مقالات پوست و زيبايي

زمينه و هدف: آکنه وولگاريس يک بيماري شايع در دوران نوجواني است که به دليل بروز مشکلات ظاهري بيمار درمان هاي موضعي و سيستميک متنوعي براي آن استفاده مي شود. در مطالعه اخير ميزان اثربخشي ژل ايزوترتينوئين %0.05 در برابر محلول کليندامايسين 1% در درمان آکنه مورد مقايسه قرار گرفته است.
روش اجرا: در اين کارآزمايي باليني تصادفي، 60 بيمار مبتلا به آکنه وولگاريس خفيف تا متوسط انتخاب و به صورت تصادفي به دو گروه 30 نفره تقسيم شدند. براي گروه اول ژل ايزوترتينوئين %0.05 هر شب و براي گروه دوم محلول کليندامايسين 1% موضعي روزي دو بار تجويز شد. پيگيري بيماران به صورت ماهانه و تا 3 ماه ادامه داشت.
يافته ها: کاهش ميانگين تعداد کل ضايعات بعد از درمان در هر دو گروه از لحاظ آماري معني دار بود (P<0.001). تفاوت ميانگين اندکس شدت آکنه بعد از درمان به لحاظ آماري در هر دو گروه معني دار بوده است (P<0.001)، اما ميزان رضايت مندي بيماران در گروه تحت درمان با کليندامايسين بيشتر بود (P=0.001).
نتيجه گيري: کاهش تعداد کل ضايعات و اندکس شدت آکنه در هر دو گروه درماني معني داري بود، ولي با در نظر گرفتن عوارض اندک و رضايت مندي بيشتر بيماران، ترجيحا مي توان محلول کليندامايسين 1% را در درمان ضايعات پاپولوپوستولر آکنه توصيه نمود.

 نسخه قابل چاپ

زمينه و هدف: پرمويي (hirsutism) عبارت است از افزايش رشد موها با الگوي مردانه که حدود 10% زنان را مبتلا مي کند. هدف اين مطالعه، مقايسه سطح تستوسترون آزاد در بزاق و سرم افراد مبتلا به هيرسوتيسم با سطح بزاقي و سرمي اين هورمون در افراد سالم بود.
روش اجرا: در اين مطالعه مورد شاهدي، 30 زن مبتلا به هيرسوتيسم در سنين باروري به همراه 10 شاهد سالم مورد بررسي قرار گرفتند. براي هر فرد، پرسشنامه اي حاوي اطلاعات دموگرافيک و باليني - آزمايشگاهي پر شد. هورمون هاي تستوسترون تام، آزاد و اندکس آندروژن آزاد در بزاق و سرم به روش راديوايمونواسي اندازه گيري شدند و داده هاي حاصل جمع آوري و با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 11.5 توصيف و تحليل شدند. سطح معني داري برابر 0.05 در نظر گرفته شد.
يافته ها: بين هيچ يک از موارد سطح تستوسترون آزاد سرم و بزاق، اندکس آندروژن آزاد سرم و بزاق، اندکس آندروژن آزاد و تستوسترون آزاد ارتباط معني داري يافت نشد. همچنين بين شدت هيرسوتيسم بر اساس معيار فريمن گالوي با سطح بزاقي و سرمي تستوسترون ارتباطي پيدا نشد، درحالي که بين شدت هيرسوتيسم با اندکس آندروژن آزاد (P<0.001) و سطح سرمي تستوسترون تام اين رابطه معني دار بودند (P<0.05 و r=0.01). ميانگين سطح تام تستوسترون سرم بين دو گروه به طور معني داري متفاوت بود (P<0.05).
نتيجه گيري: در اين بررسي بين تستوسترون آزاد بزاق و تستوسترون آزاد سرم با روش راديوايمونواسي ارتباط معني داري ديده نشد. بنابراين به نظر مي رسد اين روش به عنوان يک جايگزين مناسب براي ارزيابي سرمي اين هورمون نباشد.

