دیجیتالی را تغییر خواهد داد. واقعیت افزوده در عین جذابیت می تواند دنیا و حقیقت زندگی شما را به هم بزند. چالش های بزرگی پیش رو این پروژه است. آیا قرار است این عینک همیشه روشن باشد؟ قرار است همه اطلاعات در مرکز دید ما باشند؟ آیا این عینک به "واقعیت افزوده" تبدیل می شود یا به "واقعیت"؟ به این معنا که اطلاعات نشان داده در این عینک تکمیلی هستند یا قرار است تمام توجه کاربر را به خود جلب کنند؟

ما با مفهوم جدیدی از زندگی رو به رو هستیم. مفهومی که به یقین موافقان و مخالفانی خواهد داشت. شما جزو موافقان چنین پروژه هایی هستید یا جزو مخالفان؟!

 آشنایی با DNS

شایدتا به حال اصطلاح DNS را بارها شنیده باشید، کسانی که وبگرد حرفه ای هستند، حتماDNS را بارها دیده و یا شنیده اند. DNS مخفف Domain Name System"" است.

وقتی شما می خواهید وارد سایتی بشوید، باید آدرسweb server خود را در web browser خود وارد کنید.یک روش برای مشخص کردن server ، دانستن IP آدرس آن است. مثلا 63.72.51.85=www.ciwcertified.com. اما به خاطر سپردن آدرس IP دشوار است. به هر حال همه کاربر ها ترجیح می دهند تا به جای استفاده از این اعداد و ارقام از domain names استفاده کنند، چرا که استفاده کردن و به خاطر سپردن آنها به مراتب راحت تر است.

در حقیقت DNS، IP addresses را به اسامی مشخص و ساده ترجمه می کند. مثلا وب سرور سایت yahoo می تواند 65.20.35.79 باشد.( اعداد IP صرفا برای مثال است.) که می توان از صریق آدرس http://www.yahoo.com/ هم به آن دسترسی پیدا کرد.سرویس DNS در سطح اینترنت نقشی حیاتی را بازی می کند. به طوری که اگر این سرویس در اینترنت از کار بیافتد باعث می شود اینترنت به هیچ عنوان توانایی کار کردن را نداشته باشد. به طوری که شما هر چه در قسمت آدرس مرورگر اینترنتی خود بنوسید به هیچ نتیجه ای نرسید و در صورتی می توانید به سایت های مورد نظر دسترسی پیدا کنید که آدر انها را به صورت IP بنوسید :

مثلا به جای MSN.COM باید بنویسید : 207.68.172..246 که فکر می کنم به خاطر سپردن آن برای کاربران خیلی سخت باشد.

در واقع هم domain name و هم IP address، کاربر را به یک وب سرور مشخص هدایت می کند، اما domain name، هم برای استفاده، و هم برای به خاطر سپردن به مراتب راحت تر است. بدون DNS کاربرها مجبور هستند برای وارد شدن به هر بخشی از اینترنت از اعداد خسته کننده IP address استفاده کنند.

تاریخچه DNS

DNS ، زمانی كه اینترنت تا به این اندازه گسترش پیدا نكرده بود و صرفا در حد و اندازه یك شبكه كوچك بود، استفاده می‌گردید. در آن زمان ، اسامی‌كامپیوترهای میزبان به صورت دستی در فایلی با نام HOSTS درج می‌گردید . فایل فوق بر روی یك سرویس دهنده مركزی قرار می‌گرفت . هر سایت و یا كامپیوتر كه نیازمند ترجمه اسامی‌كامپیوترهای میزبان بود ، می‌بایست از فایل فوق استفاده می‌نمود. همزمان با گسترش اینترنت و افزایش تعداد كامپیوترهای میزبان ، حجم فایل فوق نیز افزایش و امكان استفاده از آن با مشكل مواجه گردید ( افزایش ترافیك شبكه ). با توجه به مسائل فوق، در سال 1984 تكنولوژی DNS معرفی گردید .

نحوه ترجمه اسامی Domain توسط DNS

آیا تاکنون این سوال برای شما مطرح شده است که پس از تایپ نام یک سایت در مرورگر وب، آدرس IP آن چگونه پیدا می شود؟ برای ارتباط با یک سایت ، می بایست قبل از هر چیز آدرس IP آن مشخص گردد . به منظور ترجمه اسامی کامپیوترهای میزبان و Domain به آدرس های IP از پروتکل DNS استفاده می گردد.

