احاديث
حدیث (1173) پیامبر اکرم (ص) می فرمایند:
مَن ساءَتهُ سَيِّئَتُهُ وسَرَّتهُ حَسَنَتُهُ فَهُوَ أمارَةُ المُسلِمِ المُؤمِنِ، وَأَمارَةُ المُنافِقِ الَّذي لاتَسوؤُهُ سَيِّئَتُهُ ولا تَسُرُّهُ حَسَنَتُهُ
هر كس از بدىاش ناراحت و از خوبىاش خوشحال شود، اين نشانه مسلمان مؤمن است و نشانه منافق اين است كه بدىاش ناراحتش نمىكند و خوبىاش او را خوشحال نمىسازد.
الدرالمنثور، ج4، ص 66
حدیث (1174) پیامبر اکرم (ص) می فرمایند:
اِنَّ اللّهَ يُحِبُّ النفاقَ وَ يُبغِضُ لاِقتارَ، فَاَنفِق وَ اَطعِم وَ لا تُصَرصِر فَيَعسِر عَلَيكَ الطَّلَبُ
خداوند خرج كردن را دوست دارد و با سخت خرج كردن دشمن است پس انفاق و اطعام كن و به ثروت اندوزى مپرداز كه كسب ثروت تو را به سختى مىاندازد.
بحارالأنوار، ج64، ص 282، ح 43
حدیث (1175) پیامبر اکرم (ص) می فرمایند:
طَهِّروا هذِه الاَجسادَ طَهَّرَكُمُ اللّهُ، فَاِنَّهُ لَيسَ عَبدٌ يَبيتُ طاهِرا اِلاّ باتَ مَعَهُ مَلَكٌ فى شِعارِهِ وَ لا يَتَقَلَّبُ ساعَةً مِنَ اللَّيلِ اِلاّ قالَ: اَللّهُمَّ اغفِر لِعَبدِكَ فَاِنَّهُ باتَ طاهِرا
اين بدنها را پاكيزه كنيد، خداوند پاكيزهتان كند، زيرا هيچ بندهاى نيست كه شب با بدنى پاكيزه بخوابد مگر اينكه فرشتهاى در جامه او با وى مىخوابد و هيچ لحظهاى از شب از اين پهلو به آن پهلو نمىشود، مگر اينكه آن فرشته مىگويد: خدايا بندهات را بيامرز، زيرا كه با بدنى پاكيزه خوابيده است
كنز العمال، ح 26003
حدیث (1176) امام صادق (ع) می فرمایند:
العالِمُ بِزَمانِهِ لا تَهجُمُ عَلَيهِ اللَّوابِسُ
كسى كه به اوضاع زمان خود آگاه باشد، گرفتار هجوم اشتباهات نمى شود
كافى، ج 2، ص 164، ح 5
حدیث (1177) امام باقر (ع) می فرمایند:
الطَّمَعُ هُو الفَقرُ الحاضِرُ
طمع كردن همان فقر موجود است.
ميزان الحكمة ح 8272
حدیث (1178) امام کاظم (ع) می فرمایند:
طوبى لِلمُصلِحينَ بَينَ النّاسِ، اُولئِكَ هُمُ المُقَرَّبونَ يَومَ القيامَةِ
خوشا به حال اصلاح كنندگان بين مردم، كه آنان همان مقرّبان روز قيامتاند.
تحف العقول، ص 393
حدیث (1179) امام صادق (ع) می فرمایند:
حُسنُ الخُلُق مَجلَبَةٌ لِلمَوَدَّةِ
خوش خويى جلب كننده دوستى است .
دوستى : ص 102 ح 193
حدیث (1180) امام علی (ع) می فرمایند:
مَنِ اتَّقَى اللَّهَ اَحَبَّهُ النَّاسُ
هر كس تقواى الهى پيشه كند، مردم او را دوست خواهند داشت.