 نسخه قابل چاپ

زمينه و هدف: هدف عمده افراد از جراحي زيبايي بيني، دست يابي به بيني است که تصور مي کنند با چهره شان هماهنگي بيشتري دارد تا از اين طريق به تصوير مطلوب تري از تن خود برسند. اين تحقيق به بررسي تاثير جراحي زيبايي بيني بر تصوير تن زنان مي پردازد.
روش کار: تعداد 30 نفر از زناني که به مطب هاي خصوصي پزشکان جهت جراحي زيباسازي بيني مراجعه کرده بودند، انتخاب شدند. براي اندازه گيري تصوير تن زنان از پرسشنامه چند وجهي مناسبات خود - جسمي که توسطCash  ساخته شده، استفاده گرديد. اين پرسشنامه قبل از جراحي و مجددا پنچ ماه بعد از جراحي توسط زنان تکميل شد.
يافته ها: تحليل داده ها با استفاده از آزمون t زوجي نشان داد که جراحي زيباسازي بيني موجب افزايش معناداري ميزان رضايت زنان از تصوير ذهني کل تن و تصوير بيني مي شود (به ترتيب P=0.0001 و P<0.0001).
نتيجه گيري: نتايج پژوهش نشان داد که جراحي زيباسازي بيني موجب افزايش ميزان رضايت زنان از تصوير ذهني که در مورد تن شان دارند مي گردد و باعث مي شود که فرد از تصوير بيني و تن خود رضايت بيشتري داشته باشد.

 نسخه قابل چاپ

زمينه و هدف: کارسينوم سلول بازال شايع ترين سرطان است. شيوع اين تومور طي دهه هاي اخير افزايش يافته است. برداشت کامل درمان استاندارد آن است، هر چند که هم چنان احتمال عود بر اساس خصوصيات باليني تومور وجود دارد. هدف از اين مطالعه بررسي توزيع دموگرافيک و فراواني آزادبودن بافت شناسي حاشيه برداشت جراحي کارسينوم سلول بازال بود.
روش اجرا: در ضايعات مشکوک به کارسينوم سلول بازال که در اتاق عمل پوست بيمارستان فرشچيان همدان به صورت جراحي اليپتيکال با حاشيه 5 ميلي متري از پوست سالم برداشته شدند، متغيرهاي زير بررسي شد: سن، جنس، محل آناتوميک، دوره بيماري، تشخيص اوليه باليني، نوع بافت شناسي و درگير بودن حاشيه جراحي با سلول هاي تومورال.
يافته ها: در مجموع 125 ضايعه در 115 بيمار بررسي شدند که 70 نفر از آنان مرد و 45 نفر زن بودند. دامنه سني بيماران از 32 تا 93 سال با ميانگين 64.6 سال بود. بيش از 96% ضايعات بر روي سر و گردن قرار داشتند. نوع بافت شناسي ندولر در 61% ضايعات ديده شد. در کل 20% ضايعات به طور ناکامل برداشته شده بود. عوامل موثر برروي برداشت ناکامل شامل سن بالا و محل آناتوميک (گوش ها و اطراف چشم) بود، اما جنس، نوع بافت شناسي، تشخيص اوليه باليني و طول بيماري رابطه معناداري با برداشت ناکامل نداشت. تشخيص باليني تقريبا هميشه با بررسي بافت شناسي مطابقت داشت.
نتيجه گيري: براي اجتناب از جراحي هاي مکرر و احتمال ناکامل بودن جراحي در مناطق پرخطر به ويژه در سالمندان لازم است کارسينوم سلول بازال با حاشيه وسيع يا به روش Mohs برداشته شود.

