احاديث

حدیث (865) امام علی (ع) می فرمایند:

اَلْعاقِلُ مَنْ اَحْسَنَ صَنائِعَهُ وَ وَضَعَ سَعْيَهُ فى مَواضِعِهِ 
عاقل کسى است که کارهایش را خوب انجام دهد و تلاشى که مى‏کند، به جا باشد.

غررالحکم، ح 1798

حدیث (866) حضرت محمد(ص) می فرمایند:

لا فَقرَ اشَدُّ مِنَ الجَهلِ لامالَ اَعودُ مِنَ العَقلِ
هیچ فقری سخت تر از نادانی نیست و هیچ مالی سودمندتر ازعقل نیست

اصول کافی ج1ص30

حدیث (867) امام علی (ع) می فرمایند:

بَرَكَةُ العُمرِ فى حُسنِ العَمَلِ
برکت عمر در خوب انجام دادنِ کارهاست

غررالحکم ، ح 4434

حدیث (868) پیامبر اکرم(ص) می فرمایند:

مَن ساءَ خُلقُهُ عَذَّبَ نَفسَهُ وَ مَن كَبُرَ هَمُّهُ سَقُمَ بَدَنُهُ
هر کس بد اخلاق باشد، خودش را عذاب مى‏دهد و هر کس غم و غصه‏اش زیاد شود، تنش رنجور مى‏گردد

نهج الفصاحه، ح 3002

حدیث (869) امام على(ع) می فرمایند:

وُصولُ المَرءِ اِلى كُلِّ ما يَبتَغیهِ مِن طیبِ عَیشِهِ وَ اَمنِ سِربِهِ وَ سَعَةِ رِزقِهِ بِحُسنِ نيَّتِهِ وَ سَعَةِ خُلظِهِ
انسان، با نيّت خوب و اخلاق خوب، به تمام آنچه در جستجوى آن است، از زندگى خوش و امنیت محیط و روزى زیاد، دست مى‏یابد

غررالحکم، ح 10141

حدیث (870) امام على(ع) می فرمایند:

اَلظَّنُّ الصَّوابُ مِن شيَمِ اُولِى الاَلباب
خوش گمانى، از اخلاق عاقلان است.

غررالحکم، ح 1386

حدیث (871) امام صادق (ع) می فرمایند:

اِذا اَرادَ اللّه‏ُ بِقَومٍ هَلاکا ظَهَرَ فیهِمُ الرِّبا
هنگامى که خداوند بخواهد ملتى را نابود کند، رباخوارى در میان آنان رواج می ‏یابد

وسائل الشیعه، ج 18، ص 123، ح 17

حدیث (872) امام على (ع) می فرمایند:

اَلبَرَكَةُ فى مالِ مَن آتَى الزَّکاةَ وَ واسَى المُؤمِنینَ وَ وَصَلَ الاَقرَبینَ
برکت در مال کسى است که زکات بپردازد، به مؤمنان مدد و یارى رساند و به خویشاوندان کمک نماید

تحف العقول، ص 172

حدیث (873) حضرت على (ع) می فرمایند:

لا يَسعَدُ أحَدٌ إلاّ بِإقامَةِ حُدودِ اللّه‏ِ وَ لا يَشقى أحَدٌ إلاّ بِإِضاعَتِها
هیچ کس جز با اجراى حدود و احکام خدا خوشبخت نمى‏شود و جز با ضایع کردن آن بدبخت نمى‏گردد

غررالحکم، ح10853

حدیث (874) حضرت على (ع) می فرمایند:

اِنَّ العِلمَ حَیاةُ القُلوبِ وَ نورُ الاَْبصارِ مِنَ العَمى وَ قُوَّةُ الاَْبدانِ مِنَ الضَّعفِ

به راستى که دانش، مایه حیات دل‏ها، روشن کننده دیدگان کور و نیروبخش بدن‏هاى ناتوان است

امالى صدوق، ص 493، ح 1

حدیث (875) امام باقر (ع)  می فرمایند:

اِنَّ اللّه‏َ عَزَّوَجَلَّ يَقى بِالتَّقوى عَنِ العَبدِ ما عَزُبَ عَنهُ عَقلُهُ وَ يُجَلّى بِالتَّقوى عَنهُ عَماهُ وَ جَهلَهُ

خداوند عزوجل به وسیله تقوا، انسان را از آنچه عقلش به آن نمى‏رسد، حفظ مى‏کند و کوردلى و نادانى را از او دور مى‏نماید.

کافى، ج 8، ص 52، ح 16

حدیث (876) حضرت علی (ع)  می فرمایند:

مَنِ اقتَصَرَ عَلى بُلغَةِ الكَفافِ فَقَدِ انتَظَمَ الراحَةَ وَ تَبَوَّأَ خَفضَ الدَّعَةِ

هر کس به مقدار کفایت، قناعت کند، آسایش مى‏یابد و براى خویش زمینه گشایش فراهم مى‏کند.

نهج البلاغه، حکمت 377

حدیث (877) حضرت علی (ع)  می فرمایند:

اِتَّهِمُوا عُقولَكُم فَاِنِّهُ مِنَ الثِّقَةِ بِها يَکونُ الخَطاءُ

عقل خویش را زیر سؤال ببرید؛ زیرا از اعتماد به آن، خطاها سرچشمه مى‏گیرد.

غررالحکم، ح 2570

حدیث (878) امام صادق (ع)  می فرمایند:

يَعیشُ النّاسُ بِاِحسانِهِم اَکثَرَ مِمّا يَعیشونَ بِاَعمارِهِم وَ يَموتون بِذُنوبِهِم اَکثَرَ مِمّا يَموتونَ بِآجالِهِم

مردم، بیشتر از آن‏که با عمر خود زندگى کنند، با احسان و نیکوکارى خود زندگى مى‏کنند و بیشتر از آن‏که با اجل خود بمیرند، بر اثر گناهان خود مى‏میرند.

دعوات الراوندى، ص 291، ح 33

حدیث (879) حضرت علی (ع)  می فرمایند:

 اَلعاقِلُ مَن صانَ لِسانَهُ عَنِ الغیبَةِ
عاقل کسى است که زبانش را از بدگویى پشت سر دیگران، نگه دارد.

غررالحکم، ح 1955