مولاى من! براى آمدنت تنها دو پلكْ، پنجره داريم كه هر روز آن را به يادت مى‏گشاييم؛ پنجره‏هايى رو به حجم كبود اخبار هولناك تجاوز و اسارت؛ اخبار نشخوار كردن هندهاى جگرخوار كه دست‏هاى يكديگر را براى جنايت مى‏فشارند و براى بى‏پناهى زنان و كودكان مسلمان، دوره‏هاى شكنجه مى‏بينند.
آقاى من! آنها كه گنبد سامرا را قطعه قطعه كردند، خواستند بى‏كسى ما را در دورى از تو به رخمان بكشند؛ امشب، كودكانه و بغض‏آلودتر از هميشه، تنها زمزمه مى‏كنيم: بگذار آقايمان برسد، خواهيم گفت!
وعده صادق خداوند
جمعه‏هاى سوت و كور، در عبورند و زمزمه‏هاى دعا، گلابدان دهانت را مى‏طلبد تا بزم ما را به حضور خويش معطر كنى.
جان ما، جام لبالب از نياز توست؛ آنجا كه سياست‏هاى تفرقه، ميل جدايى عاشقانت را در سر دارد.
ظالمان، آنجا كه از تنيدن پيله بر گردمان مأيوس مى‏شوند، به فكر حيله مى‏افتند تا رخنه در درد مشترك ما كنند؛ اما معجزه عشق تو، تسبيح وجودمان را دانه‏دانه به هم متصل كرده است تا از اين جمعه به جمعه‏اى ديگر، آن‏قدر بچرخيم تا به اجابت ديدارت نايل شويم. تو وعده صادق خدا در زمينى، يا اباصالح!
تو هستى؛ من نيستم!
محمدعلى كعبى
نگرانم و اين نگرانى، تا مغزِ استخوانِ وجدانم پيش‏رفته است.
از شعار خسته‏ام و از دلگويه‏هاىِ مكررى كه گفته‏ام؛ از دلگويه‏هاىِ مكررى كه شنيده‏ام.
من حس مى‏كنم غفلت، جهل و فراموشى، چون ميله‏هاىِ قفس، مرا در محاصره دوران غيبت، اسير كرده‏اند.
تو آسمان منى؛ اما من به جرم خود از تو محرومم. آرى، تو نيستى كه مرا فراموش كرده‏اى؛ منم كه سر در برف دارم و مى‏پندارم غفلتم را نمى‏بينى. منم كه سال‏هاست به دستِ خود، به فراموشى سپرده شده‏ام و در باتلاقِ جنگ و نفرت و فقر و محنت دست و پا مى‏زنم!
آرى؛ انسانِ بى تو، انسانِ شكست‏هاىِ تلخ است؛ انسانِ اعتراف‏هاىِ دير و توبه‏هاىِ ناگزير؛ انسانِ يتيم...
پس كى مى‏خواهم آماده آمدنش شوم؟
سال‏هاست گمشده‏اى دارم. بايد فريادهايم را عوض كنم! بايد فانوس بردارم و به عمقِ جنگلِ درونم قدم بگذارم! بايد به دنبالِ خودم بگردم؛ به دنبالِ اقرار به تنهايى‏ام، به دنبالِ انسانى كه لياقتِ با تو زيستن داشته باشد.

در راهِ رسيدن به تو گيرم كه بميرم***اصلاً به تو افتاد مسيرم كه بميرم
يك قطره آبم كه در انديشه دريا***افتادم و بايد بپذيرم كه بميرم