 نسخه قابل چاپ

زمينه و هدف: پاراپسوريازيس نوعي درماتوز مزمن ايديوپاتيک نادر مي باشد که با پلاک هاي گرد يا بيضوي، قرمز و پوسته ريزي دهنده و خارش دار در اندام ها و تنه تظاهر مي يابد و به لحاظ اندازه ضايعات به دو نوع با پلاک کوچک و با پلاک بزرگ تقسيم مي شود. شناخت وضعيت دموگرافيک بيماري در اطلاع داشتن از گروه هاي در معرض خطر بيشتر که مستعد لنفوم هاي پوستي با مرگ و مير بالا هستند، مي تواند به تخصيص صحيح خدمات سلامت کمک کند.
روش اجرا: در اين مطالعه مقطعي گذشته نگر، بيماران مبتلا به پاراپسوريازيس مراجعه کننده به بيمارستان رازي در بين فرودين 82 تا اسفند 88، مورد بررسي قرار گرفتند. در اين مطالعه 320 بيمار مبتلا براي متغيرهايي نظير سن، جنس، محل سکونت، محل ضايعه و زيرگروه باليني با استفاده از برگه هاي آسيب شناسي پرونده بيماران جهت به دست آوردن شيوع بيماري مورد بررسي قرار گرفت.
يافته ها: در اين مطالعه %53.4 بيماران زن بودند. پيک سني بيماري در افراد 20 تا 50 ساله و ميانگين سن بيماران 43.3 سال بود. 85% بيماران ساکن شهر تهران بودند. %88.1 بيماران ضايعه پلاک بزرگ و %11.9 بيماران ضايعات پلاک کوچک داشتند. شايع ترين محل ضايعات بيماري به ترتيب تنه (%53.4) و اندام ها (%38.7) بود.
نتيجه گيري: بر اساس يافته هاي به دست آمده، مشخص شد که پاراپسوريازيس عمدتا در زنان ميانسال و در ناحيه تنه و اندام ها مشاهده مي شود و اکثرا از نوع پلاک بزرگ مي باشد.

 نسخه قابل چاپ

پوست، بزرگ ترين عضو بدن است که اعمال دفاعي و تنظيمي متعدد و مهمي دارد. با توجه به ساختار پيچيده آن، وضعيت نفوذپذيري پوست مي تواند توسط عوامل مختلف خارجي و داخلي مانند مواد شيميايي و فشارهاي فيزيکي بيماري هاي مختلف پوستي و سيستميک تغيير يابد. امروزه، روش هاي غيرتهاجمي مختلفي براي ارزيابي خصوصيات بيوفيزيکي پوست مورد استفاده قرار مي گيرند. پارامترهايي مانند آب از دست رفته از طريق پوست(Trans Epidermal Water Loss [TEWL]) ، هيدراتاسيون لايه شاخي اپي درم، pH و چربي سطح پوست، براي بررسي وضعيت سد اپي درمي ضروري است. استفاده از اين روش ها براي ارزيابي سودمندي درمان بيماري هاي پوستي، اثر داروهاي موضعي و محصولات آرايشي - زيبايي بسيار مهم است. هدف از اين مقاله، مرور روش هاي مختلف و همچنين کاربرد آنها جهت بررسي خواص بيوفيزيکي و بيومکانيکي پوست انسان مي باشد.

 نسخه قابل چاپ

در پزشکي مبتني بر شواهد، مطالعات کارآزمايي باليني تصادفي شده داراي گواه گروهي از پژوهش ها هستند که بالاترين سطح شواهد را به ويژه در ارتباط با مداخلات درماني يا پيشگيري ارايه مي دهند. با توجه به افزايش قابل توجه تعداد کارآزمايي هاي باليني که در نشريات پزشکي منتشر مي شوند، لازم است متخصصان و پژوهشگران علاوه بر آشنايي با مشکلاتي که در ارتباط با طراحي و اجراي اين مطالعات ممکن است وجود داشته باشند، به نکات مربوط به گزارش درست اين مطالعات نيز احاطه داشته باشند. به دليل اهميت اين مطالعات در طب باليني، راهنماهاي مهمي در خصوص طراحي، اجرا و گزارش اين مطالعات تدوين شده اند که يکي از مهمترين اين راهنماها در ارتباط با نحوه گزارش کارآزمايي هاي باليني، بيانيه Consolidated Standards for Reporting Trials (CONSORT) مي باشد. در مقاله حاضر مروري اجمالي بر برخي نکات اساسي مرتبط با نحوه گزارش پيامدها و مقايسه صحيح آنها در کارآزمايي هاي باليني انجام مي گيرد.