كشف الغمه، ج 3، ص 139
حدیث (1181) پیامبر اکرم (ص) می فرمایند:
اِذا رَآى اَحَدُكُم مِن نَفسِهِ اَو مالِهِ اَو مِن اَخيهِ ما يُعجِبُهُ فَليَدعُ لَهُ بِالبَرَكَةِ فَاِنَّ العَينَ حَقٌ
هرگاه يكى از شما در خودش، يا مالش، يا برادرش، چيز جالب توجهى ديد، براى بركت يافتن آن دعا كند؛ زيرا چشم زخم واقعيت دارد.
نهج الفصاحه ، ح 206
حدیث (1182) امام علی (ع) می فرمایند:
اِذَ ا احتَجتَ اِلَى المَشوَرَةِ فى اَمرٍ قَد طَرَاَ عَلَيكَ فَاستَبدِهِ بِبِدايَةِ الشُّبّانِ ، فَاِنَّهُم اَحَدُّ اَذهانا وَ اَسرَعُ حَدسا ، ثُمَّ رُدَّهُ بَعدَ ذالِكَ اِلى رَىِ الكُهولِ وَ الشُيوخِ لِيَستَعقِبوهُ وَ يُحسِنُوا، اَلختيارَ لَهُ ، فَاِنَّ تَجرِبَتَهُم اَكثَرُ
هرگاه به مشورت نيازمند شدى ، نخست به جوانان مراجعه نما، زيرا آنان ذهنى تيزتر و حدسى سريعتر دارند . سپس (نتيجه) آن را به نظر ميانسالان و پيران برسان تا پيگيرى نموده، عاقبت آن را بسنجند و راه بهتر را انتخاب كنند، چرا كه تجربه آنان بيشتر است.
شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد ، ج 20، ص 337، ح 866
حدیث (1183) پیامبر اکرم (ص) می فرمایند:
بَيتٌ لا صِبيانَ فيهِ لا بَرَكَةَ فيهِ
خانه اى كه كودك در آن نباشد ، بركت ندارد.
كنز العمّال ، ح 44425
حدیث (1184) امام جواد (ع) می فرمایند:
مَن لَم يَعرِفِ المَوارِدَ أعيَتهُ المَصادِرُ
هر كس نداند كارى را از كجا آغاز كند، از به سرانجام رساندن آن درماند
ميزان الحكمة : ح 3863
حدیث (1185) پیامبر اکرم (ص) می فرمایند:
وَالّذى نَفسى بِيَدِهِ لاتَدخُلُوا الجَنَّةَ حَتّى تُؤمِنوا وَ لا تُؤمِنوا حَتّى تَحابّوا أولا أدُلُّـكُم عَلى شَئىٍ اِذا فَعَلتُموهُ تَحابَبتُم؟ اَفشُوا السَّلامَ بَينَـكُم
به خدايى كه جانم در اختيار اوست، وارد بهشت نمىشويد مگر مؤمن شويد و مؤمن نمىشويد، مگر اينكه يكديگر را دوست بداريد. آيا مىخواهيد شما را به چيزى راهنمايى كنم كه با انجام آن، يكديگر را دوست بداريد؟ سلام كردن بين يكديگر را رواج دهيد.
مشكاة الانوار، ص 157
حدیث (1186) پیامبر اکرم (ص) می فرمایند:
مَن يَضمُن لى بِرَّ الوالِدَينِ وَ صِلَةَ الرَّحِمِ اَضمُن لَهُ كَثرَةَ المالِ وَ زيادَةَ العُمرِ وَ المَحَبَّةَ فِى العَشيرَةِ
هر كس نيكى به پدر و مادر و صله رحم را برايم ضمانت كند، من نيز زيادى ثروت، طول عمر و محبّت او را در دل خويشاوندان ضمانت مىنمايم.
مستدرك الوسائل، ج 15، ص 176، ح 12
حدیث (1187) امام جواد (ع) می فرمایند:
مَن شَهد أمرا فَكَرهه كان كَمَن غَاب عَنه
كسى كه شاهد كارى باشد و آن را ناخوش بدارد مانند كسى است كه شاهد آن نبوده است .
ميزان الحكمة : ح 12879