پروتكل DNS

DNS ، یك بانك اطلاعاتی توزیع شده است كه بر روی ماشین‌های متعددی مستقر می‌شود ( مشابه ریشه‌های یك درخت كه از ریشه اصلی انشعاب می‌شوند) . امروزه اكثر شركت‌ها و موسسات دارای یك سرویس دهنده DNS كوچك در سازمان خود می‌باشند تا این اطمینان ایجاد گردد كه كامپیوترها بدون بروز هیچگونه مشكلی، یكدیگر را پیدا می‌نمایند . در صورتی كه از ویندوز 2000 و اكتیو دایركتوری استفاده می‌نمائید، قطعا از DNS به منظور ترجمه اسامی‌كامپیوترها به آدرس‌های IP ، استفاده می‌شود . شركت مایكروسافت در ابتدا نسخه اختصاصی سرویس دهنده DNS خود را با نام ( WINS ( Windows Internet Name Service طراحی و پیاده سازی نمود . سرویس دهنده فوق مبتنی بر تكنولوژی‌های قدیمی‌بود و از پروتكل‌هایی استفاده می‌گردید كه هرگز دارای كارایی مشابه DNS نبودند. بنابراین طبیعی بود كه شركت مایكروسافت از WINS فاصله گرفته و به سمت DNS حركت كند .

 از پروتكل DNS در مواردی كه كامپیوتر شما اقدام به ارسال یك درخواست مبتنی بر DNS برای یك سرویس دهنده نام به منظور یافتن آدرس Domain می‌نماید ، استفاده می‌شود .مثلا در صورتی كه در مرورگر خود آدرس www . srco . ir را تایپ نمائید ، یك درخواست مبتنی بر DNS از كامپیوتر شما و به مقصد یك سرویس دهنده DNS صادر می‌شود . ماموریت درخواست ارسالی ، یافتن آدرس IP وب سایت سخاروش است.

یک سرویس گیرنده به منظور استفاده از DNS و اخذ پاسخ لازم از دو روش متفاوت استفاده می نماید :

در روش اول ، سرویس گیرنده با سرویس دهندگان نام ارتباط برقرار می نماید . فرآیند فوق مادامیکه سرویس دهنده مجاز شامل اطلاعات مورد نیاز پیدا نشود ، ادامه خواهد یافت ( روش non Recursive query ) .

در روش دوم ، ماموریت ترجمه نام به آدرس به DNS واگذار می شود . در این روش سرویس گیرنده اقدام به ارسال درخواست خود برای DNS نموده و DNS پس از انجام عملیاتی خاص و یافتن آدرس IP سایت درخواستی ، آن را برای سرویس گیرنده ارسال می نماید (روش Recursive query ) .

به منظور آشنائی با نحوه انجام عملیات فوق به بررسی یک نمونه مثال می پردازیم . زمانی که شما قصد مشاهده یک وب سایت نظیر وب سایت شرکت سیسکو ( www.cisco.com ) را داشته باشید ، پس از فعال نمودن مرورگر وب و تایپ آدرس http://www.cisco.com و یا www.cisco.com ، پس از مدت زمان کوتاهی ! صفحه اصلی وب سایت در مرورگر شما نمایش داده می شود . برای یافتن آدرس IP وب سایت درخواستی مراحل زیر دنبال می شود :

مرحله اول : فعال نمودن مرورگر و درج آدرس www.cisco.com در بخش آدرس آن . در این مقطع کامپیوتر شما دارای آگاهی لازم در خصوص آدرس IP وب سایت سیسکو نمی باشد. بنابراین یک درخواست DNS را برای سرویس دهنده DNS مربوط به مرکز ارائه دهنده سرویس های اینترنت ( ISP ) ارسال می نماید . حتما" این سوال برای شما مطرح شده است که کامپیوتر به چه صورت از آدرس IP سرویس دهنده DNS آگاهی می یابد تا درخواست خود را برای وی ارسال نماید ؟ در صورتی که شما از طریق Dial-up به اینترنت متصل شده اید ، این موضوع با استفاده از تنظیمات انجام شده ( ایستا و پویا ) پروتکل TCP/IP مرتبط با آداپتور مجازی Dial-up انجام خواهد شد . در صورتی که دارای یک اتصال دائم به اینترنت و از طریق یک شبکه محلی می باشید ، این موضوع با استفاده از تنظیمات انجام شده ( ایستا و پویا ) پروتکل TCP/IP مرتبط با آداپتور کارت شبکه انجام خواهد شد .

مرحله دوم : سرویس دهنده DNS مرکز ارائه دهنده خدمات اینترنت ( ISP ) شما ، آدرس IP مربوط به سایت سیسکو را نمی داند و بدین دلیل، آدرس سایت فوق را از یکی از سرویس دهندگان نام ریشه درخواست می نماید .

مرحله سوم : سرویس دهنده DNS ریشه ، بانک اطلاعاتی خود را بررسی نموده و از سرویس دهنده DNS اولیه Cisco.com آگاهی می یابد ( IP : 198.133.219.25 ) . پس از آگاهی از آدرس IP سرویس دهنده DNS مربوط به cisco.com ، پاسخ لازم برای سرویس دهنده ISP شما ارسال می گردد.