 نسخه قابل چاپ

زمينه و هدف: سالک از مهم ‌ترين مشكلات بهداشتي ايران مي ‌باشد كه در بيشتر مناطق ايران به ‌صورت بومي ديده مي ‌شود. عامل سالک در ايران در نوع شهري L. tropica و در نوع روستايي L. major است. درمان سالک خصوصا نوع شهري يكي از چالش ‌هاي مهم بهداشتي جهان است. تركيبات آنتي ‌موان به ‌عنوان درمان استاندارد سالک نياز به تزريق مكرر دارد و معمولا تحمل بيماران پايين است. اين مطالعه در شهر مشهد انجام گرفته است كه در آن ميزان اثربخشي تزريق داخل ضايعه ‌اي گلوكانتيم هفته ‌اي يک ‌بار با تزريق هفته ‌اي دوبار در بيماران مبتلا به سالک نوع شهري، مقايسه شده است.
روش اجرا: اين كارآزمايي باليني در سال ‌هاي 1385 و 1386 در شهر مشهد انجام شد. بيماران بر اساس توالي اعداد تصادفي تهيه شده توسط رايانه به ‌طور تصادفي در دو گروه قرار گرفتند و يک گروه تحت درمان تزريق داخل ضايعه ‌اي گلوكانتيم هفته ‌اي يک ‌بار و گروه ديگر تحت درمان تزريق داخل ضايعه‌ اي گلوكانتيم هفته ‌اي دوبار قرار گرفتند. هر هفته از بدو ورود به مطالعه، مشخصات ضايعه در هر بيمار بررسي و اندازه زخم و سفتي پوست (Induration) ثبت و ميزان بهبودي مورد مقايسه قرار گرفت. بهبودي به‌ صورت راپيتليازاسيون كامل و از بين رفتن سفتي مدنظر قرار گرفت.
يافته ‌ها: 252 بيمار داراي 372 ضايعه‌ مشكوک به سالک معاينه شدند و 82 بيمار با 121 ضايعه‌ سالک با عاملL. tropica  بعد از اخذ رضايت داوطلبانه وارد مطالعه شدند و 74 بيمار با 113 ضايعه مطالعه را كامل كردند. در هفته‌ دوازدهم مطالعه، بهبودي كامل در 38 ضايعه از 44 ضايعه (%86.4) بيماراني كه تحت درمان تزريق داخل ضايعه ‌اي گلوكانتيم هفته ‌اي يک ‌بار قرار گرفته بودند، ديده شد. زمان بهبودي در اين گروه (ميانه [‍‌‌فاصله‌ اطمينان %95]) 36 (32.0-39.9) روز بود. بهبودي كامل در گروهي كه تزريق داخل ضايعه گلوكانتيم هفته‌ اي دوبار قرار گرفته بودند در 60 ضايعه از 69 ضايعه (%86.9) مشاهده شد و زمان بهبودي در اين گروه (ميانه [فاصله‌ اطمينان %95]) 25 (20.9-29.1) روز بود. در حالي كه ميزان بهبودي اختلاف معني ‌داري بين دو گروه نشان نداد (P=0.999)، زمان بهبودي اختلاف معني‌ داري بين دو گروه نشان داد (P=0.003).
نتيجه ‌گيري: به نظر مي ‌رسد ميزان اثربخشي تزريق داخل ضايعه ‌اي گلوكانتيم هفته ‌اي دوبار در مقايسه با تزريق داخل ضايعه ‌اي هفته ‌اي يک ‌بار اين دارو براي درمان سالک با عامل L. tropica يكسان بوده ولي در عين حال باعث بهبودي سريع‌ تر ضايعات مي ‌شود.