اين‏بار به انتظار جمعه نيستم
اين‏بار بلند مى‏شوم براىِ رسيدن به جمعه‏هاىِ اميد، جمعه‏هاىِ انتظارهاىِ شايسته.
بى‏تابِ شنبه‏ام كه شروعِ مصممى را در پيش بگيرم.
مى‏روم، به بيرون از شهرِ هياهوىِ شعارى و تكرارى.
سمتِ آينه مى‏ايستم و از لباس‏هاىِ مندرسِ روحم، از دست‏هاىِ غل و زنجير شده به گناهم و از چشم‏هاىِ كم‏سويم و از هيئت شكسته و ابر گرفته‏ام مى‏پرسم:
پس كى مى‏خواهى آماده آمدنش بشوى؟
نامه‏هاىِ سرگردان
بيهوده نامه مى‏نويسيم و به دستِ آب و باد مى‏سپاريم.
بى‏آنكه جواب بخواهيم... بى‏آنكه نامه‏اى از آن‏كه برايش مى‏نويسيم، خوانده باشيم و در دفتر باورمان گنجانده باشيم.
بايد نامه‏هايم را هم پاره كنم و مدادِ خودسرم را بشكنم! بايد شروع كنم كه نامه‏اى از او بخوانم و عاشقانه مرور كنم تا شايد روزى نامه‏اى در جواب بنويسم. اما چه بنويسم در پاسخ امام‏زمانم كه مى‏فرمايد: «وَ لَوْ أَنَّ أشْياعَنا وَفِّقهُمُ اللّه لِطاعَتِهِ، عَلى اِجْتماعٍ مِنَ القُلُوبِ فى الوَفاءِ بالْعَهْدِ عَلَيْهِمْ لَمّا تَأَخَّرَ عَنْهُمُ اليُمْنُ بِلِقائِنا...».
نگرانم...
نگرانِ اينكه دوباره فراموش كنم. اما آيا هيچ عاشقى را ديده‏ايد كه نامه معشوق را فراموش كند؟ و حتى نامه‏اى بنويسد كه هيچ ارتباطى به نامه او نداشته باشد.
پس چگونه است كه نامه‏هاىِ ما نامه‏هاىِ خودسرند، نامه‏هاى خنثى، نامه‏هاىِ فراموش‏شده، نامه‏هايى كه جز حرف‏هاىِ تكرارى، چيزى براى گفتن ندارند،
نامه‏هاىِ سرگردان...
روز آمدن تو
محبوبه زارع
باز هم نگاه بالغ جمعه بر پنجره‏هاى انتظار شكوفا شده و باز هم عطر روحانى اميد، جان زمين را به تداوم واداشته است. جمعه، جمع تمامى شور و التهاب‏هاست و روز تلفيق عشق و تعقّل؛ روز يگانگى خوف و رجا، و اينها همه يعنى روز آمدن تو.
بر پرگار انتظار
در دايره زمان، بر پرگار انتظار تو، حول درون خويش در گردشيم و بر مدار استغاثه تو در دَوَران!
اى مفهوم ازلى نجات! دل‏هاى بى‏شكيب سرگردان در بسيطِ اشتياقت را درياب! درياب اين خستگان فراموش‏كار را! درياب اين ره‏گم‏كردگان بى‏سايبان را!
اين فاصله‏ها، از ماست
مى‏دانيم كه دليل اين فاصله‏هاى تودرتو، چيزى جز غفلت ما نيست. ماييم پديدآورندگان جدايى و رقم زنندگان غيبت تو در تقدير تاريخ. ماييم همان‏ها كه خود را از شكوه بالغ تو محروم داشته‏ايم و در اين محروميت، تو را صدا مى‏زنيم؛ زيرا غير از كرامت تو، راهى براى رهايى از اين آسيمگى‏ها وجود نخواهد داشت.
يا صاحب الزمان!
مپسند ما را چنين درمانده در مانداب تغافل! روا مدار نام تو بر زبانمان باشد و راهى به بلنداى مفاهيم مشرقى‏ات نبرده باشيم! اى صاحب زمان‏ها! اى صاحب دقايق انسان! اى منجىِ ثانيه‏هاى عالم! ما را از شر خودمان نجات‏بخش و دست هدايتت را بر سر ما يتيمان نسيان‏زده سايبان كن!
پايان سياه‏بختى‏هاى زمان
جمعه آمدن تو، پايان سياه‏بختى‏هاى زمان است و آغاز تلألوى عدالت. تو، رساترين تفسير عدالتى و شيواترين ترجمه حقانيت. ما را براى درك عدالت خود مهيا كن و با گوشه چشمى از مصدر عنايت خويش، روشناى بالغ هدايت را بر ما نازل فرما!
از تو كه مى‏گويم...
معصومه داوود آبادى
نيستى؛ بادها حنجره نيزار را به بازى گرفته‏اند.
زمين، حوالى هيچ را مى‏گردد و سكوت است كه بر درها مى‏كوبد. من از رودخانه‏هاى گل‏آلود اين روزها مى‏آيم و نفس‏هاى بهارى تو را به يارى مى‏طلبم. با من بگو، كجاى جهان را به جست‏وجويت بگردم؟ كدام كوچه را به استقبالت بدوم؟ بر صندلى‏هاى كدام ايستگاه به انتظارت بنشينم؟ از تو مى‏گويم و واژه‏هايم از خاك برمى‏خيزند. از تو مى‏گويم و آفتاب، قامت سپيدارها را به بلندا مى‏خواند.
تو مى‏آيى
مى‏آيى و آسمان، دمادم خورشيد مى‏زايد. اى اتفاق بى‏ترديد! بر دروازه‏هاى زمين ايستاده‏ايم؛ در انتظار روز بزرگ آمدنت. ما كه زندانى حصارهاى بى‏شماريم، به دريچه‏هاى ظهورت فكر مى‏كنيم. من به چشم‏هاى فقيرى مى‏انديشم كه چشم‏انداز آبى آسمانت را مى‏جويند.
بوى ندبه‏هاى اشك
محمدكاظم بدرالدين
بى‏تو، داغ خنده بر دلِ جمعه‏ها مانده است و دشت پهناور انتظار، بى‏جرعه‏هاى زيبايى ظهورت، بوى خزان‏زدگى مى‏دهد. بى‏تو، دنيا درد كمى نيست.
چه بايد كرد كه ندبه‏ها در بند غيبت مانده‏اند و جز اشك، تكليف ديگرى ندارند؟ بى‏تو، شعر فراق، دل‏هاى ما را پر كرده است و غيبتت، از جمعه‏هاى بى‏تاب، شاعرى دل‏سوخته ساخته است. باز هم بوى ندبه‏هاى اشك.
دست‏بوسىِ ساعات ظهور
تنها آرزوى جمعه‏ها، دست‏بوسىِ ساعات ظهور است. هيچ گلى به اندازه زيبايى وقت ظهور قشنگ نيست. اصلاً بهشت، بودن در بُستانى از عشق است، با جذبه‏هاى نگاهت.
آغوشى پر از ياد موعود
خوشا آن جمعه‏اى كه سر تا پايش از ياد عشق بهره برده باشد؛ چون چنين شد، روزهاى ديگر هفته هم به سوى خوش‏ترين مستانگى‏ها كشيده مى‏شوند.
بياييم فاصله خويش را با آن جمعه‏اى كه بايد داشته باشيم، به صفر برسانيم! بياييم در هاله‏اى از اشك، ياد موعود را در آغوش بكشيم! «شايد اين جمعه بيايد شايد».
در انتظار طلوعت
سودابه مهيجى