مرحله چهارم : در این مرحله سرویس دهنده DNS مرکز ISP شما دانش لازم به منظور ارتباط با سرویس دهنده DNS سیسکو را پیدا نموده و پس از برقراری ارتباط از وی آدرس IP وب سایت سیسکو ( www.cisco.com ) را جویا می شود. بدین منظور سرویس دهنده شما یک درخواست Recursive را برای سرویس دهنده DNS مربوط به Cisco.com ارسال می نماید.

مرحله پنجم : سرویس دهنده DNS سیسکو، بانک اطلاعاتی خود را بررسی نموده و از وجود رکورد www.cisco.com در بانک آگاه می گردد. رکورد فوق دارای یک آدرس IP معادل IP:198.133.219.25 است . در این حالت خاص ، سرویس دهنده وب بر روی ماشین مشابهی است که سرویس دهنده DNS نصب شده است . در صورتی که سرویس دهنده وب و سرویس دهنده DNS بر روی یک ماشین مشابه نصب نشده باشند ، آدرس IP آنان متفاوت بوده و این موضوع از طریق رکوردهای منبع موجود در بانک اطلاعاتی سرویس دهنده DNS مشخص می گردد .

مرحله ششم : سرویس دهنده DNS مربوط به ISP شما از آدرس IP مربوط به www.cisco.com آگاهی پیدا نموده و نتایج را برای کامپیوتر شما ارسال می نماید .

مرحله هفتم : کامپیوتر شما در این مقطع دارای آگاهی لازم در خصوص آدرس IP وب سایت سیسکو بوده و می تواند با آن ارتباط برقرار نماید . بنابراین کامپیوتر شما یک درخواست http را مستقیما" برای سرویس دهنده وب سیسکو ارسال نموده و از وی درخواست یک صفحه وب را می نماید.

امنیت بیشتر؛ دانلود سریع‌تر با IE9

 فاکتور سرعت برای مرورگرها وقتی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند که با موضوع جایگزینی نرم‌افزارهای موسوم به Desktop-base با نرم‌افزارهای Web-base روبه‌رو باشیم! در آینده‌ای نه‌چندان دور شما به جای خرید نرم‌افزارها و نصب آن روی سیستم خانگی خود، می‌توانید با پرداخت هزینه‌های آنلاین بسیار ناچیز یا به صورت رایگان از همان نرم‌افزارها در قالب صفحات وب استفاده کنید. اینجاست که علاوه بر مواردی نظیر سرعت لینک ارتباطی و... سرعت مرورگر بسیار حائز اهمیت خواهد بود. مجموعه نرم‌افزارهای Google Docs مثال خوبی برای نرم‌افزارهای Web-base است که سرعت مرورگر شما در کارایی آنها تاثیر فراوانی دارد.

بد نیست بدانید که مایکروسافت از یک موتور جدید جاوا اسکریپت به نام چاکرا در IE9 استفاده کرده که دارای چند پردازنده‌ مختلف برای پردازش کدهاست. IE9 علاوه بر این، سرعت رندر‌کردن متن و گرافیک‌های موجود در صفحات وب را با استفاده مستقیم از GPU رایانه، بهبود بخشیده‌است. سرعت دانلود از طریق این مرورگر نیز به واسطه‌ ابزار دانلود جدید آن به مراتب بیشتر شده‌است.

IE9 سازگار با ویندوز 7

IE9 را می‌توانید بسادگی در Taskbar یا Start menu نگه دارید یا به عبارت دیگر Pin کنید. در این صورت با کلیک راست روی آیکون آن در Takbar یا باز‌کردن Jump list آن در منوی استارت، قسمت‌های مختلفی از جمله Pinned، Frequent و Tasks را خواهید دید.

در قسمت Task برخی از فرمان‌هایی که می‌توانید به IE9 دهید از جمله باز شدن در حالت InPrivate یا باز‌کردن یک Tab جدید را مشاهده خواهید کرد. در قسمت Frequent، سایت‌هایی که اغلب با آنها سروکار دارید فهرست می‌شوند. اگر ماوس را روی آنها حرکت دهید، در سمت راست آیکون Pin را مشاهده می‌کنید که با کلیک روی آن، نشانی سایت مورد نظر به قسمت Pinned منتقل شده و تا زمانی که خودتان آن‌را حذف نکنید، در فهرست باقی خواهد ماند! مشابه این امکانات برای مرورگرهای دیگر از جمله Firefox، Chrome و Opera نیز وقتی که آنها را در نوار وظیفه یا منوی استارت Pin کنید وجود دارد. اما قابلیت منحصر به فرد IE9 در این قسمت، امکان Pin‌کردن یک وب‌سایت به صورت مستقیم در نوار وظیفه و منوی استارت است. برای این کار کافی است تب مورد نظر را از IE9 به Taskbar بکشید و رها کنید. در این صورت آیکون آن وب‌سایت به نوار وظیفه‌ ویندوز اضافه خواهد شد.