 نسخه قابل چاپ

زمينه و هدف: ويتيليگو يک بيماري پوستي شايع است كه به ‌صورت لكه‌ هاي بدون رنگ تظاهر كرده و باعث مشكلات رواني - اجتماعي مي ‌شود. نوردرماني با اشعه‌ فرابنفش A همراه با متوكسالن (PUVA) يكي از روش ‌هاي پرمصرف و موثر در درمان ويتيليگو است كه از بيش از 10 سال پيش امكان انجام آن در استان خراسان فراهم آمده است.
روش اجرا: اين مطالعه به‌ صورت كارآزمايي بدون شاهد براي بيماران مبتلا به ويتيليگو مراجعه ‌كننده به مركز نوردرماني بيمارستان امام رضا (ع) مشهد طي سال ‌هاي 78-1377 انجام شد. بيماران با وسعت درگيري كمتر از 2% سطح بدن به روش موضعي و بيشتر از آن به روش سيستميک درمان شدند. اطلاعات حاصله شامل ميزان بهبودي و عوارض توسط نرم ‌افزار SPSS نسخه‌ 11.5 مورد آناليز قرار گرفت.
يافته ‌ها: 135 نفر شامل 79 زن و 56 مرد وارد مطالعه شدند. 126 نفر تحت درمان سيستميک و 9 نفر تحت درمان موضعي قرار گرفتند. پيگمانتاسيون مجدد در حد %100 در يک نفر، %80-99 در 53 نفر، %60-79 در 43 نفر، %40-59 در 12 نفر، %20-39 در 6 نفر و كمتر از %20 در 20 نفر مشاهده شد. نتايج در انواع ژنراليزه، در ناحيه‌ صورت و در جلسات درماني بيشتر از 200 جلسه به ‌صورت معني ‌داري بهتر بود. ولي ارتباط معني ‌داري بين ميزان پاسخ درماني با سن بيمار، سابقه‌ خانوادگي، محل شروع بيماري، زمان ظهور اولين علايم بهبودي حين درمان، فاصله‌ زماني بين شروع بيماري تا شروع درمان و تيپ پوستي وجود نداشت. عوارض شايع حين درمان شامل خارش %69.6، قرمزي %52.6، تهوع و استفراغ %28.9 و سردرد %17.8 بود.
نتيجه‌ گيري: درمان با PUVA يک روش موثر و كم ‌عارضه در بيماران مبتلا به ويتيليگو است كه در انواع غيرسگمنتال و ناحيه‌ صورت با نتايج بهتري همراه است.

 نسخه قابل چاپ

زمينه و هدف: امروزه با وجود پيشرفت ‌هاي متعدد علمي در زمينه‌ پزشكي، شكايت از پزشكان روندي رو به افزايش دارد. مطالعه‌ علل اين شكايات و شناسايي عوامل موثر در بروز آن ممكن است باعث كاهش شكايات پزشكي ‌شود. هدف اصلي از اين مطالعه بررسي علل شكايات طرح ‌شده از پزشكان در زمينه‌ پوست و زيبايي بود.
روش اجرا: اين مطالعه، مطالعه‌ اي مقطعي و گذشته ‌نگر بود كه با بررسي پرونده‌ هاي شكايت از قصور پزشكي در زمينه‌ پوست و زيبايي كه طي سال‌ هاي 89-1381 در اداره‌ كل پزشكي قانوني استان تهران ثبت شده بودند، انجام شد.
يافته ‌ها: در ميان پرونده‌ هاي بررسي شده، %63.4 قصور پزشكي، %35.4 برائت پزشک و %1.2 بدون صدور راي، مختومه اعلام شده بود. بيشترين نوع قصور در %63.4 بي ‌احتياطي، در %27 عدم مهارت و در %5.7 عدم رعايت نظامات دولتي اعلام شده بود. بيشترين علت شكايت به ترتيب مربوط به جوشگاه و تيرگي پوست به‌ دنبال ليزر (%24.4)، عدم رضايت از پيوند مو (%19.5) و ايجاد عارضه به ‌دنبال تزريق ژل، توكسين بوتولينوم و غيره (%15.8) بود. فراوان‌ ترين سن شاكيان در محدوده‌ 20 تا 29 سال، بيشتر آنها مونث، بيشترين فراواني سطح تحصيلات، ديپلم و بيشترين فراواني شغل خانه‌ داري بود. فراوان ‌ترين سن پزشكان در محدوده‌ 30 تا 39 سال و بيشتر آنها مذكر بودند.
نتيجه‌ گيري: رعايت اخلاق پزشكي و تعهد حرفه ‌اي، برقراري ارتباط مناسب پزشک و كادر درمان با بيمار و همراهان او، توضيح كامل درمان و عوارض احتمالي آن، عدم بزرگ‌ نمايي و اغراق در نتايج درماني، مطالعه‌ مستمر و به ‌روز كردن دانش پزشكي، مهارت لازم و تجربه‌ كافي پزشک، استفاده ‌نكردن از روش ‌هايي كه دوره ‌هاي آموزشي آن را نگذرانده باشند، انتخاب صحيح بيمار و اخذ رضايت آگاهانه و برائت ممكن است به كاهش شكايت از پزشكان منجر شود.

