محمود افشار ، فرزند حاج محمدصادق در سال 1311 قمري ( 1269 شمسي ) در شهر يزد ديده به جهان گشود. با طي نمودن تحصيلات مقدماتي ، هندوستان رفت و مدت سه سال در آنجا تحصيل پرداخت. در سال 1274 به ايران بازگشت و در رشته ي حقوق به تحصيل اشتغال ورزيد. در سال 1290 به اروپا سفر كرد و در سال 1298 از دانشگاه لوزان سوييس با درجه ي دكتراي حقوق سياسي فارغ التحصيل گرديد. دكتر افشار در سال 1303 به عضويت شوراي عالي تجارت منصوب شد. وي در سال 1305 به دعوت علي اكبر داور به عدليه رفت و در شعبه ي استيناف عضويت پيداكرد. آنگاه در سال 1309 به هندوستان و اروپا سفر كرد و پس از بازگشت در سال 1310 ، رياست اداره ي حقوقي و اقتصادي وزارت ماليه ( دارايي ) و سپس عضويت شعبه ي تجديدنظر ديوان محاكمات به او محول شد. افشار در سال 1311 به عضويت در هيئت ممتحنه ي مسابقه ي محصلين اعزامي به اروپا و از سال 1313 به بعد ، به عضويت در هيئت قضاوت دانشكده حقوق و علوم سياسي در امتحان درس هاي ماليه و اقتصاد درآمد. مدتي بعد به وزارت دادگستري انتقال يافت و در سمت وكالت عمومي در ديوان تميز مشغول به كار شد و دو سال بعد به عنوان مستشار ديوان كشور منصوب گرديد. او در سال 1319 به عضويت شوراي عالي تبليغات درآمد و در سال 1322 به وزارت فرهنگ منتقل و در پست مشاور و بازرس به كار پرداخت. آنگاه در سال 1323 از طرف وزارت فرهنگ به معاونت آن وزارتخانه منصوب گرديد و پس از يك سلسله فعاليت هاي سياسي و انتخاباتي در سال 1325 ، خود را از مشاغل دولتي كناركشيد.
علوم انساني
حقوق
حقوق سياسي
محمود افشار ، فرزند حاج محمدصادق مي باشد.
محمود افشار ، علوم مقدماتي را در مكاتب قديم و مدرسه ي مشيريه ي يزد به پايان برد. در چهارده سالگي به اتفاق عموي خود به هندوستان رفت و مدت سه سال در بمبئي در مدرسه ي سن زوير به تحصيل پرداخت. در سال 1274 به ايران بازگشت و در رشته ي حقوق به تحصيل اشتغال ورزيد. در سال 1290 به اروپا سفر كرد و در دانشگاه لوزان سوئيس به تحصيل در رشته ي علوم سياسي پرداخت و موفق به دريافت ليسانس گرديد. آنگاه در سال 1294 ، تحصيل در مدرسه ي عالي تجارت لوزان و سپس دانشكده علوم سياسي را آغاز نمود. وي در همان سال براي تحصيل زبان به آلمان سفر كرد و سپس در سال 1298 از دانشگاه لوزان با درجه ي دكتراي حقوق سياسي فارغ التحصيل گرديد و رساله ي دكتراي خود را درباره ي سياست روس و انگليس در ايران نوشت.
محمود افشار در سال 1294 ، ضمن تحصيل در سوئيس با هم شاگردي هاي ايراني « انجمن دانش گستر » را بنيان نهاد و مدتي رياست انجمن با او بود.
محمود افشار در سال 1300 با بانو نصرت برازنده در يزد ازدواج نمود كه حاصل اين ازدواج ، هشت فرزند به نام هاي قباد ، خسرو ، ساسان ، فرنگيس ، مهربانو ، مهدخت ، نادر و ايرج مي باشد.
محمود افشار در روز 28 آذر سال 1362 در نودسالگي پس از عمري تلاش پرثمر توأم با نيكنامي بدرود حيات گفت.
محمود افشار در سال 1303 به عضويت شوراي عالي تجارت منصوب شد. وي در سال 1305 به دعوت علي اكبر داور به عدليه رفت و در شعبه ي استيناف عضويت پيداكرد. آنگاه در سال 1309 به هندوستان و اروپا سفر كرد و پس از بازگشت در سال 1310 ، رياست اداره ي حقوقي و اقتصادي وزارت ماليه ( دارايي ) و سپس عضويت شعبه ي تجديدنظر ديوان محاكمات به او محول شد. افشار در سال 1311 به عضويت در هيئت ممتحنه ي مسابقه ي محصلين اعزامي به اروپا و از سال 1313 به بعد ، به عضويت در هيئت قضاوت دانشكده حقوق و علوم سياسي در امتحان درس هاي ماليه و اقتصاد درآمد. پس از آن در سال 1314 مجدداً رهسپار اروپا گرديد و پس از بازگشت ، به وزارت دادگستري انتقال يافت و در سمت وكالت عمومي در ديوان تميز مشغول به كار شد و دو سال بعد به عنوان مستشار ديوان كشور منصوب گرديد. او در سال 1319 به عضويت شوراي عالي تبليغات درآمد و در سال 1322 به وزارت فرهنگ منتقل و در پست مشاور و بازرس به كار پرداخت. آنگاه در سال 1323 از طرف وزارت فرهنگ به معاونت آن وزارتخانه منصوب گرديد و پس از يك سلسله فعاليت هاي سياسي و انتخاباتي در سال 1325 ، خود را از مشاغل دولتي كناركشيد.