بازی با تب‌های IE9 در ویندوز 7 بسادگی امکان‌پذیر است! اگر در یک صفحه‌ IE چند تب باز کرده‌اید و می‌خواهید یکی از آنها را در یک صفحه‌ جدید باز کنید، کافی است با ماوس آن‌را به قسمتی از صفحه بکشید؛ در این صورت تب موردنظر به یک پنجره‌ جدید منتقل می‌شود.

نحوه کار با تب‌های IE9 در آینده توضیح داده خواهد شد.

نوار هشدار

IE9 ابزاری به نام مشاور عملکرد یا Performance advisor دارد که به شما امکان می‌دهد Add-on‌هایی که ممکن است سرعت باز‌کردن صفحات وب را کُند کند، مدیریت و در صورت لزوم از باز شدن آنها جلوگیری کنید.

وقتی IE9 را باز می‌کنید، این ابزار Add-on‌ها را چک کرده و اگر تشخیص دهد یکی از آنها ممکن است باعث کندی عملکرد مرورگر شود، نوار هشدار را در پایین صفحه باز می‌کند؛ در این قسمت اگر روی دکمه‌ Disable add-ons کلیک کنید، پنجره‌ای باز می‌شود که در آن نام Add-on، تولیدکننده‌ آن و مقدار زمان اضافی که ممکن است با فعال بودن آن هنگام باز شدن IE یا یک تب گرفته‌شود، مشخص شده‌است.

حتی اگر تولید کننده‌ Add-on‌ها مایکروسافت باشد، باز هم این ابزار به وظیفه‌ خود بدرستی عمل خواهد کرد! از طریق این ابزار می‌توانید با غیرفعال‌کردن Add-on‌های اضافی، سرعت کار با IE9 را بهبود بخشید. برای مشاهده‌ وضعیت Add-on‌ها می‌توانید از منوی Tools، روی گزینه‌ Manage add-ons کلیک کنید.

نوار هشدار یا Notification bar، اطلاعات و عملکردهای بسیار مفید دیگری نیز در اختیارتان قرار می‌دهد؛ به عنوان مثال هنگامی که وب‌سایتی حاوی Pop-up را باز می‌کنید، از طریق این نوار به شما هشدار داده شده و در آن، منبع Pop-up نیز مشخص می‌شود و شما می‌توانید از طریق گزینه‌های موجود اجازه‌ باز شدن آن را بدهید یا از باز شدن آن جلوگیری کنید. پیغام‌ها و گزینه‌های مختلف دیگر مثلا هنگام دانلود یا باز‌کردن یک فایل در یک وب‌سایت نیز تماما به این نوار منتقل شده ‌است.

امنیت بیشتر و دانلود سریع‌تر

IE9 از نظر امنیت (Security) پیشرفت‌های بسیاری نسبت به نسخه‌های قبلی IE داشته‌است. یکی از مهم‌ترین آنها Smart screen filter است. با این ابزار شما می‌توانید با اطمینان بیشتری در اینترنت فعالیت کنید و از خطرات احتمالی همچون تبلیغات مخرب، سایت‌های جعلی و... مصون بمانید. Smart screen filter از طریق مجموعه‌ای از ابزارهای پیچیده شما را در مقابله با برخی تهدیدات که در ادامه آنها اشاره شده، یاری می‌دهد:

ـ خطر وب‌سایت‌های جعلی که خود را شبیه وب‌سایت‌های معتبر، مثلا پورتال یک بانک درآورده‌اند و به دنبال جمع‌آوری اطلاعات کاربران و سوء‌استفاده از آنها هستند. این نوع از خطرات با عنوان Phishing شناخته می‌شود و اغلب در صورتی شما را تهدید می‌کند که از لینک‌های غیرمعتبر، وب‌سایت‌های مختلف را باز کنید.

ـ خطر دانلود فایل‌هایی که استفاده از آنها با ریسک امنیتی تشخیص داده شود؛ این ابزار همچنین پیغام‌های غیرضروری هنگام دانلود فایل از وب‌سایت‌های شناخته شده و معتبر را حذف می‌کند.

ـ خطر نفوذ بدافزارها و بخصوص تروجان‌ها به رایانه؛ در این صورت این ابزار جلوی نفوذ نرم‌افزارهایی را که بالقوه مخرب تشخیص داده شوند به سیستم شما خواهد گرفت. البته در نظر داشته باشید که Smart screen filter کار یک Anti-malware را انجام نمی‌دهد و باید از این امکان علاوه بر استفاده از چنین نرم‌افزارهایی برای محافظت بیشتر رایانه بهره جست.