 نسخه قابل چاپ

زمينه و هدف: عوارض پوستي داروهاي ضدتشنج شايع بوده و علتي براي قطع مصرف دارو مي ‌باشد. اين عوارض طيفي از بثورات پوستي ماكولوپاپولر تا سندرم استيونس - جانسون و نكروز سمي اپيدرمال مي ‌باشد. در بين داروهاي رايج ضدتشنج تركيبات آروماتيک مثل فني‌ تويين، فنوباربيتال و كاربامازپين شيوع بالاتري از بروز عوارض پوستي را دارند كه گاهي ‌اوقات منجر به بستري ‌شدن بيماران مي ‌گردد. داروهاي جديدتر مثل لاموترژين نيز مي ‌تواند عوارض پوستي ايجاد كند.
روش اجرا: پرونده‌ تمام بيماراني كه با تشخيص عوارض پوستي داروهاي ضدتشنج در طي 8 سال در بيمارستان ‌هاي تابع دانشگاه آزاد اسلامي و رسول اكرم (ص) بستري شده بودند مورد بررسي قرار گرفت.
يافته ‌ها: شايع ‌ترين دارويي كه در اين تحقيق عوارض پوستي نشان داده بود، فني ‌تويين (%32) و كمترين عارضه پوستي مربوط به لاموترژين (%3) بود.
نتيجه‌ گيري: داروهاي ضدتشنج يكي از علل شايع بروز عوارض دارويي مي ‌باشد كه گاهي ‌اوقات تهديد‌كننده‌ حيات بوده و نيازمند بستري و اقدامات درماني مناسب مي ‌باشد.

 نسخه قابل چاپ

سولفور موستارد يا گاز خردل براي اولين بار در جنگ جهاني اول به ‌عنوان سلاح شيميايي استفاده شد. مدت ‌ها بعد، ارتش عراق نيز بر عليه رزمندگان و مردم شهرهاي ايران از آن استفاده كرد (67-1359). اين ماده بيشتر از 100.000 نفر از ايرانيان را آسيب زد و يک سوم آنها هنوز هم از عوارض آن در رنج هستند. سولفور موستارد يک ماده‌ آلكيله ‌كننده با خواص سيتوتوكسيک، موتاژنيک و تاول ‌زا مي ‌باشد كه روي پوست، چشم و ريه اثر مي ‌كند. هدف ما از اين مطالعه، مروري بر اثرات حاد و مزمن سولفور موستارد روي پوست مي‌ باشد. اطلاعات اين مقاله از طريق جستجوي بانک ‌هاي اطلاعاتي PubMed، Google، Iran Medex، Irandoc و SID تا ابتداي سال 2011 به ‌دست آمد. شايع ‌ترين اثرات حاد سولفور موستارد بر پوست عبارتند از: خارش و سوزش (%26-%96.8)، درد (%25-%77.4)، قرمزي (%20.6-%83.9)، هايپرپيگمانتاسيون (%20-%83.9) و وزيكول و تاول (%15.4-%80.6) و شايع‌ ترين عوارض مزمن عبارتند از: خارش (%24.7-%94.7)، سوزش (%9.9-%52)، اسكار (%5.4-%70)، هايپرپيگمانتاسيون (%9.5-%55)، هيپوپيگمانتاسيون (%2.3-40)، خشكي پوست (%1.2-%43.7) و آنژيوم گيلاسي (%2.12-%37.5). علي ‌رغم گذشت بيش از 20 سال از اتمام جنگ جانبازان شيميايي هنوز از بسياري از عوارض پوستي سولفور موستارد در رنج هستند. بعضي از عوارض مانند خارش و خشكي پوست اثرات منفي روي كارآيي و كيفيت زندگي آنها دارد. عوارض پوستي جدي ‌تر مانند تومورهاي بدخيم پوستي تا امروز نادر بوده و براي ايجاد نياز به زمان طولاني ‌تري دارد. بنابراين اين جانبازان نياز به پيگيري بيشتري دارند تا در صورتي كه سرطان پوستي ايجاد شد سريعا مشخص و درمان شوند.

