♥♥♥♥_ مشاعره مهدوی _♥♥♥♥
روزها نو نشده کهنه تر از دیروز است / گر کُند یوسف زهرا نظری ، نوروز است
لحظه ها در تپش تاب وتب آمدنش / آسمان چشم به راه قدمش هر روز است
اللهم عجل لولیک الفرج
----------------
بر چهره گل نسیم نوروز خوش است / در صحن چمن روی دلافروز خوش است
از دی مهراس، چون بهار آمدنی است / و ایام ظهور آن ستم سوز خوش است!
عید تان مبارک باد
--------------
عید است ولی بدون او غم داریم
عاشق شده ایم و عشق را کم داریم
ای کاش که این عید ظهورش برسد
این گونه هزار عید با هم داریم
اللهم عجل لولیک الفرج
سال نو مبارک
----------------------
آمد بهار و گل رخ من در سفر هنوز
خندید و ابر چشم من از گریه تر هنوز
آمد درخت گل به بر امّا چه فایده؟
کان سرو گلعزار نیامد به بر هنوز
اللهم عجّل لولیک الفرج
----------------------
گلها همه با اذن تو برخواسته اند
از بهر ظهور تو خود آراسته اند
مردم همه در لحظه تحويل حتما
اول فرج تو از خدا خواسته اند
کاش صاحب برسد بنده به زنجير کند
اين جوانان همه را در ره خود پير کند
هيچ کس کاش نباشد نگهش بر راهي
چشم بر در بُود و دلبر او دير کند
کاش چشم گل زهرا به دل ما افتد
با نگاهش به دل غمزده تأثير کند
کاش از روي ترحم گذرد بر دل من
خود بسازد دل ويرانه و تعمير کند
کاش صاحب نفسي همدم اين خسته شود
که ز گرمي لبش مسأله تغيير کند
چند سالي است که از هجر رخش مي گِرييم
کاش با نيمه نگه از همه تقدير کند
کاش با آن قلم عشق شبي نام مرا
در ميان صُحُف فاطمه تحرير کند
کاش روزي بزند تکيه به ديوار حرم
با همان لحن علي نغمه تکبير کند
کاش جز مجلس او جاي دگر پا ننهم
تا فقط مجلس او جان مرا سير کند
مهدي ميان پرده اي از اشک يادت مي کنم
از ديده ها پنهان شدي هر چند عادت ميکنم
هر روز هنگام سحر،چرخي به قبله مي زنم
اشکم به روي گونه ها عرض ارادت مي کنم
تصوير زيباي تو را در خاطرم دارم وشب
در مسجد چشمان خود دايم عبادت مي کنم
حک شد به روي سينه ام،تقديرهجري بي صدا
از باغ خونين دلم هر دم عيادت مي کنم
يک دسته از نامردمان،اطراف من مانده ومن
من با طواف روي تو عزم شهادت مي کنم
دست نجيب کردگارروي تورامخفي نمود
مهدي نديدم چهره ات هرچندعادت مي کنم
الهم عجل الولييک الفرج
مهدي جان، آقاي من
الا مسافر صحرا خدا کند که بيايي
اميد غائب زهرا، خدا کند که بيايي
کنون که دل شده پر خون براي خاطر مجنون
تو اي حقيقت ليلا، خدا کند که بيايي
براي اينکه ببينم پس از غياب هزاره
مزار مخفي زهرا، خدا کند که بيايي
دلم دوباره ز غمها کنون رميده زِهًرجا
گرفته بهر تو تنها، خدا کند که بيايي
به انتظار قدومت، دو ديده دوخته ام من
به قفل بسته درها، خدا کند که بيايي
دوباره روز گذشت و نيامدي تو وليکن
براي لحظه فردا، خدا کند که بيايي
ميان عاشق و معشوق، چه جاي قيد و مکاني
چه اين مکان و چه هرجا، خدا کند که بيايي
بدون حُسن تو اي گُل بهار جلوه ندارد
گل شکفته زيبا، خدا کند که بيايي
اللهم عجل لوليک الفرج
روياي عاشقان را تعبير کن سپيده
شعر قشنگ دل را تعبير کن سپيده
خورشيد را خجل کن از پرتو جمالت
فرداي روشني را تصوير کن سپيده
با گرمي نگاهت ؛ اين انجماد شب را
در صبح روز جمعه تبخير کن سپيده
با آيه هاي روشن بشکن طلسم شب را
روح شرير شب را تسخير کن سپيده
«از گوشه اي برون آ» اي کوکبِ سعادت
در سرنوشت دل ها تأثير کن سپيده
گِردِ زمين نشسته گَردِ سياهِ ترديد
آياتِ روشنت را تکثير کن سپيده
ديده به خواب عاشق خورشيد مي درخشد
روياي هر شبم را تعبير کن سپيده
يکي ازجمعه ها جان خواهد آمد
به درد عشق درمان خواهد آمد
غبار از خانه هاي دل بگيريد
که بر اين خانه مهمان خواهد آمد . . .