هنگامی که یک وب‌سایت، مخرب تشخیص داده شود، IE9 جلوی باز شدن آن‌را به صورت کامل می‌گیرد؛ ولی اگر قسمتی از سایت مثلا یک صفحه از آن آلوده شناخته شود، بدون آن که کل سایت مسدود شود، فقط جلوی باز شدن آن صفحه گرفته خواهد شد.

این ابزار با Download manager نیز کار می‌کند و دانلود فایل‌هایی را که مخرب شناخته شوند بسرعت مسدود می‌کند. البته شما می‌توانید با مسوولیت خود آن فایل را دانلود یا اجرا کنید!

برای فعال و غیرفعال‌کردن Smart screen filter از منوی Tools گزینه‌ای Internet options را انتخاب کرده و به برگه‌ Advanced بروید، سپس از فهرست موجود، ذیل عنوان Security گزینه Smart screen filter را پیدا کنید.

امنیت بیشتر؛ دانلود سریع‌تر با IE9

 فاکتور سرعت برای مرورگرها وقتی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند که با موضوع جایگزینی نرم‌افزارهای موسوم به Desktop-base با نرم‌افزارهای Web-base روبه‌رو باشیم! در آینده‌ای نه‌چندان دور شما به جای خرید نرم‌افزارها و نصب آن روی سیستم خانگی خود، می‌توانید با پرداخت هزینه‌های آنلاین بسیار ناچیز یا به صورت رایگان از همان نرم‌افزارها در قالب صفحات وب استفاده کنید. اینجاست که علاوه بر مواردی نظیر سرعت لینک ارتباطی و... سرعت مرورگر بسیار حائز اهمیت خواهد بود. مجموعه نرم‌افزارهای Google Docs مثال خوبی برای نرم‌افزارهای Web-base است که سرعت مرورگر شما در کارایی آنها تاثیر فراوانی دارد.

بد نیست بدانید که مایکروسافت از یک موتور جدید جاوا اسکریپت به نام چاکرا در IE9 استفاده کرده که دارای چند پردازنده‌ مختلف برای پردازش کدهاست. IE9 علاوه بر این، سرعت رندر‌کردن متن و گرافیک‌های موجود در صفحات وب را با استفاده مستقیم از GPU رایانه، بهبود بخشیده‌است. سرعت دانلود از طریق این مرورگر نیز به واسطه‌ ابزار دانلود جدید آن به مراتب بیشتر شده‌است.

IE9 سازگار با ویندوز 7

IE9 را می‌توانید بسادگی در Taskbar یا Start menu نگه دارید یا به عبارت دیگر Pin کنید. در این صورت با کلیک راست روی آیکون آن در Takbar یا باز‌کردن Jump list آن در منوی استارت، قسمت‌های مختلفی از جمله Pinned، Frequent و Tasks را خواهید دید.

در قسمت Task برخی از فرمان‌هایی که می‌توانید به IE9 دهید از جمله باز شدن در حالت InPrivate یا باز‌کردن یک Tab جدید را مشاهده خواهید کرد. در قسمت Frequent، سایت‌هایی که اغلب با آنها سروکار دارید فهرست می‌شوند. اگر ماوس را روی آنها حرکت دهید، در سمت راست آیکون Pin را مشاهده می‌کنید که با کلیک روی آن، نشانی سایت مورد نظر به قسمت Pinned منتقل شده و تا زمانی که خودتان آن‌را حذف نکنید، در فهرست باقی خواهد ماند! مشابه این امکانات برای مرورگرهای دیگر از جمله Firefox، Chrome و Opera نیز وقتی که آنها را در نوار وظیفه یا منوی استارت Pin کنید وجود دارد. اما قابلیت منحصر به فرد IE9 در این قسمت، امکان Pin‌کردن یک وب‌سایت به صورت مستقیم در نوار وظیفه و منوی استارت است. برای این کار کافی است تب مورد نظر را از IE9 به Taskbar بکشید و رها کنید. در این صورت آیکون آن وب‌سایت به نوار وظیفه‌ ویندوز اضافه خواهد شد.

بازی با تب‌های IE9 در ویندوز 7 بسادگی امکان‌پذیر است! اگر در یک صفحه‌ IE چند تب باز کرده‌اید و می‌خواهید یکی از آنها را در یک صفحه‌ جدید باز کنید، کافی است با ماوس آن‌را به قسمتی از صفحه بکشید؛ در این صورت تب موردنظر به یک پنجره‌ جدید منتقل می‌شود.

نحوه کار با تب‌های IE9 در آینده توضیح داده خواهد شد.

نوار هشدار

IE9 ابزاری به نام مشاور عملکرد یا Performance advisor دارد که به شما امکان می‌دهد Add-on‌هایی که ممکن است سرعت باز‌کردن صفحات وب را کُند کند، مدیریت و در صورت لزوم از باز شدن آنها جلوگیری کنید.

