اگر چه اصل زینت در اسلام ممدوح است و برای هر بخشی از عالم و هر موجودی در عالم زینتی وجود دارد ،همچون زینت آسمان که خداوند می فرماید : وزین السما الدنیا بزینه الکواکبه، یعنی تزئین شده ی آسمان دنیا با زینتی به نام ستارگان.یا در جای دیگر خداوند می فرماید،انا جعلنا ما فی الارض زینه لها.یعنی ما آن چه در زمین جلوه گر است،زینت وآرایش زمین قرار داده ایم.

زمین بدون کوه و دره ودشت ودریا و دمن از زیبایی کامل بی بهره بود وباز خداوند در جای دیگری می فرماید،هم چنان که زمین زینت دارد،زمان هم زینت دارد وآن ایام الهی همچون لیله القدر،اعیاد بزرگ و...است.حالا که عالم زینت دارد،پس انسان هم زینت دارد،منتها زینت انسان باید زیبنده او باشد.وقتی خود انسان زینت عالم است،پس چه چیز زینت انسان است؟خداوند قلب های انسان ها را زینت آنان قرار داده است.

در روایات متعددی از ایمه نقل شده است که زینت باطن به گردن بندوبازوبندوپابند گفته شده است وزینت ظاهر به انگشتروسرمه ومانند آن تعبیر شده است.

منیع:قرآن کریم-آیه ۲۵ سوره ی قصص