از میان ملل قدیم بابلیها در حدود دوهزار سال قبل از میلاد سابقه دارد . تقویم بابلیها از نظر تقسیم ماهها تا حدودی شباهت به تقویم سومریها دارد . سومریها در حدود دو هزار سال سیصد سال قبل از میلاد از این تقویم استفاده می نمودند . بابلیها نیز دوازده ماه داشتند و نامهای نیسان و عیار از نامهائی است که آنها نیز به ماههای خود اطلاق می کردند . ماههای بابل قمری بود و بابلیها دقت بسیاری در مطالعه حرکات ماه به خرج می دادند . معانی اسامی ماههای بابلی کاملا ً روشن نیست .

          ظاهرا ً نیسان با نوسانو به معنی قربانی بوده و عیار به معنی شکوفه بوده است .

          روزهای ماه طبق اسامی این روزها به چند قسمت تقسیم شده بود ولی تقسیمات هفتگانه وجود نداشت . شبانه روز به شش قسمت تقسیم می شد و سه قسمت به روز و سه قسمت به شب اختصاص داشت . این تقسیمات هرکدام نام مخصوصی نظیر طلوع و غروب  وغیره داشت .

          بابلیها تقسیمات کوچکتری برای هر قسمت از قسمت های ماه داشتند و هر قسمت از این تقسمیات ثابت بود و آن را به مقدار معینی آب که از درون سوراخ ظرف بیرون می ریخت میسنجدیدند .