وقتی IE9 را باز می‌کنید، این ابزار Add-on‌ها را چک کرده و اگر تشخیص دهد یکی از آنها ممکن است باعث کندی عملکرد مرورگر شود، نوار هشدار را در پایین صفحه باز می‌کند؛ در این قسمت اگر روی دکمه‌ Disable add-ons کلیک کنید، پنجره‌ای باز می‌شود که در آن نام Add-on، تولیدکننده‌ آن و مقدار زمان اضافی که ممکن است با فعال بودن آن هنگام باز شدن IE یا یک تب گرفته‌شود، مشخص شده‌است.

حتی اگر تولید کننده‌ Add-on‌ها مایکروسافت باشد، باز هم این ابزار به وظیفه‌ خود بدرستی عمل خواهد کرد! از طریق این ابزار می‌توانید با غیرفعال‌کردن Add-on‌های اضافی، سرعت کار با IE9 را بهبود بخشید. برای مشاهده‌ وضعیت Add-on‌ها می‌توانید از منوی Tools، روی گزینه‌ Manage add-ons کلیک کنید.

نوار هشدار یا Notification bar، اطلاعات و عملکردهای بسیار مفید دیگری نیز در اختیارتان قرار می‌دهد؛ به عنوان مثال هنگامی که وب‌سایتی حاوی Pop-up را باز می‌کنید، از طریق این نوار به شما هشدار داده شده و در آن، منبع Pop-up نیز مشخص می‌شود و شما می‌توانید از طریق گزینه‌های موجود اجازه‌ باز شدن آن را بدهید یا از باز شدن آن جلوگیری کنید. پیغام‌ها و گزینه‌های مختلف دیگر مثلا هنگام دانلود یا باز‌کردن یک فایل در یک وب‌سایت نیز تماما به این نوار منتقل شده ‌است.

امنیت بیشتر و دانلود سریع‌تر

IE9 از نظر امنیت (Security) پیشرفت‌های بسیاری نسبت به نسخه‌های قبلی IE داشته‌است. یکی از مهم‌ترین آنها Smart screen filter است. با این ابزار شما می‌توانید با اطمینان بیشتری در اینترنت فعالیت کنید و از خطرات احتمالی همچون تبلیغات مخرب، سایت‌های جعلی و... مصون بمانید. Smart screen filter از طریق مجموعه‌ای از ابزارهای پیچیده شما را در مقابله با برخی تهدیدات که در ادامه آنها اشاره شده، یاری می‌دهد:

ـ خطر وب‌سایت‌های جعلی که خود را شبیه وب‌سایت‌های معتبر، مثلا پورتال یک بانک درآورده‌اند و به دنبال جمع‌آوری اطلاعات کاربران و سوء‌استفاده از آنها هستند. این نوع از خطرات با عنوان Phishing شناخته می‌شود و اغلب در صورتی شما را تهدید می‌کند که از لینک‌های غیرمعتبر، وب‌سایت‌های مختلف را باز کنید.

ـ خطر دانلود فایل‌هایی که استفاده از آنها با ریسک امنیتی تشخیص داده شود؛ این ابزار همچنین پیغام‌های غیرضروری هنگام دانلود فایل از وب‌سایت‌های شناخته شده و معتبر را حذف می‌کند.

ـ خطر نفوذ بدافزارها و بخصوص تروجان‌ها به رایانه؛ در این صورت این ابزار جلوی نفوذ نرم‌افزارهایی را که بالقوه مخرب تشخیص داده شوند به سیستم شما خواهد گرفت. البته در نظر داشته باشید که Smart screen filter کار یک Anti-malware را انجام نمی‌دهد و باید از این امکان علاوه بر استفاده از چنین نرم‌افزارهایی برای محافظت بیشتر رایانه بهره جست.

هنگامی که یک وب‌سایت، مخرب تشخیص داده شود، IE9 جلوی باز شدن آن‌را به صورت کامل می‌گیرد؛ ولی اگر قسمتی از سایت مثلا یک صفحه از آن آلوده شناخته شود، بدون آن که کل سایت مسدود شود، فقط جلوی باز شدن آن صفحه گرفته خواهد شد.

این ابزار با Download manager نیز کار می‌کند و دانلود فایل‌هایی را که مخرب شناخته شوند بسرعت مسدود می‌کند. البته شما می‌توانید با مسوولیت خود آن فایل را دانلود یا اجرا کنید!

برای فعال و غیرفعال‌کردن Smart screen filter از منوی Tools گزینه‌ای Internet options را انتخاب کرده و به برگه‌ Advanced بروید، سپس از فهرست موجود، ذیل عنوان Security گزینه Smart screen filter را پیدا کنید.