از بس كه مرثيّه خوانديم در انتظار طلوعت***آوازها جان سپردند، در رهگذار طلوعت
لبخندها كوچ كردند از بس تو را گريه كرديم ***از بس كه يك عمر مانديم در گير و دار طلوعت
روشن‏ترين واژه‏ها را در انتظارت سروديم ***شايد سروشى بيايد از نوبهار طلوعت
اما بهارى نيامد، حتى غبارى نيامد***زرد و خزان‏وار مانديم بى‏برگ و بار طلوعت
گفتيم: «امروز اگر نه، فردا كه حتما مى‏آيى!»***تا بيش از اينها نمانيم ما سوگوار طلوعت...
اما صد امروز و فردا رفتند و باز آمدند و ***ما همچنان سر به زانو... وَ اشكبار طلوعت...
بر رهگذار زمانه در بستر سرد تقدير ***ما سرنوشتى نداريم جز انتظار طلوعت...
بيا تا اومدنش پاييز و دس به سر كنيم

سودابه مهيجى

بذار از پاييزِ بى‏اصل و نسب هيچى نگم***از سكوت سر به مُهرِ روز و شب هيچى نگم
بذار تا نگم كه پاييز، يه طلسم قُلدُره***نگم از باداى كولى‏ش، دل بى‏كسم پُره
پاييزاى خط خطى عمر منو به باد ميدن***به در و ديوارِ خونه غم و غصه ياد ميدن
برگاى بى‏زبونو تو كوچه‏ها سر مى‏بُرن***از رگِ درختاى بى‏سرنوشت خون مى‏خورن
بيا اصلاً به خزون حتى نگاهم نكنيم ***خم نشيم، بُق نكنيم، هوس آهم نكنيم
بشينيم و پشت كنيم به كوچه‏هاى پاييزى***نكنه از دورى بهار يه وقت اشك بريزى
اون بهارى كه منِ عاشق خسته مى‏دونم ***خودشم به انتظار ما نشسته، مى‏دونم
دلش از گريه روز و شبىِ ما مى‏گيره***ميادش گريه نكن كه دل دنيا مى‏گيره
بيا تا اومدنش پاييز و دس به سر كنيم***اسمشو داد بزنيم دنيا رو باخبر كنيم...

يا تو!
مهدى خليليان

خدا كند كه بميرم به پاى تو، با تو! ***خدا كند كه نمانى رها و تنها، تو!
تمامِ عمر شكستم شبيه مجنون، من***تمامِ عمر نشستى، شبيه ليلا، تو
هميشه پشت و پناهم تويىّ و پنجره‏اى، ***كه داد مى‏زند هر صبح، با دلم: «يا تو»!
نيامدى و دلم مثل يك شقايق سوخت***ولى كنارِ تو نيلوفرم، و دريا، تو
غزل سروده‏ام و مانده روىِ دستانم!***غزل سروده‏ام و خوانده‏ام، و حالا تو...
فقط نگاهِ خودت را، نكُن دريغ از من***تمامِ من، همه چشم و، همه تماشا تو
بيا كه طى بشود جاده‏هاى تنهايى ***چه‏قدْر فاصله مانده است بينِ من تا تو؟!