 نسخه قابل چاپ

در سال ‌هاي اخير، پيشرفت فراوان شاخه ‌هاي مختلف فناوري سبب شده تا استفاده از آزمون ‌ها و روش ‌هاي تشخيصي در رشته ‌هاي مختلف پزشكي باليني به گونه ‌اي چشمگير افزايش يابد. اين امر افزايش قابل توجه انتشار مقالات مرتبط با استفاده از اين آزمون‌ ها در تشخيص و پيشگيري از بيماري ‌ها را به ‌دنبال داشته است و رشته‌ تخصصي بيماري ‌هاي پوست نيز از اين امر مستثني نيست. با توجه به آن كه رويكرد مبتني بر شواهد(Evidence-based)  بر لزوم استفاده‌ صحيح از بهترين شواهد حاصل از پژوهش ‌هاي باليني در اخذ مناسب ‌ترين تصميم براي تشخيص يا درمان بيماري ‌ها با در نظر گرفتن خواسته ‌هاي بيمار تاكيد دارد، اهميت توانايي متخصصان پوست در ارزيابي و استفاده از مقالاتي كه نتايج پژوهش ‌هاي باليني در حيطه‌ درستي آزمون ‌هاي تشخيصي را گزارش مي ‌كنند مشخص مي ‌شود. به اين منظور در اين مبحث، پس از مروري اجمالي بر برخي از مفاهيم مورد استفاده در اين گروه از مطالعات، اصول ارزيابي نقادانه مطالعات تشخيصي بر اساس رويكرد مبتني بر شواهد ارايه مي ‌شود. به ‌طور كلي راهبردهايي براي تعيين روايي (Validity)، كاربرد (Applicability) و ارزيابي كيفيت مطالعه مورد بحث قرار مي ‌گيرد.

 نسخه قابل چاپ

سيرينگوماي بثوري، تومور خوش ‌خيم و نادر غدد عرق اكراين است. تظاهرات باليني به ‌صورت ايجاد پاپول ‌هاي كوچک، قرينه، زرد – قهوه ‌اي، قرمز و هم ‌رنگ پوست در سطح قدامي بدن مي ‌باشد. معمولا خانم‌ هاي جوان را مبتلا مي ‌نمايد. تشخيص قطعي بر اساس يافته ‌هاي آسيب ‌شناسي است. پاتوژنز بيماري نامشخص است ولي گزارشاتي از ارتباط بيماري با عواملي مانند مصرف داروهاي ضدصرع، پرتودرماني، تريزومي 21، متعاقب برداشتن موهاي ناخواسته و پركاري تيروئيد وجود دارد. بيمار ما خانمي 25 ساله بود كه با پاپول‌ هايي در پيشاني، اطراف چشم، گونه، چانه، گردن، سينه، شكم و ساعد مراجعه نمود. تشخيص بر اساس يافته ‌هاي اختصاصي آسيب ‌شناسي تاييد شد. بيمار ايجاد و گسترش ضايعات پوستي را مرتبط با مصرف قرص ‌هاي پيشگيري از بارداري ذكر نمود. اهميت اين بيماري در ايجاد مشكلات زيبايي است.

 نسخه قابل چاپ

بيماري فابري، يک اختلال ذخيره ‌اي ليزوزومال وابسته به X ناشي از كمبود آنزيم آلفاگالاكتوزيداز A مي ‌باشد كه منجر به تجمع غيرطبيعي گليكواسفنگوليپيد در بافت ‌هاي مختلف بدن مي ‌شود. اين مقاله به معرفي آقاي 35 ساله با بثورات پاپولر قرمز تيره كراتوتيک منتشر بدن مي ‌پردازد كه پس از انجام بيوپسي جهت وي تشخيص آنژيوكراتوما گذاشته شد و با توجه به وجود نفروپاتي در بيمار و سابقه‌ بثورات پوستي مشابه و درگيري كليه در برادر بيمار كه تحت پيوند قرار گرفت، براي وي بيماري فابري مطرح گرديد.

 نسخه قابل چاپ