نکاتی که در مورد سرچ گوگل نمی‌دانید

سرچ کردن محتوای مورد نیاز در موتورهای جستجو از ابتدایی ترین کارهایی است که هر کسی که سر و کارش به اینترنت افتاده باشد با آن آشنایی دارد. در میان بزرگ ترین و معروف ترین موتور جستجو، گوگل، سهم زیادی در سرچ روزانه مردم دنیا دارد. تا جایی که "گوگل کردن" به فعل تبدیل شده و معادل سرچ کردن در اینترنت به حساب می آید.

اما به راستی چقدر با ریزه کاری های سرچ کردن آشنایی داریم؟ مثلا خود شما چقدر طول می کشد تا با سرچ به محتوای مورد نظرتان برسید؟ اگر این زمان برای شما طولانی است با دانستن چند نکته کوچک می توانید  سرچ خود را بهبود دهید و زودتر به محتوای مورد نظرتان برسید.

** در ابتدا لازم است بگوییم که جستجوی گوگل بر مبنای کلمات کلیدی است که وارد می کنید. هر چه این کلمات دقیق تر باشند، موتور گوگل شما را زودتر به محتوای مورد نظرتان می رساند. وقتی عبارت information and communications technology را در تایپ می کنید، گوگل به دنبال صفحاتی می گردد که این سه عبارت در آن وجود داشته باشد. در این حالت ترتیب برای گوگل اهمیتی ندارد.

چیزی که در بین عموم جا افتاده این است که استفاده از کلمات زیاد برای سرچ بد است. این باور درست نیست. چون استفاده از کلمات محدود هم گستره سرچ شما را بسیار بزرگ می کند. به نظر من برای جستجو استفاده از سه تا پنج واژه مناسب است.

اگر می خواهید این عبارت را دقیقا به همین ترتیب جستجو کنید کافی ست آن را در کوتیشن قرار دهید.

 "information and communications technology"

دقت کنید در گوگل عباراتی که میان کوتیشن قرار می گیرند نباید بیشتر از ده کلمه باشد. گوگل بیشتر از ده کلمه را نمی پذیرد.

**حالا فرض کنید می خواهید به دنبال صفحاتی بگردید که یا دارای عبارات information  باشند یا communication و یا technology. در این حالت از عملگر OR استفاده می کنیم. عملگرهای منطقی در گوگل دقیقا بر همان مبنای ریاضی کار می کنند.

Information OR communications OR technology

همچنین می توانید به جای عبارت OR از ععلامت مخصوص آن | (پایپ نامیده می شود) استفاده کنید.

**در جستجوهای گوگل، عبارتی مانند to، a، the و مانند اینها دور ریخته می شود و به حساب نمی آید. اگر می خواهید این عبارت ها حتما در سرچ لحاظ شوند کافیست از علامت + استفاده کنید.

**علامت - (منفی) نیز کاربرد جالبی دارد و بسیار کارآمد است. فرض کنید به دنبال محتوایی هستید که دارای عبارت information and communications technology باشد ولی از شرکت apple در آن حرفی زده نشده باشد. برای این کار کافی ست مانند نمونه زیر سرچ کنید.

“information and communications technology”‌ – “apple”‌

با این کار، گوگل تمام محتواهایی که عبارت information and communications technology را دارد پیدا می کند و آنهایی که کلمه apple در آنها ذکر شده را فیلتر می کند و سپس نتایج را به شما نشان می دهد.

**ترفند دیگری که نیاز دارید، * است. فرض کنید دنبال محتوایی هستید که دقیقا نمی دانید برای سرچ کردن ان باید از چه واژه ای استفاده کنید. کافیست به جای واژه ای که نمی دانید از علامت * استفاده کنید. به مثال زیر توجه کنید.

microsoft * windows

**اگر بخواهید به دنبال عنوان های یک سایت مشخص بگردید چه می کنید؟ با تایپ کردن عبارت INTITLE در مقابل اسم سایت، عناوین برایتان به نمایش در خواهد آمد. البته این در شرایطی ایت که برای صفحات آن وبسایت اینتایتل تعریف شده باشد.

Tebyan :INTITLE

** فرض کنید می خواهید دوربین دیجیتالی بخرید و محدوده قیمت برای تان اهمیت دارد. چه طور سرچ می کنید؟ برای این منظور کافیست از "..." استفاده کنید. برای مثال:

Camera digital $800…1000

**اگر به دنبال موضوعی در سایت خاصی هستید، می توانید از عبارت site: در قسمت سرچ بهره ببرید. با این کار گوگل تنها صفحاتی را به عنوان نتیجه نشان تان می دهد که مربوط به سایت ذکر شده باشند.

Site: tebyan.net

همچنین اگر محقق هستید و به سرچ دقیق احتیاج دارید، می توانید از صفحه جستجوی پیشرفته گوگل تحت عنوان Advanced Search و به آدرس http://www.google.com/advanced_search  مراجعه کنید.