محمود افشار در سال 1302 پس از بازگشت از هندوستان ، در مدرسه ي دارالفنون و مدرسه ي نظام به تدريس زبان فرانسه پرداخت. وي در سال 1304 به تدريس در مدرسه ي علوم سياسي در رشته ي اقتصاد و تاريخ ديپلماسي ايران اشتغال ورزيد.
محمود افشار در سال 1297 با همكاري علي اكبر داور ، ابوالحسن حكيم ، مهندس حسين امين و دكتر كتابچي خان در سوئيس « اتحاديه ايرانيان » را تشكيل داده و جلسات سخنراني برگزار مي نمود. او در سال 1301 به همراهي دكتر علي اكبر سياسي ، محسن رئيس ، اسماعيل مرآت و دكتر حسن مشرف نفيسي ، حزب « ايران جوان » را تشكيل داد. وي در سال 1304 به تأسيس مدرسه ي تجارت اقدام كرد و رياست آن را خود برعهده گرفت.
محمود افشار در سال 1296 در روزنامه ي حبل المتين ( كلكته ) و مجله ي كاوه ( برلين ) به زبان فارسي و در روزنامه هاي فرانسوي زبان سوئيس ، مقالات اجتماعي سياسي به چاپ رساند. وي در سال 1300 با سفر به انگليس ، مقاله ي سياسي شديداللحني عليه قرارداد 1919 در روزنامه ي نير ايست لندن چاپ كرد ، به طوري كه دولت انگليس از دادن ويزاي هندوستان به او براي مسافرت از آن راه به ايران خودداري نمود. وي با روزنامه هاي يزد و تهران ، مانند شيركوه ، ستاره ي جهان ، ايران ، شفق سرخ و تجدد ايران نيز همكاري نزديك داشت و مقالات سودمندي در اين روزنامه ها نوشت. وي در سال 1304 ، مجله ي « آينده » را منتشر نمود و پس از آن توفيق يافت دوره ي جديد آن را در سال 1322 انتشار دهد ، ولي پس از 16 شماره در محاق تعطيل افتاد. او در سال 1305 در انتخابات تهران و يزد شركت نمود. در سال 1323 در حزب ميهن پرستان سخنراني كرد و متعاقب آن از وزارت فرهنگ استعفا داد. در سال 1325 در انتخابات از حوزه ي انتخابيه ي يزد شركت نمود و سرانجام پس از يك سلسله فعاليت هاي سياسي و انتخاباتي ، خود را از مشاغل دولتي كنار كشيد و در طي مدت بيست و چندسال به سير و سفر به دور دنيا پرداخت.
دكتر افشار از سال 1337 تا 1341 به فكر ايجاد موقوفات براي كارهاي خير فرهنگي افتاد و به نگارش و ثبت 5 وقفنامه توفيق يافت. در اين زمان مجدداً مجله ي آينده را داير كرد و پس از انتشار 6 شماره ، بار ديگر تعطيل گرديد. وي در سال 1338 از خدمت دولتي بازنشسته شد و در سال 1352 قسمتي از رقبات موقوفه را به دانشگاه تهران واگذار كرد و به طور رايگان در اختيار سازمان لغتنامه ي دهخدا و مؤسسه ي باستان شناسي قرار گرفت. افشار در سال 1354 مجله ي آينده را منتشر نمود و به نشر چهار دوره ي ديگر همت گماشت.

 


    1  
      ويژگي اثر : در سه مجلد.
2  
      3  
      ويژگي اثر : اين كتاب در سال 1352 به زبان فرانسه نوشته شده و در سال 1358 با الحاق مقدمه و پيوست هاي تازه از مؤلف درباره ي قرارداد 1919 و رجال سياسي ايران ، توسط ضياءالدين دهشيري به فارسي ترجمه گرديده است.
4  
      ويژگي اثر : در دو مجلد.
5  
      ويژگي اثر : در دو مجلد.





    1سخنوران نامي معاصر ايران ، تأليف : سيدمحمدباقر برقعي ، ج 1 ، قم : نشر خرم ، صص 312-3132نامواره دكتر افشار ، به كوشش ايرج افشار و با همكاري كريم اصفهانيان ، ج 4 ، تهران : 1367 ، صص 15-