(اللهم عجل لوليک الفرج)
ظهوري رامي پاييم که خداوند يکتا ازآدم تاخاتم رابه
انتظارش نشانده است:
به روزگارجواني جمعه رامنتظربوديم که مي دانستيم آن آفتاب
نيمروز از مشرق جمعه بر مي آيد وهرجمعه که غروبگاه خود را
مي نمود، اميد را تازه مي کرديم که دگرجمعه اي در راه است !
نگران مباش . . .
مير من شهسوار دشت اميد
با سواران خويش مي آيد
لشگر ياس و نا اميدي ها
پيش پايش دگـر نمي پايد
و اکنون که آفتاب عمر با نزديک شدن به غروبگاه خود رنگ
مي بازد و از نهانگاه خود مي شنويم .
دگر اين جان خسته ام گويا
تــا غروبـي دگــر نمي پايد
با اين بيت خواجه شيراز مترنم مي شويم و مطلبمو تموم مي كنم:
صبا خاک وجود ما بدان عالي جناب انداز
بود کان شاه خوبان را نظر بر منظراندازيم
گاهي اگر با ماه صحبت کرده باشي
و از ما اگر پيشش شکايت کرده باشي
گاهي اگر در چاه مانند پدر آه
اندوه مادر را حکايت کرده باشي
گاهي اگر زير درختان مدينه
روزي ما دوباره کبوترهايمان را پيدا خواهيم کرد
و مهرباني دست زيبايي را خواهد گرفت.
روزي که کمترين سرود بوسه است
و هر انسان براي هر انسان برادري ست.
روزي که ديگر درهاي خانه شان را نمي بندند
قفل افسانه ايست
و قلب
براي زندگي بس است.
روزي که معناي هر سخن دوست داشتن است
تا تو بخاطر آخرين حرف دنبال سخن نگردي
روزي که آهنگ هر حرف ؛ زندگيست
تا من بخاطر آخرين شعر رنج جستجوي قافيه نبرم...
روزي که تو بيايي ؛ براي هميشه بيايي
و مهرباني با زيبايي يکسان شود.
روزي که ما دوباره براي کبوتر هايمان دانه بريزيم...
و من آن روز را انتظار مي کشم
حتي روزي
که ديگر نباشم.
اي ماه غريب بي نشان ادرکني
افتاده گره به کارمان ادرکني
عيد آمد و دلشکسته هم بسيار است
يا حضرت صاحب الزمان ادرکني
كشتي نساز اى نوح، طوفان نخواهد آمد
بر شوره زار دلها، باران نخواهد آمد
شايد به شعر تلخـم خـرده بـگيري اما
جايي كه سفره خاليست،ايمان نخواهد آمد
رفتي كلاس اول، اين جمله راعوض كن
آن مرد تـا نيايد، باران نخواهدآمد
خدا كند كه دقايق دوباره برگردد
نگاهِ ياس و شقايق دوباره برگردد
اگرچه پنجره باز است و خانهام تاريك
خدا كند كه بيايد و همسفر گردد
نگذار مردابي شويم اي روح دريائي ............. ما را ببر با جذبه هاي موجي تماشائي
ديگر دلم سير است از دل هاي پا در خاك ......... ديگر دلم سير است (از) دلهاي دنيائي
حتي بهاران بوي غربت مي دهد اين جا ........ دور از تو مي خوانند گل ها شعر تنهائي
خورشيد من لطفي كه برخيزد دلم از خاك .. صبحي كه مي خواهي نقاب از چهره بگشائي
سرشار خواهد شد زمين از مهرباني ها .......... لبريز خواهد شد جان ازعشق و زيبائي
با بارش دست تو در آدينه موعود ................. از برق چشمان تو در آن صبح رويائي
مي گفت که يوسف است ان شاءالله
با زشتي ما کنار خواهد آمد
مي گفت چه غم نيامد و جان داديد
بر بستر احتضار خواهد آمد
مي گفت دعاي ندبه را جمع کنيد
پايانه انتظار خواهد آمد