♥♥♥♥_ مشاعره مهدوی _♥♥♥♥

یا صاحب الزمان، همه در انتظار و زار                      عالم کویر و تشنه باران بیا ببار

رخشنده خندهی سحر از شوق شد پدید

رنگ سیاه شب ز رخ آسمان پرید

دفتر ایام را معنی و لفظی نبود

هر ورقش گر نداشت پر تو امضای تو

نیمه شعبان بود روز امید بشر

شادی امروز ماست نهضت فردای تو

وقتی میان نفس و هوس جنگ می شود

قلبم به چشم هم زدنی سنگ می شود

آقا ببخش بس که سرم گرم زندگی است

کمتر دلم برای شما تنگ می شود

تمام عمر بیلبخند سخت است

به لبخند خودت سوگند سخت است

برای دیدنت تا جمعه بعد

تحمل میکنم؛ هرچند سخت است

تو آمدي و نداني مرا کجا بردي..

به بند عشق کشيدي و تا خدا بردي!

چو ذره بودم و عشق تو آفتابم کرد

مرا نگر که کجا بودم و کجا بردي!

یک عمر راهی شهر سیاهیم  *** نوری بدیدم و خجل از عمر واهیم

این فاصله از من تا خدا رود  *** گر  یار نظری کند ز این شهر راهیم

مهرعلیست با تو،با توست تیغ حیدر
شاه نسیم و طوفان، صاحب زمان کجایی

يک دم وصلت ز عمر جاودانم خوشتر است

                     بي وصال دوست ، عمر جاوداني گو مباش