قبل از سرچ کردن کمی روی معنای عبارت فکر کنید و بهترین کلید واژه ها برای جستجو را بیابید و استفاده کنید.

جای پای خود را از گوگل پاک کنید

شاید بپرسید یک پارچگی اطلاعات میان سرویس های مختلف گوگل به چه معناست. تا به حال وارد سایت معرفی فیلم یا کتاب شده اید؟ اگر دقت کرده باشید در این گونه سایت ها بر اساس جستجوهای قبلی و موضوعاتی که قبلا مشاهده کرده اید، سایت به شما پیشنهاداتی در همان ژانر می دهد. در واقع سایت های مذکور از روی اطلاعات قبلی شما که در کوکی ذخیره شده است تشخیص می دهند شما چه کسی هستید و چه علاقه هایی دارید و بر مبنای اطلاعات قبلی، اطلاعات جدیدی را برای شما به نمایش می گذارند. این ویژگی برای سایت هایی که در آن لاگین نمی کنید یا اطلاعات خاصی ندارید، آنچنان اهمیتی ندارد. ولی همین ویژگی را برای سرویس های گوگل تصور کنید. در حساب کاربری جیمیل تان لاگین می کنید و تمام اطلاعاتی که در گوگل سرچ کرده اید برای تان نمایان می شود. تمام فیلم ها و کلیپ هایی که در یوتیوب دیده اید در حافظه پروفایل تان ثبت می شود. و این قابلیت روی تمام سرویس های گوگل اعمال خواهد شد. گوگل دیگر می داند شما چه کسی هستید، چه چیزهایی سرچ می کنید، چه کلیپ هایی دیده اید، چه تصاویری به اشتراک گذاشته اید. چه افرادی را در حلقه گوگل پلاس تان دارید و.. .

تا پیش از این گوگل تمام این اطلاعات را از شما داشت ولی اطلاعات هر سرویس منحصر به همان سرویس بود. اگر قبلا تنظیمات web history را تنظیم نکرده اید اکنون فرصت خوبی برای تنظیم است.

قدم اول : لاگین کنید

در حساب کاربری گوگل خود لاگین کنید. وارد آدرس https://www.google.com/history  شوید. در این قسمت می توانید جستجوهای قبلی خودتان در گوگل را ببینید.

قدم دوم : پاک کردن

سابقه تان جلوی چشمانتان است! نگران نشوید. تنها کافیست روی گزینه Remove All Web History کلیک کنید. از پایین صفحه روی گزینه ok کلیک کنید.

قدم سوم : آینده

اگر می خواهید اطلاعات جستجوی شما در حساب کاربری تان ثبت نشود می توانید گزینه web history on را روی pause نگه دارید. اگر روزی احساس کردید به این قابلیت یک پارچگی اطلاعات میان سرویس های مختلف گوگل نیاز دارید، کافیست بازگردید و گزینه pause را به resume تبدیل کنید.

حال که در مورد امنیت اطلاعات در حساب کاربری گوگل صحبت کردیم بد نیست به یک قابلیت نه چندان امن ولی جالب در گوگل کروم اشاره کنیم.

شما چندتا حساب کاربری در گوگل دارید؟ اگر فقط یک حساب کاربری دارید این ویژگی به کار شما نمی اید ولی اگر هم زمان از چندین حساب کاربری استفاده می کنید حتما با مشکل لاگین کردن در یک مرورگر با حساب های مختلف مواجه شده اید. در این حالت برای وارد شدن به یک حساب، باید از حساب فعلی خارج شد و سپس در اکانت بعدی لاگین کرد.

با تنظیملت گوکل کروم می توانید از این سوییچ کردن خلاص شوید.

قابلیت پشتیبانی همزمان از چندین حساب کاربری در گوگل، در نسخه 16 کروم لحاظ شده است. این ویژگی برای افرادی که چند حساب کاربری دارند و یا خانواده هایی که همگی از یک دستگاه استفاده می کنند می تواند مفید باشد.

قدم اول : روی گزینه آچار شکل گوشه صفحه کلیک کنید. گزینه Sign into Chrome را برای ایجاد یک پروفایل جدید انتخاب کنید. اگر قبلا از گزینه Chrome Sync استفاده کرده اید می توانید حساب خود را به صورت Signed in as مشاهده کنید.

قدم دوم : از همان منو آچار شکل گزینه Options را انتخاب کنید. به دنبال Personal Stuff بگردید و از آنجا روی Add new user کلیک کنید.

قدم سوم : پنجره جدیدی در کروم باز می شود. از قابلیت استفاده همزمان از چند اکانت در یک مرورگر لذت ببرید.

فقط توجه کنید این کار اصلا امنیت داده های شما را تضمین نمی کند. اگر شراکتا از یک سیستم استفاده می کنید، بقیه می توانند به پروفایل شما سوییچ کنند و به اطلاعاتتان دست رسی داشته باشند.