از سنین کودکی پوشیده ایم رخت سیاه

ریختیم اشک و زدیم بر سینه گفتیم یا حسین

غم نخوریم

گر روز محشر گم شدیم در بین خلق

هر کجا باشیم ما را میکند پیدا حسین (ع)

با آب طلا نام حسين قاب کنید

با نام حسين یادی از آب کنید

خواهید مه سربلند و جاوید شوید
تا آخر عمر تکیه بر ارباب کنید

غرور ساقی

خوردی زمین و حیثیت لشکرم شکست                    اصلی ترین ستون خیام حرم شکست

فریاد های «انکسری» بی  دلیل نیست                     در اوج درد تکیه گه آخرم شکست

از ناله های «یا ولدی» در کنار تو                              معلوم شد که باز دل مادرم شکست

درد مرا فقط پدرم درک می کند                                دیدم چگونه بال و پر جعفرم شکست

ساق عمود در سر تو گیر کرده است                         نعره زنم که وای سر حیدرم شکست

تو در میان علقمه از پا نشستی و                           در بین خیمه ها سپر خواهرم شکست

وقتی عمود خیمه کشیدم سکینه گفت:                   دیدی غرور ساقی آب آورم شکست

آن شب که سوخته ها همه دور زینب اند                  گوید عمو کجاست ببیند سرم شکست

وقتی شتاب سیلی و مرکب یکی شدند                   هر جفت گوشواره، زیر معجرم شکست

 اللهم ارزقنا کربلا
روز و شب دارم دعا           آرزومه ای خدا        دیدن شیش گوشه ی کربلا

همه رفتن کربلا                 به دیار نینوا       اسم من از قلم افتاده خدا
من و این دیده ی تر        من و قلب پرشرر     من و یک عکس ضریح کربلا
حرم اربابم حسین       صحن بین الحرمین      شده فکر و ذکر و خواب هر شبم
همه سوز و ساز من         اینه امتیاز من       که غلام و سینه چاک زینبم
میرسه تو هیئتا         به مشام جان ما      بوی دلنواز یاس از علقمه
بَه! که چه غوغا میشه    محشری بر پا میشه    شب جمعه کربلا با فاطمه
چی میشه روز جزا           به سپاس گریه ها          ما بشیم از همه آدما جدا
مست شاه نینوا            جای جنت خدا           ما بشیم ساکن کوی کربلا

محرم آمد با صدای بی وفایی اهل کوفه، با فریاد مسلم که "میا حسین جان کوفه وفا ندارد" و با صدای وای حسینم و وای عباس زینب(سلام الله)
می شنوی نوای زنگ قافله را؟

خیلی وقت بود که دلم برای سینه زنی تنگ شده بود ، برای روز های استغفار ، برای تطهیر روح ، برای پیراهن مشکی ، برای لالایی خوندن ، برای علی اصغر، برای دخترکی سه ساله ، برای روضه قاسم و عون و جعفر ، برای مقتل خوانی روز عاشورا ، برای سینه زنی ، برای علی اکبر  ، برای  شیر مرد دریا نوردی که در آب شنا می کند ولی لب به آن نمی زند و برای سروری که به بالین همه می رود ولی بر بالینش کسی نمانده که بیاید ؛ تنگ شده بود .

عجب از جهل مردمانی ابله که در شناخت ولی خود ناکام ماندند و شبه انسانی میمون باز را به حسین بن علی (ع) همان که رسول خدا فرمود : حسین از من است و من از حسین ؛  فروختند و ای کاش به همین غنیمت می کردند ولی نه ! دنیا بیش از این ها می ارزد .

آری ! برای دنیا پرستانی که انگشتری را با انگشتر جدا می کنند و سری را به قفا می برند و دختران و زنانی را سیلی می زنند و چه خیانت ها که زبان قادر به گفتن آن ها نخواهد بود

فرارسیدن محرم الحرام ماه خون ماه شهادت سرور و سالار شهیدان، حضرت سید الشهدا، امام حسین علیه السلام  و یاران باوفای ایشان را

به پیشگاه حضرت ولی عصر عجل الله تعالی فرجه و شیعیان

و محبین حضرت تسلیت عرض می نمایم.

منظره ی شب عاشورای کربلای سال 61 هجری قمری منظره ای عبرت انگیز و آموزنده بود؛ سعادت، مناعت و بلندی همت از سیمای یاران امام حسین علیه السلام، و شقاوت، دنائت و پستی از چهره ی پلید پیروان بنی امیه هویدا بود.
 

السلام علیک یا أباعبدالله الحسین

فریاد بزن که کربلا ماتم نیست

میراث حسین، درد و داغ و غم نیست

جان مایه نهضت حسینی این است:

هر کس که به ظلم تن دهد، آدم نیست

ز زخم تنت روى ریگ بیابان
به اشک ودل و سوز آه یتیمان
خدایا از این غم چه چاره کنم

حسین جان اى آبروى دو عالم
نگین سلیمان به حلقه خام

(خداحافظ اى برادر زینب)

توبالاى نیزه رأس پُر از خون
به روى ناقه‏‌ها من دل خون

حسین جان اى آبروى دوعالم
نگین سلیمان به حلقه خاتم

تنت بى سرمانده در دل صحرا
سرت گشته روى نیزه اعدا
برادرجان بى تودر دل صحرا
شده تنها خواهرت گل زهرا

حسین جان اى آبروى دوعالم
نگین سلیمان به حلقه خاتم

کعبه یک زمزم اگر در همه عالم دارد
چشم عشاق بنازم که دو زمزم دارد
هر کجا ملک خدا هست حسینیه توست
هر که را می نگرم شور محرم دارد
نه محرم نه صفر بلکه همه دوره سال
کعبه با یاد غمت جامه ماتم دارد
روضه خوان تو خدا گریه کن تو آدم
اشک ارثی است که ذریه آدم دارد

اَلسَّلامُ عَلَی الْحُسَیْنِ وَ عَلی عَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ وَ عَلی اَوْلادِ الْحُسَیْنِ وَ عَلی اَصْحابِ الْحُسَیْنِ

التماس دعا

*ای کاش فردا نمی‌شد

خدایا! چه می‌شد اگر امشب را آن فردا نبود و تا صبح روز قیامت، بامدادش نبود و در فردایش آن جنایات هولناکی که تا آن تاریخ سابقه نداشت و بعد از آن همانند و نظیرش اتفاق نخواهد افتاد، رخ نمی‌داد و تاریخ بشریت، سیاه و آن چنان پر از ننگ و عار نمی‌شد و اوج بی‌رحمی، بی‌وجدانی و درنده‌خویی برخی ابنای بشر، که از هیچ مخلوق دیگری ظهور نمی‌کند، نشان داده نمی‌شد، و آن ددمنشانی که در صحرای کربلا برای ارتکاب بزرگ‌ترین جرایم تاریخ گرد آمده بودند، فرصت این همه گستاخی و اظهار خباثت نفس را نمی‌یافتند.

السلام علیک یا اباعبدالله وعلی الارواح التی حلت به فنائک علیک منی سلام الله ابدا ما بقیت و بقی اللیل و النهار و لا جعله الله آخر العهد منی لزیارتکم،

السلام علی الحسین

وعلی علی ابن الحسین

وعلی اولاد الحسین

و علی الاصحاب الحسین