این مردهای غمگین نازنین

خیلی متن قشنگی است .

اینجاست که باید بگم :

جانا سخن از زبان ما می گویی !

واقعا خانم روشن فکری هستن ایشون .

مرد آنست که در کشاکش دهر// سنگ زیرین آسیا باشد

هیچکس از دل مردان خبر ندارد جز مردان !

مساله اينه كه از 365 روز سال  364 روزش به نام مردهاست يعني براي مردها. از اداره كه برمي گردند چاي و غذا براشون مهياست. استراحتشون رو دارن. مسافرتشهاشون رو اگه دلشون خواست تنهايي مي رن.

ولي همين كه يك روز به نام روز زن نامگذاري شد صداشون در اومد كه چرا روز مرد نيست. براي همين يك روز هم مخصوص مردها شد. 

روز زن تعطيل نيست. زن ها خانه داري مي كنند و غذا مي پزند و جارو مي كنند، به بچه ها رسيدگي مي كنند ولي روز، روز زن است. ولي روز مرد تعطيله!!

حالا هي بياين بگين اين مردهاي غمگين.

متن جالبی بود اما راستشو بخواین واقعیت نداره.من درست برعکس فکر می کنم.............

خوب بود . ولی این طور نیست که بگوییم در زندگی فقط مردها زحمت می کشند یا اینکه زحمت زندگی فقط به دوش زن هاست . چون این زندگی ، مشترک است ! و هر دو طرف باید در جهت اعتلای آن تلاش کنند . اگر هم زندگی کسانی را دیدید که این گونه نبود بدانید که آنها زندگی نمی کنند و فقط در کنار هم زنده هستند ! دیگر نظرات این پست را که میخواندم یا کاملا این متن را تایید می کردند و یا کاملا رد می کردند که با احترام فراوانی که برای دوستان قائلم باید بگویم به نظر من درست نیست . باید با دید باز ازدواج کرد تا به این گونه زندگی کردن ها ختم نشود ...

خوشبخت و سعادتمند باشید !

هیچکس وضع کنونی یک مرد را درک نمیکند حتی پدر و مادر. مگر خدایی که در این نزدیکیست

باز هم خدا را شكر كسي پيدا شد كه از دل مردها خبر داشته باشه

کم که این زنا حق مرد های مظلوم رو نمیخورند

همه چیز میخوان تا جلو بقیه خودنمایی کنند

اما مردا که از سر کار میان به امید یه غذا،چی میبینند؟اگه غذاش چلو مرغ باشه

یه چلو مرغ که گوشتاش سوخته برنجاش ته گرفته یا دم نکشیده

ودر آخر بجا چلو مرغ یه دست سوخته پلو که به زور مخلفات (نوشابه ماست ترشی و ...)میره پایین

و این داستان تا ابد ادامه دارد..............

ما زنده به آنیم که آرام نگیریم                      موجیم که آسودگی ما عدم ماست